Welcome to The Steelers Locker Room

การทำวิจัยในทัศนะของผม

2008-05-30T16:43:00.003-04:00

การทำวิจัย การทำวิจัยที่ดีไม่ใช่สิ่งที่ทำกันง่ายๆ การทำวิจัยต้องเริ่มต้นด้วยความสงสัย เราต้องสามารถตั้งคำถามได้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้แบบนั้น อะไรจะเกิดขึ้นถ้าเราใช้วิธีแบบนี้ การตั้งคำถามนั้นจะนำไปสู่สมมุติฐาน สมมุติฐานก็คือการพูดออกไปว่าคำถามเราคือสิ่งนี้ และคำตอบของคำถามของเราควรจะเป็นแบบนี้
ทีนี้ในการให้ได้มาซึ่งคำตอบนั้น เราต้องมีวิธีที่ถูกต้อง วิธีอาจจะเป็นการสร้างแบบจำลองซึ่งมีลักษณะเฉพาะกับคำถามของเรา ผมว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ยากที่สุด เพราะว่า เราสามารถตั้งคำถามได้มากมาย แต่การที่จะได้มาซึ่งคำตอบของคำถามของเรามันต้องใช้วิธีในการแก้ปัญหาที่ถูกต้องที่สุด ที่ผมเน้นคำว่าที่สุดเพราะว่ามันมีวิธีการแก้ปัญหามากมาย แต่ว่าวิธีไหนละที่จะเหมาะสมที่สุด เช่นแบบจำลองที่ตัวแปรทางซ้ายมือมีค่าระหว่างศูนย์ถึงหนึ่ง เราคงไม่สามารถใช้ OLS มาประมาณผลได้
การเรียนในห้องเรียนก็คือการที่เราเรียนรู้สิ่งที่คนอื่นทำมาแล้ว และเรียนรู้เทคนิกต่างๆที่เราจะสามารถใช้ในการแก้ปัญหาของเราเอง เพราะฉะนั้นในการเรียนในห้อง เราต้องโฟกัสสองสิ่งนี้ อะไรคือสิ่งที่เขาทำมาแล้ว และเขาใช้เครื่องมืออะไรในการแก้ปัญหา ถ้าเราสามารถจับตรงนี้ได้ การทำวิจัยของเราก็จะง่ายไประดับหนึ่ง

Anglo-Saxon and Latinate Words

2006-03-26T02:11:00.000-05:00

Having trouble memorizing English vocabulary? Read this and you will know why.

The English language is derived from a Germanic language – Old English (Anglo-Saxon). However, despite English’s clearly Germanic forms, structures and vocabulary, it also comprises a large number of Latinate and/or French words (being a Romance language, French is derived ultimately from Latin).

Around 1100 AD, with the Norman Conquest, English saw an influx of words from French. For centuries thereafter, French was the language spoken by the English ruling classes and was the official language of the Royal Court, whereas Anglo-Saxon was relegated to the lower classes.

For example, we can see the class distinction in the way nouns for meats are commonly different from, and unrelated to, those for the animals from which they are produced, with the animal commonly having a Germanic name and the meat having a French-derived noun - possibly due to the French-speaking elite being the consumers of the meat produced by the English-speaking lower classes:

* deer = venison (Old French veneso(u)n)
* ox or cow = beef (Old French boef)
* swine = pork (Old French porc)

Sometimes French words replaced Old English words entirely:

* crime replaced firen
* uncle replaced eam

Other times, French and Old English components combined to form a new word:

* French gentle ( gentil ) and the Germanic man formed gentleman.

This influx of French words resulted in Middle English. Then, in the Renaissance, words by the thousands were imported directly from Latin. For this reason, English is today a mongrel language, mixing Germanic, French and Latinate roots.

Sometimes, in fact, we have three closely related words, one each from Anglo-Saxon, from Latin via French, and directly from Latin:

* kingly (Germanic)
* royal (from French roi)
* regal (from Latin rex, regis)

This means that the English language contains an unusual amount of synonyms and that for many Anglo-Saxon-derived words we can find, whether directly from Latin or via French, a Latinate equivalent:

* Anger/wrath = rage/ire
* Bodily = corporal
* Brotherly = fraternal
* Leave = egress/exit/depart
* Thinking = pensive
* Dog = canine
* Come = arrive
* Ask = enquire

As a (very rough) general rule, words derived from the Germanic ancestors of English are shorter, more concrete and more direct, whereas their Latinate counterparts are longer, more abstract and are regarded as more elegant or educated.

However, such synonyms usually have a slightly different meaning, enabling the English language to be used in a very flexible way to express fine variations or shades of thought.

M. Birch

© Tectrad US, Inc

Major field, major concern

2006-03-25T00:57:00.000-05:00

ถึงเวลาอัพเดทบล๊อกแล้ว คืนวันศุกร์แบบนี้น่าจะเป็นเวลาที่เหมาะสม สิ่งที่ผมอยากจะเขียนตอนนี้ก็คือเป็นสิ่งที่ผมและเพื่อนๆที่ผมสนิทด้วยกลุ้มใจกันอยู่ตอนนี้ นั่นก็คือ เรื่องว่าจะเรียนต่อฟิลด์ไหนดี

เรื่องของเรื่องมันก็มีอยู่ว่า เมื่่อถึงเวลากลางๆเทอมสปริง ทางคณะจะออกลิสต์วิชาที่จะเปิดสอนในเทอมหน้ามา ถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาที่นักเรียนทั้งหลายจะต้องวางแผนกันแล้วว่าจะต้องเลือกวิชาฟิลด์อะไรดี เพื่อที่จะวางแผนถูกว่าจะเรียนวิชาอะไรในเทอมหน้า

สำหรับผมนั้นก็ถือว่ามีปัญหาพอสมควร เพราะก่อนหน้าที่จะมาเรียนที่นี่นั้น ก็รู้อยู่แล้วว่าที่นี่ก็ไม่ค่อยมีอาจารย์ที่ทำด้านทีทำวิจัยในสาขาที่ผมอยากทำมากนัก แต่ด้วยสาเหตุบางประการ ผมก็ได้เลือกมาที่นี่ เรียนไปเรียนมาก็ค้นพบว่า คณะเศรษฐศาสตร์ทั่วไปที่ไม่ใช่คณะเศรษฐศาสตร์ท้อปเท็นในอเมริกา ย่อมต้องเก่งในบางฟิลด์็และอ่อนในบางฟิลด์ อย่างที่คณะผมนี้ พูดได้เลยว่าวิชาที่อ่อนที่สุดตอนนี้คงจะเป็นแม็คโคร เพราะแทบจะพูดได้ว่าไม่มีอาจารย์ที่ทำวิจัยทางด้านแม็คโครอยู่เลย ที่มีอยู่ก็เก๋ากึ้ส์อย่าง Dr.Froyen ที่ดูเหมือนจะตามพรมแดนความรู้ไม่ทันเสียแล้ว อาจารย์ท่านอื่นก็ยังเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์กันอยู่ แทบจะเรียนได้ว่า การทำวิจัยด้านแม็คโครที่นี่เงียบสนิท

สิ่งที่สะท้อนได้ดีว่าแม็คโครที่นี่ไม่ค่อยแข็งก็คือเนื้อหาวิชาที่เรียนเอง เทอมหนึ่งเรียน IS-LM และวิวัฒนาการพรมแดนความรู้ของเศรษฐศาสตร์มหภาคในเชิงคณิตศาสตร์ เทอมที่สองก็พึ่งจะเริ่มเรียนRamsey, OLG model ต่างๆ ซึ่งถือว่าเป็นแม็คโครตัวหนึ่งของคณะเศรษฐศาสตร์ของหลายๆมหาวิทยาลัย

และสิ่งนี้เองที่ทำให้นักเรียนหลายคนที่อย่างทำทางด้านแม็คโครเซ็งไปตามๆกัน เพราะไม่สามารถหาอาจารย์ที่ปรึกษาได้ ถึงแม้ทางทฤษฎี สามารถจะไปขออาจารย์ที่มหาวิทยาลัยดุ๊กมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาได้ แต่ในทางปฏิบัติแล้วทำได้ยาก เพราะอาจารย์ที่ดุ๊กคนไหนจะสนใจนักเรียนจากUNC

แล้วช่วงนี้สิ่งที่ทำให้คนที่อยากจะทำฟิลด์ applied micro เซ้งไปก็คือ อาจารย์ที่เป็นที่ปรึกษาให้กับนักเรียนหลายๆคนทางด้านนี้ได้ย้ายไปอยู่อังกฤษ อาจารย์ที่มีอยู่อีกคนหนึ่งก็ค่อนข้างเน้นทางทฤษฎีมาก และไม่มีแนวโน้มว่าจะเป็้นอาจารย์ที่ปรึึกษาที่ดีได้ เพราะดูท่าทางไม่ค่อยให้ความสนใจกับเด็กนักเรียนมากนัก

ทางฟิลด์เทรด ก็มีอาจารย์ที่แอ๊คทิฟอยู่แค่คนเดียวที่นี่ ทางฟิลด็ financial econometrics ก็มีอาจารย์ที่ทำด้านนี้สองคน แต่ดูเหมือนว่าจะมีเด็กที่อย่างทำด้านนี้เกินโควต้า ก็ต้องทำให้บางคนมีแนวโน้มต้องเปลี่ยนฟิลด์ไป

แต่สำหรับนักเรียนที่จะทำด้าน lobor หรือ Health ก็สบายใจไปเพราะที่นี่ยังมีโปรเฟสเซอร์หลายท่านที่ยังทำวิจัยด้านนี้อยู่ ที่ก็เป็นเสาหลักของคณะนี้

สำหรับผมก็คิดว่าอยากจะทำทางด้านเทรด ส่วนวิชาไมเนอร์ยังคิดอยู่ระหว่าง I.O. หรือEconometrics I.O.นั้นดูเหมือนจะเอาไปประยุกต์ใช้ประโยชน์ได้มาก และน่าจะเข้ากับ็เทรดได้ดี ในขณะที่คณะนี้ก็ดีทางด้านเศรษฐมิติพอสมควร และเศรษฐมิติก็เอาไปใช้ประโยชน์ได้มาก โดยเฉพาะหน่วยงานที่ผมต้องไปใช้ทุน

ท้ายที่สุดแล้วก็คงขึ้นอยู่กับเทอมนี้ว่าจะ appreciate กับวิชาไมโคร หรือ Econometrics มากกว่ากันครับ ส่วนแม๊คโครนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย

Time flies...when you study

2006-03-11T00:01:00.000-05:00

ในที่สุดผมก็ได้มีเวลามาเขียนบล๊อกเสียที หลังจากที่หายหน้าหายตาไปนานจนแทบลืมไปแล้วว่าตัวเองมีบล๊อกอยู่ ที่สามารถมาเขียนได้นี่ก็เพราะว่าตอนนี้อยู่ในช่วงspring break

ก็เทอมนี้เรียนหนักทีเดียว มีเรียนสามตัว เศรษฐมิติ ไมโครและแม็คโคร ถึงแม้จะดูน้อยแต่ว่าแต่ละตัวหินๆทั้งนั้น โดยเฉพาะไมโครซึ่งเป็นทฤษฎีเกมล้วนๆ แม็คโครก็เรียนแต่โมเดลอะไรก็ไม่รู้ แต่เรียนไปเรียนมาก็รู้สึกว่าทฤษฎีเกมเป็นวิชาที่สนุกทีเดียว(แต่ไม่ใช่ว่าจะได้คะแนนดีนะ) รู้สึกเป็นวิชาฟิลด์เศรษฐศาสตร์ที่สามารถเอาไปใช้กับวิชาอื่นได้ดีที่สุด เรียนแล้วน่าจะสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ดี

จริงๆวิชาทฤษฎีเกม (game theory) รวมถึง ทฤษฎีการประมูล(Auction Theory) และทฤษฎีการเซ็นสัญญา(Contract theory:แปลถูกหรือเปล่านี่)นี้ ถือว่าเป็นสาขาวิชาเศรษฐศาตร์ที่ได้รับความสนใจ และมีการพัฒนามากที่สุดในช่วงหลังๆมานี้ และเท่าที่ดูไม่เฉพาะที่อเมริกาเท่านั้น ประเทศทางยุโรปโดยเฉพาะฝรั่งเศสและประเทศตะวันออกกลางอย่างอิสราเอลก็มีผู้เชี่ยวชาญสาขานี้มากมาย

จริงๆทฤษฎีเกมจะเรียกว่าเป็นสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ก็ดูจะไม่ถูกนัก เพราะวิชานี้ถูกนำไปประยุกต์ใช้กับสาขาความรู้อื่นมากเหลือเกิน เข่นรัฐศาสตร์ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ บริหารธุรกิจ การตลาด และอีกมากมาย

แต่อย่างไรก็ตามทฤษฎีเกมนี้ก็ต้องเป็นสาขาหนึ่งของเศรษฐศาสตร์อยู่วันยังค่ำเพราะมันก็คือวิชาที่สอนให้เรารู้จักวิธีในการได้ประโยชน์สูงสุด จากโอกาส และทรัพยากรต่างๆที่เรามีอยู่ ตรงกับหลักการเบื้องต้นของวิชาเสดสาดเป๊ะ

The Steelers capture the Super Bowl title

2006-02-06T01:56:00.000-05:00

Steelers, not Colts, left standing when madness ends

2006-01-16T18:55:00.000-05:00

Not only did Ben Roethlisberger throw for two TDs, but he made the game-saving tackle.

Hines Ward and the Steelers are heading to the AFC title game after knocking off the Colts.

INDIANAPOLIS (Jan. 15, 2006) -- Forget the first 55 minutes, when the Pittsburgh Steelers dominated the Indianapolis Colts. And no one will remember much how they scored all the points.

What they'll be talking about in Pittsburgh for years to come is those last five, thrilling minutes -- a wild finish made of missed opportunities, gut-wrenching twists and one unimaginable, tide-turning play after another.

The Steelers won their sixth straight game, 21-18 over the Colts, becoming the first sixth seed to advance to a conference championship game. When the Steelers (13-5) catch their breath, they'll head to Denver, with the winner next Sunday representing the AFC in the Super Bowl.

"It was a unique game. It ranks up there. It was crazy," Jerome Bettis said.

"It went from an all-time high to an all-time low back to an all-time high," Hines Ward added.

In a matter of minutes, too -- holding the deafening crowd spellbound.

Pittsburgh spent three quarters building a 21-10 lead with a pass-first game plan that could've come straight from Indy.

Then things got wacky:

All-Pro safety Troy Polamalu made a diving interception of Peyton Manning at the Pittsburgh 48 with 5:26 remaining. He got up to run and fumbled the ball, but recovered -- only to have it mysteriously overturned on a challenge.

Manning capitalized with passes of 20 yards to Marvin Harrison and 24 to Reggie Wayne before a 3-yard touchdown run by Edgerrin James and a two-point conversion pass to Wayne.

Pittsburgh was forced to punt on its next series, but with 1:20 remaining, the befuddled Manning was sacked for the fifth time, on fourth down at his 2.

Game over, right?

Not on your life. The sure-handed Bettis fumbled when popped by linebacker Gary Brackett. Nick Harper, whose knee was cut with a knife in an apparent domestic dispute with his wife, grabbed the ball and headed toward a highly improbable winning touchdown.

But Steelers quarterback Ben Roethlisberger, brilliant all game with his arm and head, tumbled, reached out a hand and made a saving tackle at the Indy 42.

