Welcome to The Steelers Locker Room

การทำวิจัยในทัศนะของผม

2008-05-30T16:43:00.003-04:00

การทำวิจัย การทำวิจัยที่ดีไม่ใช่สิ่งที่ทำกันง่ายๆ การทำวิจัยต้องเริ่มต้นด้วยความสงสัย เราต้องสามารถตั้งคำถามได้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้แบบนั้น อะไรจะเกิดขึ้นถ้าเราใช้วิธีแบบนี้ การตั้งคำถามนั้นจะนำไปสู่สมมุติฐาน สมมุติฐานก็คือการพูดออกไปว่าคำถามเราคือสิ่งนี้ และคำตอบของคำถามของเราควรจะเป็นแบบนี้
ทีนี้ในการให้ได้มาซึ่งคำตอบนั้น เราต้องมีวิธีที่ถูกต้อง วิธีอาจจะเป็นการสร้างแบบจำลองซึ่งมีลักษณะเฉพาะกับคำถามของเรา ผมว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ยากที่สุด เพราะว่า เราสามารถตั้งคำถามได้มากมาย แต่การที่จะได้มาซึ่งคำตอบของคำถามของเรามันต้องใช้วิธีในการแก้ปัญหาที่ถูกต้องที่สุด ที่ผมเน้นคำว่าที่สุดเพราะว่ามันมีวิธีการแก้ปัญหามากมาย แต่ว่าวิธีไหนละที่จะเหมาะสมที่สุด เช่นแบบจำลองที่ตัวแปรทางซ้ายมือมีค่าระหว่างศูนย์ถึงหนึ่ง เราคงไม่สามารถใช้ OLS มาประมาณผลได้
การเรียนในห้องเรียนก็คือการที่เราเรียนรู้สิ่งที่คนอื่นทำมาแล้ว และเรียนรู้เทคนิกต่างๆที่เราจะสามารถใช้ในการแก้ปัญหาของเราเอง เพราะฉะนั้นในการเรียนในห้อง เราต้องโฟกัสสองสิ่งนี้ อะไรคือสิ่งที่เขาทำมาแล้ว และเขาใช้เครื่องมืออะไรในการแก้ปัญหา ถ้าเราสามารถจับตรงนี้ได้ การทำวิจัยของเราก็จะง่ายไประดับหนึ่ง

Anglo-Saxon and Latinate Words

2006-03-26T02:11:00.000-05:00

Having trouble memorizing English vocabulary? Read this and you will know why.

The English language is derived from a Germanic language – Old English (Anglo-Saxon). However, despite English’s clearly Germanic forms, structures and vocabulary, it also comprises a large number of Latinate and/or French words (being a Romance language, French is derived ultimately from Latin).

Around 1100 AD, with the Norman Conquest, English saw an influx of words from French. For centuries thereafter, French was the language spoken by the English ruling classes and was the official language of the Royal Court, whereas Anglo-Saxon was relegated to the lower classes.

For example, we can see the class distinction in the way nouns for meats are commonly different from, and unrelated to, those for the animals from which they are produced, with the animal commonly having a Germanic name and the meat having a French-derived noun - possibly due to the French-speaking elite being the consumers of the meat produced by the English-speaking lower classes:

* deer = venison (Old French veneso(u)n)
* ox or cow = beef (Old French boef)
* swine = pork (Old French porc)

Sometimes French words replaced Old English words entirely:

* crime replaced firen
* uncle replaced eam

Other times, French and Old English components combined to form a new word:

* French gentle ( gentil ) and the Germanic man formed gentleman.

This influx of French words resulted in Middle English. Then, in the Renaissance, words by the thousands were imported directly from Latin. For this reason, English is today a mongrel language, mixing Germanic, French and Latinate roots.

Sometimes, in fact, we have three closely related words, one each from Anglo-Saxon, from Latin via French, and directly from Latin:

* kingly (Germanic)
* royal (from French roi)
* regal (from Latin rex, regis)

This means that the English language contains an unusual amount of synonyms and that for many Anglo-Saxon-derived words we can find, whether directly from Latin or via French, a Latinate equivalent:

* Anger/wrath = rage/ire
* Bodily = corporal
* Brotherly = fraternal
* Leave = egress/exit/depart
* Thinking = pensive
* Dog = canine
* Come = arrive
* Ask = enquire

As a (very rough) general rule, words derived from the Germanic ancestors of English are shorter, more concrete and more direct, whereas their Latinate counterparts are longer, more abstract and are regarded as more elegant or educated.

However, such synonyms usually have a slightly different meaning, enabling the English language to be used in a very flexible way to express fine variations or shades of thought.