"Once in a blue moon, Jerome fumbles," Roethlisberger said. "Once in a blue moon, I make a tackle. They just happened to be in the same game."

Two passes got the ball to the Pittsburgh 27, and Mike Vanderjagt lined up for a 46-yard field goal to send it to overtime.

Wide right.

Vanderjagt slammed his helmet to the turf, obviously forgetting how fortunate he was to have had the chance.

"It's extreme disbelief," Vanderjagt said. "From the Polamalu interception reversal to Jerome's fumble, everything seemed to be lined up in our favor. I guess the Lord forgot about the football team."

It was the first time the Steelers won two straight playoff road games. And this one should have been so much easier for Pittsburgh.

With wide-open passing, hardly their forte, and ferocious defense -- definitely the Steelers' style -- Bill Cowher showed why he has been among the league's top coaches since 1992. The Steelers, who won at Cincinnati last week while the AFC South champion Colts were off, built their lead thanks to a superb game plan they seemed to steal from Indy.

Pittsburgh has one of the league's most varied running attacks, but Cowher opted to open it up. Roethlisberger threw for two first-quarter touchdowns while Manning was wildly missing his first four passes and feeling pressure from everywhere.

When the Steelers needed to run, they turned to the speed of Willie Parker and the power of Bettis.

"The play-calling was aggressive," Ward said. "They thought all we can do is run the ball. We can pass the ball, too."

The Colts (14-3) were left to wonder where the magic went. They started 13-0, threatening the 1972 Dolphins' perfect season, only to drop three of their next four -- including the most meaningful game, Sunday's defeat.

It was a bitter loss for Manning, who has few major wins to go with his individual honors. Until the frenzied final minutes, he was mostly a non-factor.

"There is no question we were in good position with home field and having the bye," Manning said. "At this point, it is hard to swallow."

And it was a sad ending for Dungy, whose son died of an apparent suicide last month. Dungy's team clearly was the NFL's best for 13 weeks. But in the most important weeks, they faltered.

They certainly made it interesting, beginning with the challenge.

"I know they wanted Indy to win this game; the whole world loves Peyton Manning," Steelers LB Joey Porter said. "But come on, man, don't take the game away from us like that."

In the end, nobody took it away, even with the Steelers doing their best to give it away.

Antwaan Randle El's 6-yard TD reception for a 7-0 lead was his first since the season opener, hardly an impressive stat for a starting receiver. But it capped one of Pittsburgh's most impressive drives of the season, 84 yards in 10 plays, with seven passes, including 36- and 18-yarders to rookie tight end Heath Miller.

Quite a difference from the Steelers' previous trip to the RCA Dome, where the crowd noise caused several false starts and the Colts scored on an 80-yard pass to Harrison on their first offensive play.

Hines Ward broke two tackles on a 45-yard completion, leading to Roethlisberger's 7-yard TD pass to Miller to make it 14-0.

The Colts marched 96 yards in 15 plays, taking up nearly 10 minutes of the second period, but their best drive, on which Manning went 6 for 6, ended with only Vanderjagt's 20-yard field goal.

Deflating.

It didn't get better early in the second half. Manning saw pressure from rush linebackers, ends, blitzing backs and even nose tackle Casey Hampton. He nearly was sacked for a safety late in the third period and was downed at the 1, which eventually led to Bettis' 1-yard drive for his 11th TD of the season.

Vanderjagt slammed his helmet to the turf, obviously forgetting how fortunate he was to have had the chance.

Not his day

INDIANAPOLIS -- Peyton Manning couldn't get comfortable against the Pittsburgh Steelers' defense Sunday. Then he had to squirm through the latest round of questions about another playoff failure.

Advertisement

After his Indianapolis Colts lost 21-18 to the Steelers, at home no less, Manning stared into the cameras and tried to explain the disappointment of knowing that another promising season had slipped away without a trip to the Super Bowl.

"All I know is to keep working, to come back next year and be a better quarterback, a better leader," he said. "You get tired of saying that after every playoff loss because pretty soon, you start running out of years."

Clearly, this loss was more frustrating to Manning, now 3-6 in the postseason. It was a blown chance, perhaps his best yet of reaching the Super Bowl.

Manning and the Colts opened 13-0 to earn the AFC's top seed and home-field advantage throughout the playoffs. And with New England already eliminated, the two-time MVP finally seemed primed to take Indianapolis all the way.

Three weeks of rest were also supposed to make Manning stronger, and the Colts healthier.

But Indy (14-3) didn't play well, and Manning hardly looked like himself until he nearly rallied the Colts in the fourth quarter.

The sharp, accurate passes that have defined Manning's career were missing early. Instead, he was plagued by overthrows, wide throws and heavy pressure. He finished 22-of-38 for 290 yards with one touchdown, five sacks and several hurries. Afterward, he grudgingly accepted it for what it was -- another season of failing to meet expectations.

"I couldn't tell you how much I studied these guys over the last two weeks," Manning said. "It's disappointing we didn't win the game. But I'm going to keep trying, that's all I can say."

The Colts' high-scoring offense opened the game with four consecutive punts. They managed one first down -- on a one-handed catch by Marvin Harrison -- and only 25 total yards in the first quarter. As the Steelers continued bringing pressure, things got worse.

"They blitzed and that's their style," Colts coach Tony Dungy said. "We made some throws against the blitz in the fourth quarter, but not enough. They made the plays."

To Manning, it's become an all-too-common refrain.

He lost his first three playoff games, including an embarrassing 41-0 defeat to the New York Jets in January 2003. Then came back-to-back losses the last two years at New England in the rain, snow and ice. After those losses, some contended the only way for Manning and the Colts to reach the Super Bowl was to stay indoors.

Their 13-game winning streak assured them of that much, but the Steelers' defense destroyed any chance of it this season.

It wasn't all Manning's fault, to be sure. Tarik Glenn was called for two false starts, one that cost Indianapolis a touchdown. Mike Vanderjagt, the NFL's most accurate kicker, missed a 46-yard field goal that would have forced overtime after a gift fumble by Jerome Bettis.

Receivers broke routes off short when Manning expected them to run deeper. Edgerrin James was held mostly in check, and Pittsburgh rattled the Colts' defense with two early touchdown drives.

"I'm looking for a safe word here, I don't want to be a bad teammate," Manning said when asked about Indianapolis' blown blocking assignments. "Pittsburgh gave us trouble and put us in some situations we're not usually in."

But, as often happens, the burden fell to Manning, and he couldn't save his team.

"We just didn't play well enough today," Dungy said. "They played better than we did, they deserved to win the game. We played hard and gave ourselves a chance but didn't quite make enough plays."

Manning did stabilize the Colts by leading them on a 96-yard drive in the second quarter, but they settled for a 20-yard field goal after Glenn's miscue on third-and-goal from the 1 cost them a TD. He hooked up with Dallas Clark on a nifty, 50-yard TD pass early in the fourth quarter to make it 21-10.

Manning delivered again with a six-play, 80-yard drive after an interception call was curiously reversed. James eventually ran 3 yards for the TD and Manning threw to Reggie Wayne on a 2-point conversion to make it 21-18.

Then, with the season on the line, Manning drove the Colts to the Pittsburgh 28 but missed Wayne on two consecutive throws. Manning figured Vanderjagt would force overtime.

"When you're down three and you get to that distance, you feel like it's a safe field-goal distance, so you try to go for the win," Manning said. "You try to be aggressive and try to win the game."

But Vanderjagt pushed it wide right as Manning winced on the sideline.

"The reality is when you see it going right, you know the season is over," Manning said. "It's a hard feeling to swallow."

Notes: The potent Colts had all of 123 yards at halftime, 74 in the air, and trailed by 11. ... Bettis has nine TDs since the Steelers' 26-7 loss here on Nov. 28. ... The Steelers haven't lost since falling here and now have a shot at their first Super Bowl trip in 10 years. They lost to Dallas after the 1995 season.

Steelers KO Palmer, Bengals later

2006-01-09T13:22:00.000-05:00

The Steelers defeated the Bengals, advancing to take on the Colts in the divisional playoffs

The Bengals quarterback Carlson Palmer suffers a torn ligament in his first throw in his first NFL playoffs appearance, causing him to leave the game early and to call it a season. Get well soon Palmer.

วันหยุดปีใหม่ ไปช่วยลุงสร้างบ้านบนภูเขา (1)

2005-12-31T19:50:00.000-05:00

สวัสดีปีใหม่ครับ วันหยุดปีใหม่นี้ผมไปช่วยคุณลุงผมสร้างบ้านมา ลุงผมคนนี้เดินทางมาที่สหรัฐอเมริกาเมื่อสามสิบกว่าปีมาเเล้ว แต่งงานมีครอบครัวกับคนอเมริกันที่นี่ ถือว่าเป็นคนไทยคนที่สองที่ผมรู้จักที่มีภรรยาเป็นคนฝรั่ง นอกจากอาจารย์ป๋วย

ลุงผมคนนี้ถือว่าเป็นคนที่สู้ชีวิตมากคนหนึ่ง มาอเมริกาแบบเสื่อผืนหมอนใบ บวกกีตาร์อีกหนึ่งตัว เรียนหนังสือ ทำงานหาเงิน มีผู้หญิงมาชอบหลายคน สุดท้ายก็ลงเอยกับคุณป้าคนอเมริกันของผม กว่าจะแต่งงานได้ก็ผจญกับปัญหามากมาย หลังแต่งงานก็มีปัญหามาก ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเงิน รายละเอียดมีมาก แต่ไม่เหมาะสมที่จะเอามาเล่า หลังจากศึกษาชีวิตของคุณลุงผมแล้วรู้เลยว่าคนไทยส่วนใหญ่ที่ตั้งรกรากอยู่ที่สหรัฐอเมริกานี้ต้องต่อสู้อย่างมากมายกว่าที่จะมีชิวิตที่สามารถเรียกได้ว่ามั่นคง ถึงแม้หลายคนอาจจะคิดว่าคนไทยในสหรัฐอเมริกาส่วนใหญ่มีชีวิตสะดวกสบาย

คนไทยในสหรัฐอเมริกานั้นมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนคนไทยที่เมืองไทย คือพวกเขาต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด นี่เป็นลักษณะของประเทศที่เจริญแล้ว ที่ค่าแรงคนงานแพงหูฉี่ แต่เครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆราคาถูกโดยเปรียบเทียบกับค่าจ้าง และเครื่องมือต่างๆก็มีให้เลือกมากมายและสามารถอำนวยความสะดวกได้อย่างเหลือเชื่อ ดังนั้นหลายๆท่านลองสังเกตดูว่าถึงแม้บ้านคนอเมริกันส่วนใหญ่จะมีที่จอดรถที่มีที่ปิดเปิด แต่ส่วนใหญ่ก็ยังต้องจอดรถข้างนอกตากแดดตากฝนอยู่ดี เพราะในที่จอดรถนั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์และเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆเต็มไปหมด

ลุงผมคนนี้กำลังสร้างบ้าน เป็นบ้านหลังที่สองของเขาอยู่ที่เวอร์จิเนีย อยู่บนภูเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเล 2700 เมตร ที่เป็นส่วนหนึ่งของ Appalachian mountain range ที่ทอดยาวมาตั้งแต่ Kentucky, West Virginia, Virginia, North Carolina, และ Tennessee เทือกเขานี้จึงถือเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา ที่เป็นที่ทำงานของคนงานเหมืองถ่านหิน เป็นแหล่งกำเนิดของดนตรี Blue grass และเป็นบ้านของเหล่า redneck ทั้งหลาย

บ้านของลุงผมนั้นเป็น log home ที่เขาออกแบบเอง log home นั้นถือเป็นบ้านที่ถือว่าสวยที่สุดในบรรดารูปแบบบ้านต่างๆ ถือว่าดีกว่าบ้านไม้ อิฐ หิน และคอนกรีต แต่ก็ถือว่าต้องเสียค่าใช้จ่ายมากเช่นกัน ทั้งในการสร้าง และที่สำคัญคือการบำรุงรักษา รูปแบบและเนื้อที่นั้นบ่งบอกให้เห็นว่าผู้สร้างต้องการหลีกหนีจากความวุ่นวายในเมืองมาหาความสงบจากธรรมชาติ อากาศดีๆ วิวสวยบนภูเขา และสามารถปิกนิค ล่องเรือ และล่าสัตว์ได้ในพื้นที่ใกล้เคียง

ไม่ต้องบอกก็คงจะทราบว่า ที่ดินเหล่านั้นกำลังถูกจับจองจากคนพอมีฐานะที่อยากสร้างบ้านพักผ่อนหลังที่สอง ทำให้ราคาที่ดินค่อยสูงขึ้น คนท้องถิ่นที่เป็น redneck ต่างๆ ที่บรรพบุรุษทิ้งที่ดินมาให้ก็ไม่ค่อยจะพิสมัยเท่าที่ควร ส่วนหนึ่งมาจากภาษีที่ดินที่ต้องจ่ายมากขึ้น เนื่องจากราคาที่ดินสูงขึ้น แต่ถึงแม้ว่าราคาที่ดินจะสูงขึ้น แต่คนเหล่านี้ก็ยังยืนหยัดไม่ขายที่ดิน เนื่องจากเป็นทรัพย์สินของพี่ๆน้องๆ ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ

เรื่องการสร้างบ้านนั้น ลุงผมตัดสินใจจ้างคนงานท้องถิ่นมาสร้างโครงบ้านให้ เมืองที่ลุงผมสร้างบ้านนั้นสมัยก่อนเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงทางด้านการผลิตเฟอร์นิเจอร์มาก ต่อมาถูกเฟอร์นิเจอร์จากเมืองจีนตีตลาด และรัฐบาลอเมริกันก็ไม่ได้ช่วยเหลือ ก็เลยทำให้อุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์ของเมืองนี้ล้มหายตายจากไป เพราะฉะนั้นลุงผมจึงสามารถหาช่างไม้ฝีมือดีๆมาได้

ช่างไม้ที่ลุงจ้างมานั้น ทั้งหมดเป็นสมาชิกครอบครัวJenkinsประกอบด้วยพี่น้องสามคนประกอบด้วย Sam Rodney และTim ตัวคุณพ่อชื่อ Philip ซึ่งอายุ 81ปีแล้ว แต่ยังทำงานไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว น่าทึ่งมาก นอกจากนี้ยังมี Jeremy ซึ่งเป็นลูกของ Tim มาช่วยงานด้วย

รถไฟฟ้า ความฝัน หรือ ความจริง バンコクの電車、幻か現実か

2005-12-24T12:32:00.000-05:00

กรุงเทพฯเป็นมหานครที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก เนื่องด้วยมีสถานที่สำคัญ สวยงาม เป็นแหล่งท่องเที่ยวมากมาย และเป็นเมืองเเรกของเมืองไทยที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะต้องเดินทางมา

นอกจากนี้กรุงเทพฯยังเป็นมหานครที่มีความเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจมากที่สุดของประเทศไทย มีประชากรอาศัยอยู่มากกว่าสิบล้านคน ผมคิดว่าสามารถเทียบชั้นศักดิ์ศรีกับมหานครโตเกียวหรือว่ามหานครใหญ่ๆทั่วโลกได้อย่างสบาย

มีศาสตราจารย์ทางสังคมวิทยาคนหนึ่งชาวญี่ปุ่นที่ชื่นชอบเมืองไทยมากเคยบอกผมว่ากรุงเทพฯมีจำนวนตึกสูงมากกว่านครโตเกียวเสียอีก สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผมภูมิใจในกรุงเทพฯเมืองฟ้าอมรของผม และก็เชื่อว่ากรุงเทพฯมีศักยภาพอย่างสูงในฐานะเมืองหลวงที่จะนำพาประเทศไทยให้เจริญก้าวหน้าได้

แต่เมื่อผมมาคิดดูดีๆ ก็คิดว่ากรุงเทพฯ จะไปเทียบเคียงกับมหานครโตเกียวได้อย่างไร เพราะกรุงเทพฯไม่มีลักษณะที่ดีประการหนึ่งของมหานครที่ดีควรจะมี นั่นก็คือ ระบบการขนส่งสาธารณะที่มีประสิทธิภาพ

จนกระทั่งเมื่อผมได้ยินว่ารัฐบาลใจปั้มจะลงทุนสร้างระบบขนส่งสาธารณะระบบรางทั้งๆที่เศรษฐกิจไทยตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงขาลง จะเป็นเพราะเหตุผลที่ว่าจะยึดเอาคะแนนเสียงจากชนชั้นกลางส่วนใหญ่ในกรุงเทพฯที่ไม่สนับสนุนพรรคไทยรักไทยหรืออาจจะตั้งโครงการเมกะโปรเจกต์นี้เพื่อจะให้เป็นโต๊ะจีนให้บุคคลในคณะรัฐบาลอันทรงเกียรติทั้งหลายมาร่วมดินเนอร์กันพร้อมหน้าหรืออย่างไรก็ตาม แต่ผมก็ยังคงคิดว่าถึงเวลาแล้วครับที่เราจะต้องมีระบบขนส่งมวลชนสาธารณะที่มีประสิทธิภาพ

เหตุผลสำคัญที่ผมสนับสนุนนโยบายนี้มีหลายประการ ดังนี้
1. ผมคิดว่าการสร้างถนนไม่สามารถช่วยบรรเทาปัญหาการจราจรได้อีกต่อไปแล้ว ถ้าจะเปรียบเทียบทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ง่ายๆก็คือการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจมหภาคภายใต้ข้อสมมุติการคาดหวังที่สมเหตุสมผล (rational expectations) การสร้างถนนเพิ่มก็เหมือนกับการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจแบบขยายตัวโดยที่นโยบายนั้นสามารถถูกคาดการณ์ (anticipated) ได้จากประชาชน ซึ่งจะทำให้นโยบายเศรษฐกิจแบบขยายตัวนั้นไม่มีประสิทธิภาพ และแน่นอนว่าประชาชนสามารถคาดการณ์ได้ว่าถนนจะถูกสร้าง ทำให้ประชาชนซื้อรถยนต์มากขึ้นด้วยความหวังที่ว่ารถจะติดน้อยลง ในที่สุดในระยะเวลาอันสั้นรถก็จะกลับมาติดเหมือนเดิม เหตุผลนี้สามารถถูกพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีจากนโยบายแก้ไขปัญหาจราจรระยะสั้นด้วยการสร้างและตัดถนนเพิ่ม การสร้างสะพานข้ามทางแยกและอุโมงค์ลอดสี่แยกต่างๆตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ที่ไม่สามารถแก้ปัญหาการจราจรได้ในระดับที่น่าพอใจและสภาพการจราจรก็กลับมาคับคั่งเหมือนเดิม

แต่อย่างไรก็ตาม การสร้างถนนในที่ที่ควรสร้างก็จะก่อให้เกิดประโยชน์ และก่อให้เกิดการพัฒนาของสองข้างทางที่ถนนตัดผ่าน กรุงเทพฯนั้นถือว่ามีอัตราพื้นที่ถนนต่อพื้นที่ของทั้งเมืองต่ำอยู่ เท่าที่ผมจำได้ ประมาณไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ในขณะที่กรุงนิวยอร์คมีถึง 25% กรุงโตเกียวมี 14% โดยประมาณ โปรดสังเกตด้วยว่าเมืองสองเมืองนี้มีระบบขนส่งรถไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพ และครอบคลุมทั้งเมืองอยู่แล้ว ยังมีอัตราพื้นที่ถนนต่อพื้นที่เมืองสูงกว่ากรุงเทพฯเสียอีก สิ่งนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่ากรุงเทพฯยังมีพื้นที่ที่สามารถสร้างถนนหนทางได้อีกพอสมควร โดยเฉพาะฝั่งธนบุรี ที่มีถนนสายหลักอยู่ไม่กี่สาย ส่วนใหญ่จะเป็นซอยเล็กซอยน้อยเสียมาก ดังนั้นถึงเวลาที่เราจะต้องวางระบบผังเมือง และวางแผนสร้างถนนให้เป็นระบบเสียตั้งแต่ตอนนี้ เพราะถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป เมื่อกรุงเทพฯเจริญเติบโตขึ้นอย่างไม่เป็นระบบแล้วอาจจะสายเกินไป

2. ที่ดินควรจะถูกเอาไปทำประโยชน์อย่างอื่นมากกว่าที่จะเอาไปทำที่จอดรถ ที่ดินถือเป็นปัจจัยการผลิตที่มีจำกัดที่สุดในบรรดาปัจจัยการผลิตด้วยกัน ถึงแม้จะมีการสร้างที่ดินเทียมเพิ่มขึ้นมาเช่นการสร้างตึกสูง แต่ก็ต้องใช้เวลาในการสร้างนาน ทุกวันนี้รถยนต์ได้กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองโดยที่เราไม่ได้สังเกต ในประเทศสหรัฐอเมริกา รถยนต์ครอบครองเนื้อที่ถึงเกือบ 1 ใน 3 ของเมือง เมื่อจำนวนรถมาก จำนวนที่จอดรถก็ต้องมากขึ้นเป็นเงาตามตัว ที่จอดรถอาจจะเป็นได้ทั้งอาคารใหญ่โตทันสมัยที่มีการวางระบบการเดินรถเป็นระเบียบ เช่นที่จอดรถใต้อาคารธรรมศาสตร์ ๖o ปี หรืออาจะเป็นลานจอดรถบนดินที่เปลืองพื้นที่โดยไม่จำเป็น อย่างเช่นที่ธนาคารแห่งประเทศไทย พื้นที่อาคารที่จอดรถกินพื้นที่มากกว่าครึ่งของพื้นที่ธนาคารทั้งหมด รวมทั้งพื้นที่ของสถานที่อื่นที่ทางธนาคารไปขอให้พนักงานนำรถเข้าไปจอดเพราะที่จอดรถของธนาคารมีไม่เพียงพอ จริงอยู่ที่ที่จอดรถเหล่านั้นถือเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกที่ขาดไม่ได้ในยุคปัจจุบัน และเราคงจะโทษการสร้างที่จอดรถไม่ได้ แต่ผมคิดว่ามันน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่งที่พื้นที่เหล่านั้นสามารถเอามาทำประโยชน์ได้อีกมาก ถ้าคนเราไม่มีรถมากขนาดนั้น เช่นเราสามารถสร้างสวนสาธารณะหรือสร้างห้องสมุดแทนได้ เป็นต้น

3. ประหยัดพลังงานและรักษาสิ่งแวดล้อม อันนี้คงไม่ต้องพูด เห็นๆกันอยู่แล้ว

4. การคมนาคมที่สะดวกเป็นหนึ่งในปัจจัยที่สำคัญที่สุดในการพัฒนาที่ดิน และก่อให้เกิดการจ้างงาน การลงทุน ซึ่งจะส่งผลดีต่อเศรษฐกิจของประเทศอย่างมากมายมหาศาล

เราจะสังเกตง่ายๆจากเกมซิมส์ซิตี้ ถ้าที่ดินไหนไม่มีถนนตัดผ่าน ก็จะไม่เจริญเสียที ในขณะที่ที่ดินข้างๆมีถนนตัดผ่าน จะเจริญข้ามหูข้ามตากันไปเลย

นอกจากนี้ เราสามารถเรียนรู้การใช้เส้นทางรถไฟเป็นตัวจักรในการพัฒนาที่ดินได้เป็นอย่างดีจากญี่ปุ่น คนญี่ปุ่นถือว่าเขามีชีวิตผูกพันกับรถไฟมาก แทบจะเรียกได้ว่าวันไหนไม่ได้นั่งรถไฟจะรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเลยทีเดียว และด้วยวันๆมีคนใช้รถไฟมากมายนี่เอง ที่ดินรอบๆสถานีรถไฟก็กลายเป็นทำเลทอง มีการสร้างห้างสรรพสินค้า อาคารสำนักงาน และสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายรอบๆสถานีรถไฟ โดยในสถานีใหญ่ๆนั้น บริษัทที่ดำเนินธุรกิจรถไฟจะเป็นผู้ลงทุนพัฒนาที่ดินด้วยตัวเอง มีการสร้างห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ โรงแรมหรูหรามากมายนอกจากนี้การตั้งราคาค่าเช่าอพาร์ทเมนต์ในญี่ปุ่นก็คำนวณกันจากระยะทางจากสถานีรถไฟนี่เอง

ในกรุงเทพฯสถานการณ์อาจจะเป็นตรงกันข้าม ที่ดินไหนใกล้สถานีรถไฟหรือใกล้รางรถไฟจะไม่มีใครไปอยู่กัน และก็จะมีชุมชนแออัดขึ้นโดยรอบ ทั้งนี้เพราะว่ารถไฟแทนที่จะให้ความสะดวก กลับก่อให้เกิดเสียงที่เป็นมลพิษเสียมากกว่า

อย่างไรก็ตาม เราจะได้เห็นความเปลี่ยนแปลงทางด้านการพัฒนาที่ดินในกรุงเทพฯขนานใหญ่เมื่อสนามบินสุวรรณภูมิสร้างเสร็จ และความเจริญจะเป็นทวีคูณเมื่อระบบรถไฟฟ้าเจ็ดเส้นทางเปิดใช้บริการอย่างสมบูรณ์

ในขณะนี้ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัดว่าจะจัดการอย่างไรกับบริเวณพื้นที่สนามบินสุวรรณภูมิดี บางคนถึงกับสนับสนุนให้สถาปนาเป็นเมืองใหม่เป็น “นครสุวรรณภูมิ”ในฐานะเขตเศรษฐกิจพิเศษเช่นเดียวกับพัทยาและภูเก็ตกันเลยทีเดียว บางคนสนับสนุนเลยเถิดไปถึงสถาปนาเป็น “จังหวัดที่77”ของประเทศไทยไปเลย เพื่อลดข้อจำกัดทางด้านการแก้กฏหมาย

แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร บริเวณสนามบินสุวรรณภูมิได้ถูกตีกรอบไว้แล้วว่าจะต้องเป็น “เมืองโลจิสติกส์”แน่นอน ซึ่งถือว่าเป็นทำเลทองที่นักธุรกิจจับจ้องไม่กระพริบตา ทั้งธุรกิจจัดสรร คลังสินค้า นิคมอุตสาหกรรม สนามกอล์ฟ ธุรกิจเกี่ยวเนื่องกับการขนส่งและการบิน รวมไปถึงค้าปลีกและธุรกิจความบันเทิง ซึ่งผมคิดว่าจะสร้างโอกาสทางธุรกิจอีกมากมายมหาศาล เกิดการจ้างงานเพิ่มขึ้นอีกมาก ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของประเทศไทยเลยก็ว่าได้ และรับรองได้ว่าผลบุญอันนี้จะต้องแพร่ไปยังเมืองรอบข้างที่มีศักยภาพแต่กำลังโหยกระหายระบบการจัดการขนส่งที่มีประสิทธิภาพ เช่นจังหวัดสมุทรปราการ ชลบุรี ระยอง ซึ่งมีนิคมอุตสาหกรรมมากมาย ท่าเรือแหลมฉบังและอีสเทิร์น ซีบอร์ด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอีก 2-3 ปีข้างหน้า ท่าเรือแหลมฉบังจะกลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางน้ำที่สำคัญที่สุดของประเทศทันที่ที่ท่าเรือคลองเตยย้ายเข้าไปรวมด้วย เกิดการรวมระบบขนส่งเป็นหนึ่งเดียว และผมคิดว่าจะส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจไทยเป็นอันมาก เนื่องด้วยประเทศไทยยังมีความต้องการสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานอย่างนี้เป็นจำนวนมาก คือเมืองไทยยังมีศักยภาพที่สูงมากอยู่นั่นเอง

ส่วนสนามบินสุวรรณภูมิเองนั้น จะกลายเป็นศูนย์กลางการบินเชิงพาณิชย์อย่างแท้จริง เพราะนอกจากจะมีการโยกย้ายธุรกิจการบินจากดอนเมืองมาทั้งหมดแล้ว ยังมีขนาดใหญ่กว่าเดิมถึง 6 เท่ารองรับธุรกิจขนส่งทางอากาศและธุรกิจเกี่ยวเนื่องอีกมากมายที่ได้กล่าวไปแล้ว

และที่สำคัญเมื่อระบบรถไฟฟ้าเจ็ดสายเปิดบริการเมือไหร่ เส้นทาง “ดิน น้ำ ฟ้า”ก็จะถูกเชื่อมเข้าด้วยกัน เมืองขนส่งสุวรรณภูมิ กรุงเทพฯ และศุนย์กลางอุตสาหกรรมภาคตะวันออกก็จะมีศักยภาพครบเครื่อง

สำหรับในตัวเมืองกรุงเทพฯเองนั้น ก็จะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล รถไฟฟ้าแต่ละสายจะมีจุดที่ถือว่าเป็น “แม่เหล็ก”ดึงดูดธุรกิจพัฒนาที่ดินเหมือนกรณีของประเทศญี่ปุ่นที่ผมได้กล่าวไปแล้ว ลองมาจินตนาการกันดูนะครับ สถานีบางซื่อ จะกลายเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแห่งใหม่ของกรุงเทพ เป็นชุมทางรถไฟแห่งใหม่แทนหัวลำโพง ผมคิดว่าสามารถเปรียบได้กับสถานีรถไฟโตเกียวของญี่ปุ่นเลยทีเดียวครับ สถานีบางเขนจะกลายเป็นศูนย์กลางการศึกษาและที่พักอาศัย สถานีหลักสี่ จะกลายเป็นศูนย์ราชการ สถานีดอนเมืองจะกลายเป็นศูนย์การค้านานาชาติ พื้นที่ส่งเสริมวัฒนธรรม และศูนย์นิทรรศการ สถานีรังสิต จะเป็นศูนย์ชุมชนสถานีชานเมือง สถานีตากสินกลายเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งสู่ภาคตะวันตก และสถานีหัวลำโพงจะกลายเป็นศูนย์กลางธุรกิจ สำนักงานห้างร้านต่างๆ

ในจำนวนนี้ “ศูนย์มักกะสัน”ถูกคาดการณ์ว่าจะเป็นแหล่งธุรกิจที่โดดเด่นที่สุด เพราะคาดกันว่าจะเป็นศูนย์รวมของทั้งธุรกิจ ที่พักอาศัย ธุรกิจบันเทิง ศูนย์รวมสินค้าโอท็อป ศูนย์แสดงสินค้า ศูนย์ประชุม และแหล่งช้อปปิ้ง ทั้งนี้เพราะสถานีมักกะสันนั้นถือเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางรถไฟแอร์พอร์ตลิงค์เชื่อมตัวเมืองกรุงเทพฯกับสนามบินสุวรรณภูมิ ศักดิ์ศรีเปรียบได้กับสถานีชินจุกุของมหานครโตเกียวเลยทีเดียว

ปล: จริงๆแล้วผมเขียนบทความนี้นานมาแล้ว สมัยที่รัฐบาลไทยยังไม่ถังแตกเหมือนปัจจุบันนี้ ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนเป็นยังไงบ้าง อย่างไรก็ตามผมก็ยังหวังว่าสิ่งที่ผมจินตนาการไว้ จะไม่ได้กลายเป็นแค่ความฝันไป

Surakiart for UN Sec Gen -- Should we quit?