M. Birch

© Tectrad US, Inc

Major field, major concern

2006-03-25T00:57:00.000-05:00

ถึงเวลาอัพเดทบล๊อกแล้ว คืนวันศุกร์แบบนี้น่าจะเป็นเวลาที่เหมาะสม สิ่งที่ผมอยากจะเขียนตอนนี้ก็คือเป็นสิ่งที่ผมและเพื่อนๆที่ผมสนิทด้วยกลุ้มใจกันอยู่ตอนนี้ นั่นก็คือ เรื่องว่าจะเรียนต่อฟิลด์ไหนดี

เรื่องของเรื่องมันก็มีอยู่ว่า เมื่่อถึงเวลากลางๆเทอมสปริง ทางคณะจะออกลิสต์วิชาที่จะเปิดสอนในเทอมหน้ามา ถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาที่นักเรียนทั้งหลายจะต้องวางแผนกันแล้วว่าจะต้องเลือกวิชาฟิลด์อะไรดี เพื่อที่จะวางแผนถูกว่าจะเรียนวิชาอะไรในเทอมหน้า

สำหรับผมนั้นก็ถือว่ามีปัญหาพอสมควร เพราะก่อนหน้าที่จะมาเรียนที่นี่นั้น ก็รู้อยู่แล้วว่าที่นี่ก็ไม่ค่อยมีอาจารย์ที่ทำด้านทีทำวิจัยในสาขาที่ผมอยากทำมากนัก แต่ด้วยสาเหตุบางประการ ผมก็ได้เลือกมาที่นี่ เรียนไปเรียนมาก็ค้นพบว่า คณะเศรษฐศาสตร์ทั่วไปที่ไม่ใช่คณะเศรษฐศาสตร์ท้อปเท็นในอเมริกา ย่อมต้องเก่งในบางฟิลด์็และอ่อนในบางฟิลด์ อย่างที่คณะผมนี้ พูดได้เลยว่าวิชาที่อ่อนที่สุดตอนนี้คงจะเป็นแม็คโคร เพราะแทบจะพูดได้ว่าไม่มีอาจารย์ที่ทำวิจัยทางด้านแม็คโครอยู่เลย ที่มีอยู่ก็เก๋ากึ้ส์อย่าง Dr.Froyen ที่ดูเหมือนจะตามพรมแดนความรู้ไม่ทันเสียแล้ว อาจารย์ท่านอื่นก็ยังเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์กันอยู่ แทบจะเรียนได้ว่า การทำวิจัยด้านแม็คโครที่นี่เงียบสนิท

สิ่งที่สะท้อนได้ดีว่าแม็คโครที่นี่ไม่ค่อยแข็งก็คือเนื้อหาวิชาที่เรียนเอง เทอมหนึ่งเรียน IS-LM และวิวัฒนาการพรมแดนความรู้ของเศรษฐศาสตร์มหภาคในเชิงคณิตศาสตร์ เทอมที่สองก็พึ่งจะเริ่มเรียนRamsey, OLG model ต่างๆ ซึ่งถือว่าเป็นแม็คโครตัวหนึ่งของคณะเศรษฐศาสตร์ของหลายๆมหาวิทยาลัย

และสิ่งนี้เองที่ทำให้นักเรียนหลายคนที่อย่างทำทางด้านแม็คโครเซ็งไปตามๆกัน เพราะไม่สามารถหาอาจารย์ที่ปรึกษาได้ ถึงแม้ทางทฤษฎี สามารถจะไปขออาจารย์ที่มหาวิทยาลัยดุ๊กมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาได้ แต่ในทางปฏิบัติแล้วทำได้ยาก เพราะอาจารย์ที่ดุ๊กคนไหนจะสนใจนักเรียนจากUNC

แล้วช่วงนี้สิ่งที่ทำให้คนที่อยากจะทำฟิลด์ applied micro เซ้งไปก็คือ อาจารย์ที่เป็นที่ปรึกษาให้กับนักเรียนหลายๆคนทางด้านนี้ได้ย้ายไปอยู่อังกฤษ อาจารย์ที่มีอยู่อีกคนหนึ่งก็ค่อนข้างเน้นทางทฤษฎีมาก และไม่มีแนวโน้มว่าจะเป็้นอาจารย์ที่ปรึึกษาที่ดีได้ เพราะดูท่าทางไม่ค่อยให้ความสนใจกับเด็กนักเรียนมากนัก

ทางฟิลด์เทรด ก็มีอาจารย์ที่แอ๊คทิฟอยู่แค่คนเดียวที่นี่ ทางฟิลด็ financial econometrics ก็มีอาจารย์ที่ทำด้านนี้สองคน แต่ดูเหมือนว่าจะมีเด็กที่อย่างทำด้านนี้เกินโควต้า ก็ต้องทำให้บางคนมีแนวโน้มต้องเปลี่ยนฟิลด์ไป

แต่สำหรับนักเรียนที่จะทำด้าน lobor หรือ Health ก็สบายใจไปเพราะที่นี่ยังมีโปรเฟสเซอร์หลายท่านที่ยังทำวิจัยด้านนี้อยู่ ที่ก็เป็นเสาหลักของคณะนี้

สำหรับผมก็คิดว่าอยากจะทำทางด้านเทรด ส่วนวิชาไมเนอร์ยังคิดอยู่ระหว่าง I.O. หรือEconometrics I.O.นั้นดูเหมือนจะเอาไปประยุกต์ใช้ประโยชน์ได้มาก และน่าจะเข้ากับ็เทรดได้ดี ในขณะที่คณะนี้ก็ดีทางด้านเศรษฐมิติพอสมควร และเศรษฐมิติก็เอาไปใช้ประโยชน์ได้มาก โดยเฉพาะหน่วยงานที่ผมต้องไปใช้ทุน