2005-12-23T22:41:00.000-05:00

Source: The Nation
Author: Suwat
Date: 22 Dec 2548 20:14

Dear All;
Please check out the article below. Your tax baht at work. The Thai Ambassador to Washington has suggested that Surakiart Sathirathai's campaign to be the next UN Sec Gen was a waste of our tax baht. What do you think? (see The Nation's report below)

REPLACING KOFI ANNAN

Abandon UN race, Bangkok advised
Published on December 22, 2005

Embassy in US urged govt to end bid in Sept, citing ‘unresponsive’ Washington. Thailand should withdraw Deputy Prime Minister Surakiart Sathirathai’s candidacy for the post of UN secretary-general, the Thai Embassy in Washington recently advised the Foreign Ministry.

The embassy suggested the longer Thailand waited to exit the campaign, the greater the political damage it faced.

In a telex obtained by The Nation yesterday, the Foreign Ministry was advised that Surakiart’s bid to replace outgoing UN Secretary General Kofi Annan was in doubt, because the US did not support it.

The telex said the current and previous US secretaries of state appeared “unresponsive” to Thailand’s fielding of Surakiart and that it was “not too late” to withdraw his candidacy.

The telex said it would not be “embarrassing” to withdraw Surakiart’s candidacy at this time, but suggested a tactical withdrawal sooner rather than later.

The telex, dated September 30, 2005, and signed by then Thai ambassador to Washington Kasit Piromya, said US President George W Bush had implied Surakiart was not “a brand name” and “unmarketable” in the areas of human rights, democracy and leadership.

Support by the US is important for any candidate, since Washington, as one of the five permanent members of the Security Council, has the right to veto.

Surakiart claims to have the support of China and Russia, two of the five permanent members.

The telex said neither Secretary of State Condoleezza Rice or her predecessor Colin Powell had ever paid much attention to Surakiart’s candidacy.

In fact, they had been “unresponsive” and “unexcited” about Thailand’s bid to have its deputy prime minister replace Annan, the telex said.

The government was urged to assess Surakiart’s candidacy honestly, without bias or personal ambition, because the country had more important things to do with its money than spend it on Surakiart’s campaign.

It appears the Thai Embassy in Washington based its assessment on a series of dialogues between Thaksin and US President George W Bush, and Surakiart and US Defence Secretary Donald Rumsfeld, as well as lower-level discussions between Thai officials and their American counterparts.

The telex also pointed out that Rumsfeld did not appear satisfied with Surakiart’s answer when asked what kind of platform the Thai candidate was running on. Instead of explaining what he had in mind for UN reforms, Surakiart spoke of the importance of the US role in the world body, the telex said.

Former ambassador Kasit made headlines earlier this year when he turned down a proposal to hire a lobbying firm with ties to US Vice President Dick Cheney, reportedly at a price of Bt1.5 million a month, to help win US support for Surakiart.

Kasit, who recently retired from the foreign service, reportedly suggested Thailand use Clark Consultants to campaign for Surakiart, a firm then working on the Thai-US Free Trade Agreement.

A senior official at the Foreign Ministry said it remained government policy to mobilise all national resources necessary to help Surakiart snare the UN’s top job.

nice photos of the Pittsburgh Steelers

2005-12-23T15:03:00.000-05:00

How to appreciate Japanese temples and shrines 日本の神社仏閣の楽しみ方（終）

2005-12-23T14:53:00.000-05:00

Buddhist influence on shrine
The development of Shinto shrine may roughly be divided into two stages, namely, the straight-line period which is the purely native style of Japan before the advent of Buddhism. After the introduction of Buddhism from China and Korea in the middle of the sixth century (552 A.D.), Shinto shrines and Buddhist temples began to be integrated into the same architectural complex in the period called curved-line period. Today one can find Shinto elements in many Japanese Buddhist shrines; Chinese styles, imported with the new religion, likewise influenced the development of Shinto shrines. The Shinto shrine structure became more elaborate under the influence of the grander Chinese style of Buddhist temples. It seems that straight lines are in perfect harmony with plain or unpainted shrines, while curved or complicated lines with the shrines which are painted and decorated with carvings. The existing examples of the former one are Taisha style of Izumo shrine and Shinmei style of Ise shrine. The latter has a number of styles. For example, Kasuga（春日） style- kasuga shrine, Nagare(流れ) style, found in the country countless number of Shinto shrines and comparatively easy to build, but looks highly graceful as far as its external form. Its example is Kamo shrine in Kyoto and Meiji Jingu in Tokyo. Hachiman style, used for Hachiman, the god of war. Next is Gongen style, used for the shrines of deified humans. Its examples are Hachiman shrine in Kamakura and Nikko Toshogu. The rise of a powerful aristocracy in the Fujiwara clan also contributed to the changes. Shrines reflected family honor and noble families commissioned the designs and supported the building of many new magnificent shrines in Kyoto and Nara, cities where one may still find the most beautiful and elaborate shrines in Japan.

After the ninth century, Esoteric Buddhism made great headway in absorbing Shinto. These sects stressed that the Buddha deities-indeed all beings- were ultimately emanations of cosmic Buddha. Just as Amaterasu was identified with the cosmic Buddha, so all kami could be identified with appropriate Buddhist deities.
In Edo and Meiji period, various people attempted to reformulate Shinto as a separate, native tradition, and to place it above the foreign Buddhism. Therefore, the shrines constructed in this period were beautiful, monumental and dedicated to various figures mythical and historical, who had contributed to the greater glory of the imperial institution or the country. They were built in Shinmei style by bare wood and in vast spaces, supposedly untainted by Buddhist influence. They are usually called Jingu rather than Jinja. Its examples are Meiji Jingu, Yasukuni Jinja, Kashihara Jingu. Because of its close ties to the militarism that led to World War II, State Shinto organization was disestablished in 1945.

There are three main types of shrine. First, there are those of purely local significance, housing the kami of the locality (ujigami). Second, there are shrines of a particular recurrent type, such as the Inari Shrines(稲荷）, which are visited with a view to winning business success. These may be found in any part of the country. Third, there are shrines of great national and semi-political importance such as the Ise(伊勢), Izumo, Meiji Jingu, and Yasukuni Jinja (靖国神社)mentioned earlier. Other types of shrine that recur throughout the country include the Hachimangu(八幡宮) Shrines, dedicated to the kami of war and martial prowess, the Toshogu(東照宮) Shrines, sacred to the memory of the dictator-general Ieyasu (died 1616) and reflecting the colourful pomp of his mausoleum at Nikko, the Tenmangu Shrines where a loyal but wrongfully banished aristocrat is revered and believers pray for success in literature and study, Sumiyoshi（住吉）, which is dedicated to the kami of seafarers, Tenjin(天神), which is dedicated to the deified Heian-period scholar Sugawara no Michizane. The famous one is Kitano Tenman-gu in Kyoto.
Popular shrines
Besides those mentioned earlier, the important shrines which are worthwhile to visit include Fushimi Inari Taisha（伏見稲荷大社）, Heian Jingu(平安神宮), Kitano Tenman-gu(北野天満宮), Kibitsu Jinja(吉備津神社), Kotohira-gu(琴平宮), Oyamazumi Jinja(大山済み神社), Miyajima, Dazaifu Tenman-gu(宮島大宰府天満宮), and Takachino.

Bibliography

1. Robert S. Ellwood and Richard Pilgrim (1992), Japanese religion: a cultural perspective, Prentice Hall, USA.
2. June Kinoshita and Nicholas Palevsky (1998), Gateway to Japan, Kodansha, Japan.
3. Aisaburo Akiyama (1955), Shinto and its architecture, Tokyo News Service, Tokyo.
4. Dorling Kindersley (2000), Japan, London.
5. Minoru Oka (1973), Temples in Nara and their arts, John Weatherhill Inc., Japan.
6. Takaaki Sawa (1972), Arts in Japanese Esoteric Buddhism, John Weatherhill Inc., Japan.
7. http://ias.berkeley.edu/orias/visuals/japan_visuals/shinto.HTM
8. http://www.hope.edu/academic/religion/reader/japan.html
9. http://www.asahi-net.or.jp/~QM9T-KNDU/shintoism.htm

How to appreciate Japanese temples and shrines 日本の神社仏閣の楽しみ方（４）

2005-12-23T14:18:00.000-05:00

Shinto (神道) or The Way of the Kami.
Shinto is the national faith of Japan with its roots stretching back to 500 B.C., and is a poly-theistic one venerating almost any natural objects ranging from mountains, rivers, water, rocks, trees, to dead notables. Among the natural phenomena, the sun is most appealing to the Japanese and the Sun Goddess is regarded as the principal deity of Shinto, particularly by the Imperial Family. To most Japanese, Shinto is a part of the backdrop of daily life, a set of customs that are to be followed more or less, but not to be pondered deeply. Unlike more organized religions, Shinto is characterized not by scriptures and churches but by archaic myths, a concern for purity and defilement, and a chaotic amalgamation of shrines and rituals centered on the most primitive terms of survival. It revolves around the rites and festivals of the community, not of the individual.

Although Shinto is the national faith of Japan, what is remarkable about Shinto is not its nationally organized form, but the persistence of its local character Long before Yamato period, each village and clan has its own kami(神). Even today, it is local kami that are celebrated in a community’s most serious rituals. Unlike Buddhism, Shinto has had very few iconography; rather, the focus of Shinto practice in general, and of Shinto art specifically, is ritual, including shamanism, the ritual handling of such natural materials such as stone and wood, ritual dance and music, particularly Kagura which is dance and music designed to call forth kami, to entertain kami, and the ensure the benefits of the presence of kami.
What the Shinto shrine signifies is the meanings of a hollowed structure consecrated to the kami who are revered and worshipped by high and low without distinction of sex. The kami are numinous entities that govern natural forces or occupy natural places. Among natural places, mountain peaks, being closest to the sky, and being also source of live-giving water, are especially favored. Mt.Fuji is the most famous Japan’s innumerable sacred peaks. Originally, a sacred place was marked simply, with a rope or some other delimiter. Nowadays, there is usually a small shrine at the summit of the mountain, while the main shrine- the one which people normally pray- is at the base, near the community, preferably in a place of great natural beauty, especially Cryptomeria(杉) groves. The Shinto shrines often stand in sacred natural surroundings that are also beautiful and pure; they are places of natural awe and sacrality. Religious and aesthetic go hand in hand. Nature reveals sacrality and the aesthetic sensitivity to its beauty has religious significance. The erection of Shinto shrine is a mark to enlighten the thoughts of the nation, to refine the minds of the masses, and to unite the national spirits, and the various other objects to make the people happy and prosperous.
Purposes of shrines
The most obvious purpose is nature-worship, ranging from natural phenomena, natural places, animals, and inanimate things. Additionally, it is hero-worship. It resulted from the belief that men or women who have done some meritorious services to the State are deified as the kami. Next, it is ancestor-worship, which holds a high position in Shinto. Lastly, it is emperor-worship. The emperor of Japan is a legitimate descendant of the kami.
Spiritual symbol of the kami
In every Shinto shrine, there is always enshrined a sacred object called Shintai which means the Divine Body. It is spiritual symbol of a kami, and it is kept strictly secret. As a rule, its inspection is never permitted to the public but to the chief priest of a shrine in which it is installed, or only on a special occasion. Most Shintai are represented by a round mirror, jewel, sword, halberd, scepter, bow, arrow, or stone.
Visiting a shrine
Torii(鳥居). Every Shinto shrine is bound to be provided with one or more torii. Torii is an indispensable symbol of making the hallowed ground of the Shinto shrine, so that it is put up even in case of lacking of sanctuary. Koma-inu(狛犬) or Korean dog, the function of this animal is generally like Nio, whose object is to prevent the entry into the holy precincts of evil spirits. Ablutions, these are performed by rinsing hands and mouth from a stone basin of pure water before praying at a shrine. Shimenawa(注連縄), the straw rope is a sign to avert evil spirits and a demarcation against dirt or filth. In general, it is a symbol empowered to exclude anything that may soil the purity of Shinto. It is thought necessary that the straw be renewed as often as possible. The Shimenawa is woven of clean rice-straw leftward or sinistraly, from 7, 5, or 3 strips of straw are hung down at intervals. They represent the three primitive kami, the seven heavenly kami, and the five earthly kami. At the end of straw is never cut off and woven in, being left as it is, signifies simplicity and cleanliness according to the viewpoint of Shinto. It is often festooned with white paper strips, called gohei. Priests and shrine maidens, only large shrines have official priests. The shrine maidens are thought to originate from shamanesses of antiquity. Along with their other deities, they perform Kagura dance, a vestige of ancient trances in which shamanesses served as the kami’s mouthpiece. Oharai (お祓い), it is the most common rite which is purification by waving what looks like feather duster of shredded paper. This dusts away defilements.
Individual visitors to the shrine simply stand outside before the worship hall, toss a coin into the offerings box, pull on a dangling rope with a bell or clanger at the top, clap their hands twice, bow briefly in prayer, clap their hands again and leave. The sound of the clanger and of the handclap is intended to alert the kami to the believer's presence.
Original shrines
In the primitive ages, the kami were worshipped first in an isolated, natural wood, and then in a spot thoroughly purified, planted with trees and fenced with stone around. The earliest constructed Shinto shrines suggest the form of single dwelling houses in ancient times and were in fact intended to house ancestral spirits who would be given food offerings. This pre-historic Japanese ancestor worship was incorporated into the Shinto practice of enshrining deities named in the Kojiki（古事記） and historical heroes as kami. As Shinto became more established in Japanese society, people needed more convenient access to worshipping the kami, and shrine complexes were built within villages and cities. More convenient methods of conducting rituals were adopted and led to the introduction of the shrine complex with ceremonial buildings in addition to the hall enshrining the kami. On an early emperor’s dwellings, the Shinto architecture developed a shrine complex surrounded by a fence entered through a sacred arch or torii. The complex included a main hall for worshipers (haiden), a smaller kami hall (honden) and a ritual landscape. Worshippers in the haiden directed their prayers to the honden, which housed a specific kami symbolized by a sacred object from Japanese mythology such as a mirror or sword.
Ise(伊勢) shrine has been said to be a symbol of Japanese state and its ultra nationalistic ideology. According to Watanabe Yasutada , ‘I was stuck by delicate balance and harmony of proportion displayed by each building, and the unexpected radiance of shrine surprised me. The details created an overwhelming impression of abstract geometrical shapes, of circles, planes, and angels. The partial view of Shoden is tantalizing and invites one to imagine for himself the unseen portion of the inner shrine. The harmony and refined elegance achieved by the shrine architecture at Ise are intoxicating to lovers of beauty and draw one into the architecture itself.’
There are two shrines in Ise, the Naiku,内宮, (Inner shrine) of Amaterasu or the goddess of the sun, and Geku,外宮、 (outer shrine) of the grain deity. The Naiku at Ise also houses the sacred mirror, which forms a part of the imperial regalia, along with sword and jewel. These are symbols of divine authority. The high priest of Ise was traditionally an imperial princess, reflecting Japan’s early history of shamanesses, priestesses, and ruling empresses
In early recorded history, each new emperor had to build a new place- even a new capital- to avoid pollution from the death of his predecessor. Later in Nara period, it was rebuilt on an adjourning plot whenever a new emperor was installed. This practice had a parallel in shrines, which were periodically torn down and completely rebuilt on adjourning plots. Today, Ise is the only shrine to continue this practice. It is rebuilt every 20 years, a tradition that has continued almost uninterrupted for 1,300 years. The rebuilt of Ise is a long, complicated ritual involving the preparation of special timber, building a new shrine, transporting the kami, and dismantling the old shrine. The most recent rebuilding was in 1993.
Ise was built in Shinmei style, based on an emperor’s storehouse because of its function as the repository for the sacred mirror. The roof line was straight which was considered as a native feature without Buddhist influence.

Izumo (出雲)shrine
Izumo Taisha is the largest shrine hall in Japan. It is dedicated to Okuninushi-no-mikoto(大国主命), a deity who is closely associated with agriculture and medicine, as well as marriage. It is well known throughout Japan for the Izumo-Taisha style, is considered oldest, most revered and basic style of Shinto shrines in Japan. The shrine environs are sacred and therefore ecologically pristine, with towering Cryptomeria trees. Its 11 large torii are very impressive. Izumo shrines are enclosed by fences, which ordinary people cannot enter. The courtyard is covered with pebbles, giving it clean and bare appearance.

How to appreciate Japanese temples and shrines.日本の神社仏閣の楽しみ方（３）

2005-12-16T21:32:00.000-05:00

Nichiren (日蓮）sect, rejecting Amida and Zen, insisted that the only true teaching lay in the Tendai sect’s tenet, the Lotus Sutra. The Toho-to, as a symbol of Lotus Sutra, is common in Nichiren temples.
The famous deity in Kamakura period is Jizo bosatsu(地蔵菩薩). Jizo is a bosatsu assigned by Amida to save souls during the Mappo. He is depicted as a mendicant monk, with shaved head, dressed in simple robes, and carrying a pilgrim’s staff. He is especially beloved because of his power to save children and sinners from purgatory and hell. He is also a road guardian and often stands by the roadside in group of six, one for each of the six realms of reincarnation.

Zen(禅)
In contrast to the many exotic deities of Mahayana pantheon, Zen deities are humans called Rakan. Rakan statues are often seen in Zen temple. Rakan is believes to reached the state of enlightenment equal to that of Shaka. Moreover, the portraits of famous priests are often found in Zen temples. This reflects the simplicity of Zen.

Zen stresses monastic life, but unlike the esoteric sect, it does not reject ordinary humanity. Monk is trained to forswear the five desires (property, sex, food, reputation, and sleep) and live strictly regulated by a series of bells and gongs. Every activity, no matter how mundane must be done with utmost awareness. Unlike the Esoteric sects, which try to elevate humans to a pure state trough austerities, secret chants, and rituals, Zen stresses on simple everyday life-practicing zazen, walking, washing, eating, bathing, and excreting which affected Zen temple architecture: kitchens, bathhouses, and latrine were brought into the garan and be considered intrinsic to the organization of the temple.

Zen temple plans are arranged according to the formal, rectilinear plan favored by China. Important halls are aligned along north-south axis: main gate(山門), Buddha hall(仏殿), lecture hall(法堂), monk dormitory(僧堂), kitchen(食院), lavatory(東可), and baht hall(浴室).In many Zen temples, the symmetric garan is usually overwhelmed by an organic chaos of subtemples that have grown up around it. It became customary for important priests to establish small residential subtemples, called tatchu. Moreover, these subtemples were built to pursue various arts- calligraphy, gardening, tea ceremony- and thereby became rich repositories of Japanese culture. However, these arts are different from other kinds of Japanese arts. In Zen, art is less a symbol with obvious religious content designed to teach or point beyond itself than a natural expression of and adjunct discipline for seated meditation or zazen. One famous Zen art is the rock garden at Ryoan-ji. The garden creates a Zen religio-aesthetic atmosphere of quietude and stillness, and express Zen idea that ‘form is emptiness, emptiness is form.

The Zen temple compound is entered by a bridge over a pond or steam, symbolically crossing from the earthly world to that of Buddha. Buildings are beautiful but natural looking. Often of unpainted wood; they are intended to be conducive to emptying the mind of worldly illusions and facilitating enlightenment.

The best Zen temples include the five great Zen temples in Kita Kamakura （建長寺、円覚寺、Jochi-ji, 浄明寺（Jomyo-ji）,　重複時（Jufuku-ji), 大徳寺,　永平寺, and 南禅寺(in Kyoto).

What is more, most Japanese think of Buddhism in connection with funerals, therefore one often finds cemetery in many temples. In historic temples, one can find the tombs of important figures of the past; a gorin-to, a five-leveled stupa, indicates a person of high status. A tombstone shaped like the tip of a huge baseball bat marks the grave of an important priest.

In addition, many temples are historically associated with a nearby shrine or Okuno-in (Inner Sanctum), especially those which belong to Esoteric Buddhism which indicates the accommodation between this Buddhist sects and Shinto.

How to appreciate Japanese temples and shrines. 日本の神社仏閣の楽しみ方(２)

2005-12-16T21:15:00.000-05:00

Esoteric Buddhism（密教 or mikkyou）
Japanese early Buddhist period coincided with religion’s zenith of Korea and China. Temples, images, and all panoply of continental culture were imported wholesale into Japan. But whether the Japanese possessed a profound understanding of Buddhist teachings remains in doubt. Temples were built for the good of state and common people were drafted by the thousands to become monks or nuns, whether they had interest or not. Japanese Buddhism came to an age in the early ninth century with the arrival of Mikkyo (密教) or Esoteric Buddhism, which were brought from China by Saicho and Kukai(空海）. Saicho founded Tendai(天台） sect at Enryaku-ji (延暦寺）on Mt. Hiei(比叡山）. Kukai brought a purer form of mikkyo called Shingon(真言宗） sect whose headquarter is Kongobu-ji (金剛峰寺）on Mt.Koya(高野山）. It adopted the magical rituals and meditation practices of Indian Tantrism; Tantric influence can be seen in the fierce faces and multiple arms and heads of mikkyo iconography. Its teachings were conveyed to Diamond Mandala and Womb Mandala in which Dainichi nyorai(大日如来）, aspects of all other beings, sits and surrounded by four directional nyorai, four Dakini bosatsu, five Kokuzo bosatsu, the five Myo-o (明王）who are fierce manifestations of Dainichi and function as evil and illusion conquerors, and Ten (deva). This placement can be seen at the interior of lecture hall in To-ji(東寺）。

Since prehistoric times, the holiness of mountains has been an integral part of Shinto. As mikkyo became the dominant form of Buddhist during Heian period. Enlightenment became a personal quest, achieved through an intense spiritual ‘climb.’ Mountain, physically elevated and sacred, were the obvious place to build monasteries where aspiring monks would practice rituals and undergo austerities- much likes yamabushi of the syncretic Shugendo cult. Mountain sites made the ordered and symmetric garan impossible. Instead, temples were built to fit the natural terrain, with halls scattered on different levels and joined by basic mountain paths.

The mikkyo sects stresses gradual initiation into secret rites, and, for this reason, the main halls of mikkyo temples have a central barrier dividing the interior into the outer part for an uninitiated and an inner sanctum where there is an altar and, behind it, space for additional images. This style came to be known in Kamakura period as Wayo (和様), or Japanese style. A variant of Wayo, known as Setchuyo(折衷用）, or mixed style between the Wayo style’s basic plan and the features of the Zen style.

The mikkyo sects also introduced a new kind of pagoda, the two-storied Taho-to(多宝塔), alluding to the Lotus Sutra and is therefore favored by both Tendai and Nichren sects
The famous temples of these sects are　東寺、金剛峰寺（Kongobu-ji）,Kotoku-in, 延暦寺（Enryaku-ji）, 醍醐寺（Daigo-ji）, 神護寺（Jingo-ji）, 恩常時（Onjo-ji）, Saidai-ji, 大安寺, and 室生寺（Muro-ji）.

Amidism
Later Heian period, there was pessimism which partly motivated by the belief that the world was entering Mappo(末法) or a degenerate and dark epoch in which the Buddhist law would be in eclipse. During this time the social, political, and religious turmoil was seen as proof that life itself might be coming to an end or at least that impermanence (mujo), karmic retribution (inga), and mappo were seriously jeopardizing the human search for order, purity, and salvation. During the Mappo, even monastic austerities will not save a person who does not place his faith in Amida, the nyorai of Jodo, the Pure Land across the western ocean. The Amidist believes that was a compassionate being who would save earnest believers. Just as Amida will descend from the Pure Land to welcome souls, so the temples began to come down from their mountaintops.

Amida nyorai(阿弥陀如来) is usually portrayed in one of two poses: Amida presiding over Jodo, seated, with hands resting in the lap forming the meditation mudra. The examples are Amida Buddha in Byodo-in or the great Amida Buddha in Kamakura. The other is Amida in Raigo, descending to welcome souls, with one hand raised in the ‘do not fear’ mudra, and one hand extended downward in the giving mudra. Amida mandalas depict Amida in Jodo, seated in a palace surrounded by rejoicing attendants, dancers, and musicians. Before them is a pond representing the Western ocean. Amida often forms a trinity with the bosatsu Seihei and Kannon.

Konnon Bosatsu(観音菩薩) or goddess of mercy is a manifestation of Amida and highly venerated in his own right. Kannon has promised to appear in thirty-three forms to save humankind. The most popular are Sho-kannon, a graceful human-shaped being usually standing and holding a lotus and vial, Juichi-men kannon, with eleven faces, Senju Kannon, whose thousand arms are cast wide to save all beings. The Bato Kannon has a fierce face with a horse’s head in the crown. Whatever the form, a tiny of Amida is embedded in Kannon’s crown as a reminder that Kannon is Amida’s manifestation.

Amida scruptures are housed in Amida hall, which became the main structure in Amidist temples. The halls are three-dimensional Amida mandalas, depicting Amida paradise. The halls face east as Amida faces east from his Western paradise. The famous Amidist temples are Sanzen-ji, Byodo-in, Hokai-ji, Chuson-ji, and Jorori-ji.
In Kamakura period, the severe Gempei war led many people to conclude that the world had indeed entered Mappo, and out of this conviction arose new sects that promised salvation to all, even the common people. Jodo or Pure Land Sect which taught that salvation through Amida’s mercy could be achieved by endlessly reciting ‘Namu Amida Butsu. With this belief, there is a barrier between the ordinary, impure world and the pure land and early Jodo temples were built at the foot of mountains, the symbolic border between the profane and sacred. Jodo Shin or True Pure Land Sect believes that Amida will descend all the way into to world of mortals to save all believers, regardless of their state of degradation. The temples of this sect were built in ordinary communities and characterized by a large worship hall, capable of holding hundred of worshippers. The immense hall of Hongan-ji in Kyoto is a good example.

How to watch and enjoy Japanese temples- make the best use of your trips to Japanese temples and shrines(１)

2005-12-13T21:40:00.000-05:00

Buddhist temples in Japan are rich in history and romance. They contain many of the most exalted masterpieces of Japanese art and architecture. Temples dominate the average sightseer’s itinerary. Yet without the understanding of basic Buddhist beliefs or the development of sects, they can seem to be old and dark halls filled with many mysterious icons. The structure of temples and Buddha images reflects the basic tenets of each Japanese religion. Therefore, it is well worth the effort, for not only interested persons, but also all visitors, to learn to read temples and Buddhist images as a way to understand Japanese religion, and of course, Japanese culture.

During Buddhism’s long journey to Japan – through India, Central Asia, China, Korea- local gods and goddess were adopted. It consists of intricately ranked pantheon of deities, which conveniently mirrored the stratification of Japanese society. At the top were Nyorai(如来 or Buddha） and Bosatsu(菩薩 or Bodhisattva）. The enlightened Sakyamuni was known as Shaka (釈迦) which is one of ‘Nyorai’ or ‘enlightened one’. The Buddhist deities have relations with the sect and period in which they are particularly prominent; however, one will see most of these deities in all types of temples, and from all periods.

Mahayana Buddhism worships several nyorai (如来) besides the historical Buddha or Shaka. Each nyorai is a different aspect of the same ultimate truth, and the relationships between them are explained by complicated theories about reincarnations, different ‘worlds,’ and different era. This idea is somewhat similar to Hinayana Buddhism in which the Buddha was born in 550 worlds before being born to be the real historical Buddha. In sculpture, their identifying marks include simple monk’s robes devoid of ornamentation, hair composed of snail curls, lotus, and a flower that symbolizes the capacity of every living being to rise out of the slime of existence and achieve nirvana.

Bosatsu（菩薩）or Bodhisattva are compassionate beings which postpone their own nirvana in order to save all sentiment beings. At the same time, they are manifestation of nyorai, and do his work in the world at large. In sculpture, two bosatsu often flank an image of this nyorai, forming a trinity. They are princely figures, with long tresses and jeweled ornaments, because they need to impress ordinary people with Buddha’s wisdom. Because bosatsu do the ‘leg work,’ they are commonly portrayed in active and standing poses.

The arrival of Buddhism in the mid-sixth century precipitated a profound cultural transformation in Japan. Places dedicated to the worship of Buddha were constructed, their architectural forms originating in China and Korea. Shotoku Taishi (573-621), the crown prince and regent during this seminal period, sought to use Buddhism as a unifying ideology transcending the individual clan. He attempted to entrench Buddhism alongside Shinto as a pillar of Japanese belief system. He built the first true Buddhist temples in Japan. These temples also served as powerful magic to cure ailments more physical than spiritual. One such temple was Horyu-ji (法隆寺) which was built in the south of Nara in 607.

Horyu-ji is regarded as the cradle of Japanese Buddhism. In fact, there are other temples older and more important than Horyu-ji, such as Gango-ji in Asuka and Shitenno-ji in Osaka, but none of their original building has survived. It contains the oldest surviving wooden structures in the world. The exceptional works of arts, including ancient images of Buddha, are housed here.

Horyu-ji has a famous Shaka trinity. This sitting Shaka has his right hand raised in a ‘do not fear’ mudra, with his left palm extended downward to the worshipper in the attitude of giving a sermon. However, Shaka is often shown standing. His two bostasu attendants are usually Monju, who rides a lion, and Fugen, who rides an elephant.

Horyu-ji’ pagoda, which is one of Horyu-ji’s oldest building and the oldest one of its kind in Japan, houses a famous sculpted scene showing a prostrate, dying Shaka, surrounded by grieving disciples.

Horyu-ji was dedicated to Yakushi（薬師）, the nyorai of healing, to fulfill a vow made by Shotoku when his imperial sire became gravely ill. Yakushi also holds his right hand in a gesture of ‘do not fear’. His left hand usually holds a medicine jar; sometimes, instead he is seated on a rectangular dais, representing a medicine chest. He also often has seven little nyorai in his halo (for his seven manifestations) and is generally flanked by two bosatsu, Nikko（日光） and Gakko（月光）(Sunlight and Moonlight). He is also often surrounded by the Twelve Divine Generals, who are associated with the animals of the Chinese zodiac.

Horyu-ji also houses thousands of small Miroku（弥勒） who is a follower of Shaka, Miroku is promised to appear as a nyorai billions of years in the future to save all beings. He is portrayed as a youth sitting with one leg crossed over the other, a hand resting lightly on his cheek, deep in thought.

The ancient Yamato temples, for example,　法隆寺, 四天王寺, and 薬師寺are strikingly different from temples elsewhere in Japan. These early temples convey openness, grandeur, and clarity of plan. They are also rather stark, without that organic luxuriance that makes later temples, such as those in Kyoto so pleasant to roam. These early temples were built as divine worlds, where neither man nor nature impinges upon and ideal of perfection. Though it is often said the Japanese have an innate preference for asymmetry, these temples are symmetrical, in strict accordance with the Chinese pattern. The temple layout is called the Shichi-do garan (七堂伽藍), or temple court with seven halls- pagoda (塔), main hall (金堂or本堂), lecture hall (講堂), drum and bell tower (鼓楼or 鐘楼), sutra repository (経蔵), dormitories (僧房), dining hall (食堂). The temples in early Nara sects were laid out in flat, open areas, but were no more access for it; surrounded by cloisters, they were off limits to ordinary people who at that time knew little about Buddhism anyway.

Many deities which are ranked in the Ten (deva) category were also absorbed into Japan. They were appointed ‘defenders of the faith.’ From the very beginning of Japanese Buddhism Ten were placed as guardians around a temple’s principle image.

Nio(仁王）: Two important Hindu deities which are known in Japan as Bon-Ten. They are half-naked musclemen who guard the temple gates. One opens his mouth to pronounce ah, the other closes it for un (the first and the last letter of Sanskrit alphabet). These two sounds are alpha and Omega in Sanskrit alphabet, and thus represent eternity and completeness. The two famous pair of Nio called Taishaku-ten（帝釈天）are guarding the Todai-ji’s Hokke-do hall and the Refectory of Toshodai-ji.

Shi-tenno(四天王）: these four heavenly kings stand at the floor corners around the main image, guarding the cardinal directions. The most important is 毘沙門天guarding of the north (the dangerous direction) and holding a pagoda in his palm. The Shi-tenno usually stomp demons underfoot.
The important Yamato temples in early Nara period are Horyu-ji法隆寺, yakushi-ji薬師寺 Toshodai-ji, 東大寺, 元興寺(Gango-ji), and kofuku-ji興福寺.

To be continued
つづく

A must-read article from the Financial Times (不读不可这个金融时报的文章）

2005-12-10T00:03:00.000-05:00

Thaksin's Thailand

Thaksin Shinawatra, the tycoon and Thai prime minister who prides himself on his decisive, "CEO-style" of government, was happy to bask in public adulation when times were good. Now that he is faced with a more sluggish economy and a host of political challenges, he has become curiously shy, resorting to astrological excuses about the inauspicious alignment of the planet Mercury to explain his low profile.

Mr Thaksin needs to get a grip - not on his country, which he has already tried to do with authoritarian measures to sideline his opponents and curb press freedom - but on himself.

It is no surprise that Mr Thaksin is shocked by the sudden decline in his political fortunes. Less than a year ago, he led his Thai Rak Thai (Thais Love Thais) party to an overwhelming election victory and began a second term of office, an unprecedented achievement for an elected Thai prime minister. Today, his opinion poll ratings are sharply lower. He faces a fledgling "yellow revolution" in the form of public protests by middle-class Thais, who have been galvanised by Sondhi Limthongkul, a media magnate and disaffected former ally of Mr Thaksin.

These challenges are not the result of bad luck, and they were not written in the stars. They are a demonstration of the inbuilt weakness of populist, authoritarian leadership: it works well when there is plenty of gravy to dole out to supporters - Mr Thaksin first took power as Thailand was recovering from the 1997-98 financial crisis - but the government rapidly loses legitimacy if the gravy stops flowing.

Mr Thaksin has goaded the middle class into protests by stifling the liberal media and failing to fulfil his promise to fight corruption. His hardline approach to Muslim militants in the south has alienated Muslims and done nothing to end the violence there. King Bhumibol Adulyadej made a rare intervention in politics this week and obliged Mr Thaksin to drop an array of lawsuits against Mr Sondhi.

Government plans to boost the economy by spending more than $40bn (£23bn) on infrastructure in the next four years have been hobbled by a shortage of funds, a problem worsened by last month's court order suspending the partial privatisation of Egat, the state electricity generating company. Some economists say real economic growth may stick at a modest 4-5 per cent annually over the next few years in the absence of an economic liberalisation programme more ambitious than Mr Thaksin seems ready to adopt.

Mr Thaksin need not despair. He has a strong mandate as elected prime minister. Although Mr Sondhi has called a big rally in Bangkok for tomorrow, he is not the obvious focus for a popular opposition movement strong enough to oust the government. The going may be tough, but Mr Thaksin's job is to lead as vigorously in hard times as he did in happier days. That is what chief executives are paid to do.

Published: December 8 2005 02:00 | Last updated: December 8 2005 02:00

Japanese: the world most difficult-to-read language 日本語、世界一読みにくい言語であろう

2005-11-22T18:55:00.000-05:00

I have long been fascinated with how writing systems in the world are related. I am so glad I have found the book called "Ideogram: Chinese Characters and the Myth of Disembodied Meaning" by J. Marshall Unger which has one section dedicated to the comprison between cryptograms and pictograms. Interesting enough, what I can first and foremost conclude from this section is that the most difficult language to read is, in fact, Japanese.

Writing systems like Finnish and Spanish are considered nearly ideal phonographies. English and French, which have numerous "irregular spellings," are less perfectly phonographic. Arabic and Hebrew, which usually omit vowel signs, have fewer such regularities but require you to fill in a lot of phonographical information on the basis of your knowledge of the structure of the language; hence, they are even less phonographic. But all systems that use Chinese characters are ipso facto logographic to an extent that alphabetic or syllabic writing systems can never approach. In fact, Japanese is the most logographic writing system of all, because Chinese characters take different readings in Japanese writing depending on the context. Japanese happens to be more logographic than Chinese although some might feel that it should be reversed because Japanese writing also use kana, which are highly phonographic. This is, however, subject to subjective judgement.

According to the paragrapgh above, we can safely say that Japanese is the most difficult language in the world in term of reading.

มาดูอเมริกันฟุตบอลกันเถอะ

2005-11-13T01:13:00.000-05:00

สิ่งหนึ่งของชีวิตนักเรียนที่อเมริกาของผมที่แตกต่างกับชีวิตที่เมืองไทยก็คือการที่ผมได้มีโอกาสเล่นและติดตามกีฬามากขึ้น และกีฬานั้นคงจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจาก อเมริกันฟุตบอล

ตอนอยู่ที่เมืองไทยนั้น การติดตามดูอเมริกันฟุตบอลแบบสดๆนั้นไม่ต่างอะไรกับการเป็นนกฮูกอดหลับอดนอน เพราะเกมแรกที่ทางยูบีซีถ่ายทอดสดก็ปาเข้าไปตีหนึ่งของวันจันทร์ของทุกสัปดาห์ และจะถ่ายถึงสามคู่จนถึงช่วงสายวันจันทร์ และจะถ่ายอีกคู่นึงตอนเช้าวันอังคาร รวมทั้งหมดแล้วสัปดาห์ละสี่คู่ นับว่าถ้าสามารถอดหลับอดนอนได้แล้วหละก็ สามารถดูอเมริกันฟุตบอลได้เต็มอิ่มเลยทีเดียว

ประสบการณ์การดูอเมริกันครั้งแรกของผมคือการได้ดูการถ่ายทอดสดซูเปอร์โบวล์ครั้งที่สามสิบ โดยเป็นเกมที่ดัลลัส คาวบอยส์เจอกับพิตส์เบิร์ก สตีลเลอร์ สถานที่ที่ผมดูนั้นก็คือที่โรงอาหารของโรงเรียนเก่าของผม สวนกุหลาบวิทยาลัย

ผลของการแข่งขันนั้นหลายคนก็คงจะเดากันออกว่า ดัลลัสชนะตามระเบียบด้วยคะแนน 27-17 สมศักดิ์ศรีทีมฟุตบอลแห่งทตศรรษที่ 90s(1990-2000)

แต่เกมนั้นมันจุดประกายให้ผมชอบกีฬานี้มาตลอดจนถึงปัจจุบันนี้ และทีมที่ผมชอบก็คือทีมที่มีชื่อเหมือนกับบล๊อกนี้แหละครับ

หลายคนบอกว่าอเมริกันฟุตบอลเป็นกีฬาที่น่าเบื่อ เพราะการเล่นแต่ละครั้งไม่ต่อเนื่องกัน และมีกฎกติกาที่ซับซ้อน แต่ผมกลับคิดว่าข้อเสียที่หลายคนกล่าวอ้างนี้น่าจะกลายเป็นเสน่ห์ของกีฬานี้มากกว่า

เพราะการหยุดเล่นแต่ละครั้งนั้นเปรียบถึงการให้เวลาฝ่ายบุกให้คิดและเตรียมเล่นการเล่นครั้งต่อไป นอกจากนี้คนดูก็จะได้คิดและติดตามไปด้วยว่าฝ่ายบุกจะเล่นแผนยังไง โดยสามารถสังเกตง่ายๆจากการวางตัวตำแหน่งผู้เล่นของทีมบุก

นอกจากนี้สิ่งที่เป็นเสน่ห์ที่สุดของกีฬาชนิดนี้ก็คือกฎกติกาที่ซับซ้อนนี่เอง กติกาที่ซับซ้อนนี้สามารถสะท้อนให้เห็นถึงอุปนิสัยของคนอเมริกันได้นะครับ สังคมอเมริกันเป็นสังคมที่เปิดโอกาสให้คนในสังคม ใครใคร่ทำอะไรก็ทำได้ก็จริง แต่อีกทางหนึ่งก็คือ ใครอยากทำอะไรก็ได้แต่ต้องอยู่ในกฎกติกาของสังคม สังคมอเมริกาไม่ใช่สังคมอุปถัมป์เหมือนสังคมในเอเชีย และน้อยครั้งที่จะถือกฎหมู่เหนือกฎหมาย และกฎหมายต่างๆของอเมริกาในความคิดผมนั้นก็ยุ่งยากซับซ้อนและต้องเป็นลายลักษณ์อักษรที่แน่นอน

และกฎกติกาต่างๆที่ซับซ้อนในกีฬาอเมริกันฟุตบอลนั้นก็สมเหตุสมผลมากๆ กล่าวคือมีเหตุผลชัดเจนในการตั้งกฎขึ้นมา ไม่ได้ตั้งขึ้นมามั่วๆหรือเพื่อประโยชน์ของฝ่ายรับหรือฝ่ายบุกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เช่นก่อนการเล่นแต่ละครั้งทีมบุกจะไม่สามารถขยับตัวหลอกฝ่ายรับได้ เนื่องจากว่าลำพังทีมรับก็ต้องมีความยากลำบากในการเดาแผนการเล่นของทีมบุกอยู่แล้ว แล้วถ้าผู้เล่นทีมบุกทุกคนขยับตัวไปไหนมาไหนได้ละก็ ก็คงไม่ต้องตั้งรับกันละครับ เพราะคงเดาทางกันไม่ถูก หรืออย่างเช่นห้ามผู้เล่นดึง กระชากผู้เล่นอีกฝ่ายหนึ่งที่ไม่ได้ถือบอลอยู่ จะทำได้ก็เพียงแต่ผลักหรือกันทางเท่านั้นเพราะว่าถ้าดึงได้อีกฝ่ายหนึ่งก็ไม่ต้องไปไหนกันละครับ ต่อให้แข็งแรงกว่าแต่ถ้าหลุดหน่อยก็ถูกดึงหมด หรือการทีมเตะคิกออฟแต่ละครั้งหลังการทำคะแนนห้ามเตะลูกบอลออกนอกสนามนั้น ก็เพื่อให้โอกาสฝ่ายที่ถูกทำคะแนนมีโอกาสทำคะแนนโต้กลับบ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตอนเวลาใกล้หมด เช่นตอนที่เหลือเวลาไม่ถึงสิบวินาทีหรืออะไรประมาณนี้ เพราะถ้าเหลือเวลาซักห้าวินาที แล้วฝ่ายที่ทำคะแนนได้เตะคิกออฟออกนอกสนามไป เกมก็จบ ฝ่ายรับลูกก็ไม่สามารถวิ่งย้อนทำสกอร์ได้ นอกจากนี้กีฬาอเมริกันฟุตบอลยังเป็นกีฬาเดียวในโลก(เท่าที่รู้นะ) ที่อนุญาตให้โค้ชสามารถท้าทายคำตัดสินของกรรมการได้ โดยสามารถท้าได้ครึ่งละสองครั้ง และห้ามท้าหลังจากการเล่นครั้งต่อไปได้ถูกเล่นไปแล้ว และถ้ากรรมการไม่กลับคำตัดสิน ฝ่ายท้าก็จะต้องถูกปรับเวลานอกหนึ่งครั้ง ก็สมเหตุสมผลดี และหลายครั้งครับที่กรรมการกลับคำตัดสิน ทำให้เกมมีความยุติธรรมมากขึ้น กฎนี้พึ่งถูกคิดค้นขึ้นมาใหม่เมื่อไม่กี่ปีนี้เอง และนี่ก็สนับสนุนข้อดีของการเล่นแบบไม่ต่อเนื่องของกีฬานี้ เพราะสามารถอนุญาตให้กรรมการสามารถพิจารณาคำตัดสินใหม่ได้เมื่อถูกท้า

นอกจากนี้ยังมีอีกหลายกฎที่ดูเหมือนจะซับซ้อน แต่จริงๆเมื่อเราดูดีๆแล้ว มันเป็นกฎที่จำเป็นที่กีฬานี้จะขาดไม่ได้ เพราะมันมีเหตุผลในตัวของมันเอง

กีฬาอเมริกันฟุตบอลนี้ อาจจะถือได้ว่าเป็นกีฬาที่ไม่ต้องใช้ทักษะมาก ขอให้มีแรงมากๆ วิ่งเร็วก็สามารถเล่นได้แล้ว ทักษะที่สำคัญที่สุดก็คือทักษะการปาลูกของควอเตอร์แบ๊ก ที่จะต้องปาลูกให้ตรงเป้าหมายและลูกจะต้องหมุนเพื่อที่จะให้รับง่าย ด้วยเหตุที่เป็นกีฬาที่ไม่ต้องการทักษะอะไรมาก กีฬานี้จึงเป็นกีฬาที่ใครๆก็เล่นได้ ลองสังเกตดูก็ได้ว่าทำไมบางคนถึงไม่ชอบซ้อคเกอร์ ก็เพราะว่าเขาไม่มีทักษะเพียงพอในการเล่น ไม่สามารถเลี้ยงลูกได้ ไม่สามารถเปิดบอลยาวได้และอีกหลายอย่าง แต่ว่าปัญหานี้จะไม่มีในกีฬาอเมริกันฟุตบอลเพราะกีฬานี้ไม่ได้ใช้ทักษะส่วนตัวที่วูบวาบอะไรมาก และเป็นกีฬาเดียวในโลก(เท่าที่รู้อีกนั่นแหละ)ที่คนอ้วนยันคนผอมสามารถเล่นด้วยกันได้ เพราะกีฬานี้มีการแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบอย่างชัดเจนว่าใครทำอะไร และก็หมายความว่ามีหลากหลายตำแหน่งให้คนเลือกเล่นได้ ใครถนัดอะไรก็เล่นอย่างนั้น อ้วนหน่อยก็เล่นเป็นแนว วิ่งเร็วหน่อยก็เล่นเป็นปีกหรือตัวคุมปีก อ้วนหรือบึกหน่อยแต่ใหญ่ไม่พอที่จะเป็นแนวแต่ก็เร็วไม่พอที่จะเป็นตัวคุมปีก ก็สามารถเล่นเป็นไลน์แบ๊คเกอร์ได้

พูดถึงข้อดีมานาน ข้อเสียก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี กีฬานี้ถ้าจะเล่นแบบมือโปรจริงๆเล่นยากมาก เพราะต้องใช้อุปกรณ์เยอะ และใช้กรรมการมากมายหลายตำแหน่ง และนักกีฬาประเภทนี้จะมีความเสี่ยงสูงในการเจ็บตัวเพราะเป้นกีฬาที่ต้องใช้การปะทะสูง ด้วยเหตุนี้จึงได้มีการคิดค้นการเล่นอเมริกันฟุตบอลแบบสมัครเล่นขึ้นมาคือ flag footbal และ two-hand-tack football โดยที่ผู้เล่นไม่จำเป็นต้องเข้าปะทะตัว แค่ถึงธงหรือแตะด้วยสองมือก็เป็นอันว่าการเล่นเพลย์นั้นจบ

กีฬาอเมริกันฟุตบอลถือว่าเป้นกีฬาประจำชาติอเมริกา (ชื่อก็บอกอยู่แล้วนี่) เมื่อวันหยุดสุดสัปดาห์มาถึงเมื่อไหร่ ก็จะมีเกมฟุตบอลให้ดูตลอด จากฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัยถึงระดับชาติ ทั้งวันเสาร์และวันอาทิตย์ ทั้งวัน เอาเป็นว่าถ้าวันหยุดไม่มีธุระอะไรทำละก็ มีบอลให้ดูแน่นอน จะดูที่สนามก็ได้ หรือจะดูที่บ้านก็ไม่มีใครว่า

มหาวิทยาลัยดังๆที่นี่ก็จะมีทีมฟุตบอลเป็นของตัวเอง และทีมมหาลัยเหล่านี้ก็จะผลิตนักกีฬาป้อนสู่ลีกระดับชาติผ่านการดร้าฟตัวผู้เล่นที่จะมีทุกปี นักกีฬาระดับมหาลัยก็จะต้องพยายามโชว์ฝีมือตั้งแต่ตอนอยู่มหาลัย เพื่อจะได้ต้องตาทีมใน NFL และก็ทำให้การกีฬาในมหาวิทยาลัยเป็นที่นิยมของคนทั่วไป สำหรับการคัดเลือกตัวผู้เล่นนั้น ทีมในNFLที่สถิติไม่ดี ก็จะมีโอกาสเลือกผู้เล่นเก่งๆก่อน ถือเป็นการทำให้ช่องว่างระหว่างทีมเก่งกับทีมอ่อนไม่ห่างจนเกินไปนัก ระบบการจัดการกีฬาของอเมริกามีไม่เหมือนของทางยุโรปหลายอย่างซึ่งโดยส่วนตัวแล้วผมชอบระบบอเมริกันมากกว่า

กีฬาทางยุโรปส่วนใหญ่โดยเฉพาะซ๊อคเกอร์จะค่อนข้างเครียดและพยายามจะรักษาธรรมเนียมปฏิบัติมาแต่โบราณ เริ่มมาก็ร้องเพลงชาติ และก็เตะ ระหว่างพักครึ่งก็ไม่มีกิจกรรมอะไรเพื่อความบันเทิงของผู้ชม ผู้ชมก็ไม่ค่อยมีส่วนร่วมกับเกมนอกจากนักเครียดดูอยู่ข้างสนามและคอยตะโกนด่ากรรมการเวลาตัดสินไม่เข้าข้างทีมตัวเอง นอกจากนี้ทีมกีฬาเก่งๆรวยๆในยุโรปหลายทีม เก่งอย่างไงก็อย่างนั้น ทีมอ่อนก็อ่อนอยู่อย่างนั้น ไม่มีวันผุดหัวออกจากโคลนตมได้ ก็ด้วยความที่ทีมกีฬาหลายทีมมีประวัติความเป็นมาอันยาวนาน จำเป็นต้องรักษาสภาพความเก่งของทีมให้คงกระพันต่อไป ทีมอ่อนหรือทีมที่พึ่งเกิดใหม่ กี่ร้อยปีก็อ่อนอยู่อย่างนั้น อันนี้เป็นสิ่งที่สังเกตได้ง่ายๆ เพราะว่าทีมที่เราๆท่านๆเชียร์กันนั้นก็มีอยู่ไม่กี่ทีม และก็เป็นทีมที่เก่ากึกส์ทั้งนั้น ก็ไม่แปลกหรอกครับ เพราะทีมเหล่านี้เล่นดี ก็ต้องเชียร์ทีมพวกนี้อยู่แล้ว ทีมที่ดีขึ้นมาได้ก็ด้วยเงิน นักกีฬาซ๊อคเกอร์หลายคนที่ได้เงินรายสัปดาห์สูงๆก็คอยทำให้กีฬากลายเป็นธุรกิจไปโดยไม่รู้ตัว ผมว่าถึงเวลาที่น่าจะมีการปรับระบบการจัดการกีฬาทางยุโรปให้มีประสิทธิภาพกว่านี้ได้แล้ว เอ๊ะ พูดถึงอเมริกันฟุตบอลอยู่ดีๆ ไหงมาว่าฟุตบอลทางยุโรปได้เนี่ย ไม่รู้จะพูดจาขวางหูใครบ้างหรือเปล่า

以上私のアメフトでした

Chinese, Korean, and Japanese in comparison

2005-11-10T22:30:00.000-05:00

ในที่สุดผมก็เจอหนังสือที่หามานานจนได้ครับ ก็หนังสือที่โพสต์รูปไว้ข้างซ้ายนี่แหละ Writing and literary in Chinese, Korean, and Japanese

หนังสือแนวภาษาเปรียบเทียบนี้ผมว่าหาได้ไม่ง่ายนัก ส่วนใหญ่หนังสือภาษาก็จะเน้นแต่ภาษาใดภาษาหนึ่ง ซึ่งส่วนตัวแล้วผมคิดว่าเป็นวิธีการเรียนภาษาที่ไม่น่าจะดีที่สุด การเรียนภาษาควรจะเรียนแบบเปรียบเทียบ ให้เห็นถึงลักษณะที่เหมือนและแตกต่างกันของภาษาที่เราสนใจกับภาษาใกล้เคียง

หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่อธิบายลักษณะเด่น ข้อเหมือน ข้อแตกต่าง ในทุกแง่มุมทางภาษาศาสตร์โดยเฉพาะระบบการเขียนของภาษาของสามประเทศในเอเชียตะวันออก อันได้แก่ประเทศจีน เกาหลี (เหนือและใต้) และ ญี่ปุ่น และยังมีการเปรียบเทียบกับภาษาอังกฤษสำหรับกลุ่มผู้อ่านเป้าหมายของหนังสือเล่มนี้

ทำไมต้องมีการเปรียบเทียบภาษาของสามประเทศนี้ด้วย คำตอบก็คือว่าประเทศสามประเทศนี้ถ้าคนไหนรู้เพียงผิวเผินจะคิดว่าเป็นภาษาที่มีลักษณะคล้ายๆกัน เพราะกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกซึ่งถือว่ามีจีนเป็นแม่แบบนั้นถือว่ามีระบบความเชื่อ วัฒนธรรมคล้ายๆกัน เมื่อดูลักษณะเครื่องแต่งกายประจำชาติ สถาปัตยกรรม งานศิลปะ รวมทั้งความคิดและลักษณะภายนอกของคนทั้งสามประเทศนี้ ก็ไม่แปลกเลยที่จะทำให้คิดว่ามันเหมือนกัน ถ้าไม่ศึกษาให้ละเอียดก็คงไม่ทราบว่าจริงๆแล้วมันก็มีข้อแตกต่างปลีกย่อยมากมาย

และในบรรดาข้อแตกต่างปลีกย่อยเหล่านี้ สิ่งที่ถือว่าเป็นทั้งจุดเหมือนและจุดแตกต่างที่เด่นที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นภาษา โดยเฉพาะเมื่อเราพิจารณาว่ากลุ่มประเทศสามประเทศนี้เท่านั้นที่เป็นกลุ่มประเทศที่ใช้อักษรที่ถูกพัฒนามาจากภาพ หลายคนอาจจะบอกว่าประเทศเกาหลีไม่ได้ใช้อักษรจีนแล้ว แต่ระบบการเขียนของเกาหลีพึ่งมาเป็นที่นิยมกันเมื่อ 50-60 ปีที่ผ่านมาเท่านั้นเอง ช่วงเวลาก่อนหน้านั้นก็ใช้อักษรจีนมาโดยตลอด และช่วงหลังนี้เมื่อมีความพยายามที่จะยกเลิกการใช้อักษรจีน ญี่ปุ่นทำไม่สำเร็จ เกาหลีทำสำเร็จแต่ก็ต้องผ่านช่วงเวลาที่ใช้บ้างไม่ใช้บ้างมาหลายปี

นอกจากนี้เมื่อพิจารณาจากความแตกต่างทางไวยากรณ์ของภาษาเกาหลีและญี่ปุ่นกับภาษาจีนแล้วยิ่งทำให้น่าฉงนมากว่าทำไมระบบการเขียนของจีนและคำศัพท์ที่สองประเทศนี้ยืมมาจากภาษาจีนถึงได้ฝังรากลึกในระบบภาษาของทั้งเกาหลีและญี่ปุ่นได้ถึงเพียงนี้

ด้วยลักษณะที่เหมือนกันถึงเพียงนี้ ผมคิดว่าเราน่าจะเอาจุดเหมือนเหล่านี้มาแก้ไขปัญหาความขัดแย้งในภูมิภาคนี้ได้ โดยเฉพาะจุดร่วมที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตเหล่านี้

ถึงแม้ว่าในยุคร่วมสมัยนี้จะมีความขัดแข้งกันยังไง สุดท้ายแล้วก็หนีความเหมือนทางประวัติศาสตร์ไปไม่พ้น

Chinese, Japanese, South (and North) Koreans in East Asia have a long, intertwined and distinguished cultural history and have achieved, or are in the process of achieving, spectacular economic success. Together, these three peoples make up one quarter of the world population.

They use a variety of unique and fascinating writing systems: logographic Chinese characters of ancient origin, as well as phonetic systems of syllabaries and alphabets. The book describes, often in comparison with English, how the Chinese, Korean and Japanese writing systems originated and developed; how each relates to its spoken language; how it is learned or taught; how it can be computerized; and how it relates to the past and present literacy, education, and culture of its users.

Readers of the book will learn about the interrelated cultural histories of China, Korea and Japan, but mainly about the various writing systems, some exotic, some familar, some simple, some complex, but all fascinating.

To Paul Samuelson, one of the greatest economists of all times

2005-11-10T01:21:00.000-05:00

Perhaps more than anyone else, Paul A. Samuelson has personified mainstream economics in the second half of the twentieth century. The writer of the most successful principles textbook ever (1948), Paul Samuelson has been not unjustly considered the incarnation of the economics "establishment" - and as a result, has been both lauded and vilified for virtually everything right and wrong about it.

Samuelson's most famous piece of work, Foundations of Economic Analysis (1947), one of the grand tomes that helped revive Neoclassical economics and launched the era of the mathematization of economics. Samuelson was one of the progenitors of the Paretian revival in microeconomics and the Neo-Keynesian Synthesis in macroeconomics during the post-war period.

The wunderkind of the Harvard generation of 1930s, where he studied under Schumpeter and Leontief had a prodigious grasp of economic theory which has since become legendary (an unconfirmed anecdote has it that at the end of Samuelson's dissertation defense, Schumpeter turned to Leontief and asked, "Well, Wassily, have we passed?").

From http://cepa.newschool.edu/het/profiles/samuelson.htm

งานอดิเรกและการไม่อัพบล๊อก

2005-10-21T02:11:00.000-04:00

เนื่องด้วยกระผมได้ห่างหายจากการเขียนบล๊อกไปนานจนเป็นที่น่าสังเกต ทำให้ผมกลับมาเขียนอีกครั้งในวันนี้ เหตุผลที่ห่างหายไปก็คงจะเป็นเพราะว่าเรียนหนักอีกตามเคย แต่ผมก็มีอีกเหตุผลนึงครับ นั่นก็คือ ตั้งแต่ใช้ชีวิตเรียนหนังสือวิชาเศรษฐศาสตร์อย่างเจาะลึกหนักหน่วงอยู่ที่เมืองสงบและเรียบง่ายอย่างเมือง Chapel Hill นี้ โลกกว้างที่เคยได้พบได้ประสบก็ค่อยๆแคบลงวันแล้ววันเล่า และรอจนกระทั่งวันหนึ่งผมจะกลายเป็น specialist ไปอย่างสมบูรณ์

ยังหรอกครับ วันนั้นคงยังไม่มา แต่ถึงกระนั้น ผมก็ได้เตรียมการป้องกันเอาไว้เป็นที่เรียบร้อย (ไม่ถึงขนาดนั้น) เนื่องด้วยสภาพเพื่อนฝูงร่วมชั้นที่มีคนจีนอยู่มาก และด้วยผมรู้สึกว่าคนไทยกับคนจีนเข้ากันได้ง่ายมาก （中泰一家亲）และเนื่องจากการเรียนหลักสูตรปริญญาเอกก็หนักเอาการ ทำให้งานอดิเรกของผมจากการค้นคว้าหาความรู้เรื่องทั่วไปแบบจับฉ่าย กลายมาเป็นการอ่านภาษาจีนไปซะอย่างงั้น ยิ่งเรียนเครียดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความกระตือรือร้นในการอ่านภาษาจีนมากขึ้นเท่านั้น (ความรู้สึกเหมือนอยู่ตอนมัธยมยังไงอย่างงั้น)

และด้วยเหตุที่ว่า ผมไม่ได้อยู่เมืองจีน แต่อุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาเรียนถึงอเมริกา ทำให้ผมรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ทุกครั้งที่อ่านภาษาจีนว่า ทำไมเราไม่เอาเวลาไปพัฒนาภาษาอังกฤษให้มันดีกว่านี้

แต่สุดท้ายเราก็ห้ามใจตัวเองไว้ไม่พ้นหรอกครับ

แต่ ณ โอกาสนี้ ผมคงจะไม่พล่ามมากว่า ภาษาจีนมีบทบาทมากขึ้นเพียงไรในเวทีการเมือง เศรษฐกิจระหว่างประเทศ และยิ่งประเทศไทยกับประเทศจีนมีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นแบบไม่เคยปรากฏมาก่อนแบบนี้ด้วยแล้ว ท่านผู้อ่านก็คงจะทราบดีถึงความสำคัญของภาษาจีนอยู่แล้ว

นอกจากนี้ผมยังคิดว่าการเรียนภาษาเป็นการเปิดโลกทัศน์ที่ดีของเราที่ดีที่สุด นอกจากจะสามารถคุยกับเจ้าของภาษาได้อย่างสนิทใจมากยิ่งขึ้น เรายังสามารถรับรู้ข้อมูลต่างๆผ่านสื่อของภาษานั้นได้อีกด้วย

แต่คำถามก็มีต่อไปว่า ทำไมไม่เอาภาษาอังกฤษอย่างเดียว คำตอบก็คือภาษาอังกฤษไม่ใช่ภาษาเดียวที่มีบทบาทอยู่ในเวลาโลกตอนนี้ และการเรียนภาษานั้น ผมเชื่อว่ามันคงต้องมีจุดขีดสุดซักวันหนึ่ง คือเป็นวันที่เรารู้สึกว่าสิ่งที่เราเริ่มเรียนไปนั้นเริ่มห่างไกลกับชีวิตประจำวันของเราไปทุกทีๆ จนกระทั่งเราอยากไปหาความท้าทายใหม่ๆ

นอกจากนี้ การอ่านหนังสือภาษาเป็นงานอดิเรกควบคู่ไปกับการเรียนเศรษฐศาสตร์ที่เน้นคณิตศาสตร์ก็ดูจะเป็น perfect combination เลยทีเดียว ที่สามารถทำให้ชีวิตเราสมดุลได้เป็นอย่างดี คือไม่ห่างเหินจากโลกแห่งความเป็นจริงมากเกินไปนัก ในขณะที่ก็ได้เรียนรู้เทคนิคการวิเคราะห์ปัญหาต่างๆ ผ่านทางคณิตศาสตร์

และนี่คืองานอดิเรกของผมและข้ออ้างของการไม่ค่อยอัพบล๊อกตอนนี้ครับ
ปล：ยังไงก็จะหาเวลาเขียนบล๊อกอยู่นะครับ อย่าพึ่งทิ้งกันไปนะ ฮ่าฮ่า

เรียนไปบ่นไป

2005-09-16T23:37:00.000-04:00

จากสัปดาห์แรกผ่านมาถึงสัปดาห์ที่สามที่เปิดเทอม สรุปว่าเทอมนี้เรียนสี่ตัว คือไมโคร แม๊คโคร เศรษฐมิติ และภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนต่างชาติ และผมก็จัดการดร็อป Real Analysis ไปเรียบร้อยแล้ว เนื่องจากครุ่นคิดแล้วว่าเอาไม่อยู่แน่ ตอนแรกลองลงไปดูก่อนเพื่อน่าสนใจ และมันก็เป็นวิชาที่เราไม่เคยเรียนมาก่อน นอกจากนี้วิชานี้ถือว่าเป็นวิชาระดับปริญญาตรีแต่เปิดให้นักศึกษาระดับโทเอกลงได้ แต่ที่ไหนได้พอไปเรียนจริงๆกลับมีแต่นักศึกษาโทเอกทั้งนั้น อาจารย์ก็จบ math จาก MIT ไตร่ตรองแล้วเห็นว่าดร๊อปดีกว่า เรียนแค่สามสี่ตัวในคณะนี่แหละ เอาให้มันรอดก่อนดีกว่า

"แต่" พอมาเรียนในคณะจริงๆก็ยากพอดู เนื่องจากเนื้อหาส่วนใหญ่ไม่เคยเรียนมาก่อนหรือลืมไปหมดแล้ว แต่ตอนนี้คิดว่าสามารถตามในห้องทัน เพราะวิชาเหล่านี้จะมี Recitation ในวันศุกร์ซึ่ง TA ของแต่ละวิชาจะมาสรุปสิ่งที่อาจารย์สอนมาในสัปดาห์นั้นให้ฟัง ก็เลยเรียนค่อนข้างไม่เครียดมาก จริงๆเรียนที่นี่ถ้าไม่หวังทำเกรดละก็ พูดได้เลยว่า "สบาย" แต่ถ้าอยากให้เกรดดีก็พูดได้เลยว่า "หนักเอาการ" เนื่องจากอย่างที่บอกละครับ ระบบเกรดที่นี่มีแค่ ผ่านสูง(H) กับ ผ่าน(P)และครึ่งค่อนห้องก็จะได้ P

นอกจากนี้ในวิชาไมโครกับเศรษฐมิติ ก็จะมีนักเรียนจาก Business School มาเรียนด้วย แต่เพื่อนผมบอกว่า สบายพวกนี้จะมาเป็นฐานให้เรา ที่ไหนได้ เอา H กันเป็นแถว พวกเศรษฐศาสตร์อย่างเราเกือบตายกว่าจะรอดมาได้ อย่างว่าละครับ ผมคิดว่าเมื่อเทียบชั้นเชิงกันแล้วคณะเศรษฐศาสตร์ของ UNC ยังไม่สามารถดึงดูดนักเรียนหัวกะทิได้มากพอ อาจจะเป็นเพราะว่า ranking อาจจะไม่ดีนักเมื่อเทียบกับคณะอื่นของ UNC

จากสัปดาห์แรกถึงสัปดาห์ที่สาม สิ่งที่ยืนยงคงกระพันอย่างนึงก็คือ หลับในวิชา Prof. Froyen ทุกคาบ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ไม่ว่าจะพยายามถ่างตาขนาดไหน ก็หลับ แต่จริงๆก็คือสัปหงก เพราะถ้าหลับตลอดเวลาก็คงแย่มากๆ เห็นทีต้องกินกาแฟก่อนเรียน ชัวร์ป๊าด ท่านผู้อ่านคงทราบแล้วนะครับว่า ท่านอาจารย์ Froyen ท่านสอนเป็นยังไง แต่อย่างไรก็ตาม Prof. Froyen ดูป๊าปเดียวก็รู้เลยว่าใจดีมาก ก็ trade off กันนะครับ

以上

สัปดาห์แรกของการเรียน

2005-09-03T22:36:00.000-04:00

หายไปนาน มีอะไรอยากเขียนเยอะเหมือนกัน
อย่างแรกก็คือสอบไฟนั่ลเสร็จแล้ว เกรดก็ออกมาธรรมดาไม่ดีมาก แต่สิ่งที่คิดได้ก็คือระบบเกรดที่นี่ ออกแบบมาภายใต้ปรัชญาของมหาวิทยาลัยจริงๆ คือทางบัณฑิตวิทยาลัยไม่อยากให้นักเรียนแข่งขันกันมากจนเกินไป ไม่อยากให้นักเรียนบัณฑิตวิทยาลัยเครียดเรื่องในห้องมากเกินควร ก็เลยออกแบบระบบการคิดเกรดมาเป็น H P L F แทนที่ A B C D F และอยากให้นักศึกษาเน้นการทำงานร่วมกัน และเรียนรู้เรื่องนอกห้องเรียน รวมถึงเทคนิกกรทำวิจัยให้มากๆ และที่สำคัญก็คือ อยากให้นักศึกษาเน้นการสอบ compre มากกว่าเน้นทำเกรดให้ห้องเรียน เรื่องนี้ผมไม่ได้คิดเองนะครับ แต่เรียนมาทุกคลาส อาจารย์ทุกคนพูดเรื่องนี้ก่อนอื่นเลย ผมก็เลยเริ่มมีความเห็นคล้อยตามระบบนี้มากขึ้นทุกที แต่ผมก็ยังคิดว่าระบบนี้มีข้อเสียอยู่เหมือนกันที่ว่า แทนที่เด็กจะตั้งใจเรียน กลังว่าจะไม่ตั้งใจเรียน เพราะคิดว่ายังไงก็ได้ P อยู่แล้ว ก็จะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ แต่สุดท้าย คนที่คิดแบบนี้ก็ไม่รอด compre อยู่ดี
ที่จริงแล้วระบบนี้ก็มีดีอยุ่อย่างหนึ่ง คือนักศึกษาสามารถลงวิชาได้มากและกว้าง โดยไม่ต้องกังวลกับเกรดมากนัก ว่าเกรดจะแย่ ขอให้ได้ P ก็พอแล้ว ซึ่งผมชอบตรงจุดนี้ ถึงตรงนี้ยังคิดอย่างไปเทกคอร์สภาษาจีนเล่นเลย แต่น่าเสียดายที่เต็มไปแล้ว

ฝากถึงผู้อ่านหลายๆคนที่เคยอ่านหนังสือ Macroeconomics Theory and Policy ของ Froyen ซึ่งถือเป็นหนังสือแบบเรียนเศรษฐศาสตร์มหภาคยอดนิยมของเมืองไทย ว่าผมได้เรียนกับเขาแล้ว เป็นอย่างไรนะเหรอครับ ขอบอกว่าตรงข้ามกับที่คิดมาก คือ แกจะเสียงนุ่ม พูดค่อยๆ ไม่มีน้ำหนัก ชวนให้นอนฝันกลางวันเป็นอย่างยิ่ง

เปิดเทอมแล้ว เมือง chapel hill ที่ช่วงปิดเทอมเงียบมาก ตอนนี้กลับมีชีวิตชีวาแบบหน้ามือเป็นหลังมือ เนื่องจากน้องๆนักศึกษาปริญญาตรีที่กลับเข้ามาเรียน รวมทั้งนักศึกษาหน้าใหม่ก็ back to school กัน ทำให้เมืองมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ทำไปทำมาตอนช่วงเปลี่ยนคาบนี้ ดูเหมือนว่าคนจะเดินยั้วเยี้ยมากกว่าที่ธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ซะอีก

แต่ที่น่าสังเกตก็คือมหาวิทยาลัยนี้มีนักเรียนผู้หญิงมากกว่าผู้ชายอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นจึงได้ยินเสียงบ่นจากนักศึกษาสาวบ่อยๆว่า หาหนุ่มที่ถูกใจไม่ค่อยได้ (เขาไม่ได้บ่นให้ผมฟังหรอกนะครับ) ในขณะเดียวกัน หนุ่มๆที่นี่ก็พูดกันว่าหาสาวๆออกเดทได้ง่าย (อันนี้ผมไม่ได้พูดนะ) อันนี้ไม่รู้จะเป็นปัจจัยหนึ่งหรือเปล่าที่นักศึกษาหญิงที่นี่ แต่งตัวค่อนข้างจะวอกๆแวมๆมาก และเขาจะรักษารูปร่างมาก เพราะหนุ่มที่มหาวิทยาลัยนี้ส่วนใหญ่จะรูปร่างดี เพราะที่นี้เป็นมหาวิทยาลัยกีฬา นักศึกษาเล่นกีฬากันมาก เพราะฉะนั้นเปิดเทอมมานี่ มหาวิทยาลัยจึงมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
ช่วงนี้มีข่าวที่น่าสนใจอย่างหนึ่งก็คือทางรัฐนอร์ท คาโรไลน่า จะลดงบประมาณที่จัดสรรให้กับทาง unc ลง 6.3 ล้านเหรียญ ก็เลยมีการพูดกันว่าถ้าเป็นแบบนี้ก็เป็นการยากที่ทางมาหวิทยาลัยจะสามารถรักษาอันดับของตัวเองไว้ได้ ณ ตอนนี้ unc ถูกจัดอยู่ในอันดับ 5 ของมหาวิทยาลัยของรัฐ(ปริญญาตรีนะ ไม่รู่วาทาง graduate study จะเป็นยังไง) โดยมี UC Berkeley รั้งอันดับหนึ่ง U Virginia อันดับสอง U Michigan Ann Arbor และUCLA รั้งอันดับสามร่วม และถ้าเทียบกับมหาวิทยาลัยเอกชนด้วยแล้ย UNC อยู่อันดับ 27 ร่วมกับ Tufts และ Wake Forest U. โดย UC Berkeley ได้อันดับ 20 โดยปัจจัยที่การวัดนั้นมี class size, faculty compensation และ student faculty ratio รวมอยู่ด้วย ซึ่งผมคิดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่มหาวิทยาลัยพยายามรักษาเอาไว้ เช่น ที่UNC 54% ของคลาสทั้งหมด มีนักเรียนน้อยกว่า 20 คน เป็นที่สองรองจาก UC Berkeley เท่านั้นที่มี 58% แต่สิ่งเหล่านี้ต้องใช้ "เงิน"เป็นสิ่งรักษา เพราะฉะนั้นการตัดงบประมาณครั้งนี้จะส่งผลอะไรกันบ้าง ผมว่าน่าสนใจนะครับ แต่ขอบอกก่อนว่าการจัดอันดับต้องดูอย่างมีวิจารณญาณนะครับ

ปิดเทอม 3 วัน

2005-08-22T00:34:00.000-04:00

วันพฤหัสที่แล้ว การสอบครั้งแรกของชีวิตการเรียนที่สหรัฐอเมริกาครั้งแรกของผมก็สิ้นสุดลง เป็นการสอบกลางภาควิชาเลข หลังจากได้เรียนมาแล้ว 8 วัน ครับ แค่ 8 วันเองครับ และในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนสิงหานี้ ก็จะเป็นการสอบปลายภาค รวดเร็วปานกามนิต หนุ่มจริงๆครับ

การสอบก็ถือว่าพอไหวนะ เพราะว่าปีผมโชคดีที่เดียวที่เจ้าพ่อพรู๊ฟคนเก่าที่รับผิดชอบการสอนวิชานี้มาตลอด ดันติดธุระ อาจารย์ที่สอนไมโครปีนี้ก็เลยรับผิดชอบแทน ดังนั้นคอร์สเลขปีนี้จึงไม่ค่อยมีพรู๊ฟกันให้ยุ่งยากปวดหัว ค่อนข้างเอียงไปทางapplicationซะเยอะ
และก็เลยทำให้ผมคิดว่าการเรียนการสอนวิชาคณิตศาสตร์สำหรับนักเศรษฐศาสตร์ (Mathematics for economists) ปีนี้ ไม่ค่อยเหมือนที่ที่เขาจะมักจะสอนกัน เพราะที่นี่อาจารย์จะเน้น Implicit Function Theorem และ Optimization มาก และไม่ค่อยเน้นการพิสูจน์ต่างๆ อย่างน้อยก็ไม่ค่อยเหมือน math for economists ของอาจารย์ธเนศที่ M.A. Econ TU ที่ผมเรียนมาก่อนมาที่นี่

และเมื่อสอบเสร็จ ความรู้สึกมันเหมือนกับปิดเทอมย่อยๆเลยครับ ถึงแม้ว่าจะมีแค่สามวันเท่านั้น ก็เลยไปเที่ยวกันที่ Southpoint Mall ซึ่งเป็นศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดในย่าน research triangle นี้ ได้รองเท้ามา 1 คู่

เออ พึ่งรู้เหมือนกันครับว่าที่ UNC นี่มีวิธีคิดเกรดไม่เหมือนชาวบ้านเขา ปกติคนอื่นจะคิดเป็น A B C D บางที่มีประจุหรือไม่มีก็ว่ากันไป แต่ที่นี่คิดเป็น HP P LP F ย่อมาจาก High Pass, Pass, Low Pass, และ Fail ได้ยินมาว่าอาจารย์หลายคนก็มีการถกเถียงกันว่าจะเอายังไงกับระบบการคิดเกรด เขาก็เข้าใจถึงนักเรียนปริญญาโทที่มาเรียนที่นี่และจะไปต่อเอกที่อื่น แต่ถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ผมเองก็เป็นคนหนึ่งละที่ไม่สนับสนุนการคิดเกรดแบบนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะวัดผลได้ยังไง