ท้ายที่สุดแล้วก็คงขึ้นอยู่กับเทอมนี้ว่าจะ appreciate กับวิชาไมโคร หรือ Econometrics มากกว่ากันครับ ส่วนแม๊คโครนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย

Time flies...when you study

2006-03-11T00:01:00.000-05:00

ในที่สุดผมก็ได้มีเวลามาเขียนบล๊อกเสียที หลังจากที่หายหน้าหายตาไปนานจนแทบลืมไปแล้วว่าตัวเองมีบล๊อกอยู่ ที่สามารถมาเขียนได้นี่ก็เพราะว่าตอนนี้อยู่ในช่วงspring break

ก็เทอมนี้เรียนหนักทีเดียว มีเรียนสามตัว เศรษฐมิติ ไมโครและแม็คโคร ถึงแม้จะดูน้อยแต่ว่าแต่ละตัวหินๆทั้งนั้น โดยเฉพาะไมโครซึ่งเป็นทฤษฎีเกมล้วนๆ แม็คโครก็เรียนแต่โมเดลอะไรก็ไม่รู้ แต่เรียนไปเรียนมาก็รู้สึกว่าทฤษฎีเกมเป็นวิชาที่สนุกทีเดียว(แต่ไม่ใช่ว่าจะได้คะแนนดีนะ) รู้สึกเป็นวิชาฟิลด์เศรษฐศาสตร์ที่สามารถเอาไปใช้กับวิชาอื่นได้ดีที่สุด เรียนแล้วน่าจะสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ดี

จริงๆวิชาทฤษฎีเกม (game theory) รวมถึง ทฤษฎีการประมูล(Auction Theory) และทฤษฎีการเซ็นสัญญา(Contract theory:แปลถูกหรือเปล่านี่)นี้ ถือว่าเป็นสาขาวิชาเศรษฐศาตร์ที่ได้รับความสนใจ และมีการพัฒนามากที่สุดในช่วงหลังๆมานี้ และเท่าที่ดูไม่เฉพาะที่อเมริกาเท่านั้น ประเทศทางยุโรปโดยเฉพาะฝรั่งเศสและประเทศตะวันออกกลางอย่างอิสราเอลก็มีผู้เชี่ยวชาญสาขานี้มากมาย

จริงๆทฤษฎีเกมจะเรียกว่าเป็นสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ก็ดูจะไม่ถูกนัก เพราะวิชานี้ถูกนำไปประยุกต์ใช้กับสาขาความรู้อื่นมากเหลือเกิน เข่นรัฐศาสตร์ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ บริหารธุรกิจ การตลาด และอีกมากมาย

แต่อย่างไรก็ตามทฤษฎีเกมนี้ก็ต้องเป็นสาขาหนึ่งของเศรษฐศาสตร์อยู่วันยังค่ำเพราะมันก็คือวิชาที่สอนให้เรารู้จักวิธีในการได้ประโยชน์สูงสุด จากโอกาส และทรัพยากรต่างๆที่เรามีอยู่ ตรงกับหลักการเบื้องต้นของวิชาเสดสาดเป๊ะ

The Steelers capture the Super Bowl title

2006-02-06T01:56:00.000-05:00

Steelers, not Colts, left standing when madness ends

2006-01-16T18:55:00.000-05:00

Not only did Ben Roethlisberger throw for two TDs, but he made the game-saving tackle.

Hines Ward and the Steelers are heading to the AFC title game after knocking off the Colts.

INDIANAPOLIS (Jan. 15, 2006) -- Forget the first 55 minutes, when the Pittsburgh Steelers dominated the Indianapolis Colts. And no one will remember much how they scored all the points.

What they'll be talking about in Pittsburgh for years to come is those last five, thrilling minutes -- a wild finish made of missed opportunities, gut-wrenching twists and one unimaginable, tide-turning play after another.

The Steelers won their sixth straight game, 21-18 over the Colts, becoming the first sixth seed to advance to a conference championship game. When the Steelers (13-5) catch their breath, they'll head to Denver, with the winner next Sunday representing the AFC in the Super Bowl.

"It was a unique game. It ranks up there. It was crazy," Jerome Bettis said.

"It went from an all-time high to an all-time low back to an all-time high," Hines Ward added.

In a matter of minutes, too -- holding the deafening crowd spellbound.

Pittsburgh spent three quarters building a 21-10 lead with a pass-first game plan that could've come straight from Indy.

Then things got wacky:

All-Pro safety Troy Polamalu made a diving interception of Peyton Manning at the Pittsburgh 48 with 5:26 remaining. He got up to run and fumbled the ball, but recovered -- only to have it mysteriously overturned on a challenge.

Manning capitalized with passes of 20 yards to Marvin Harrison and 24 to Reggie Wayne before a 3-yard touchdown run by Edgerrin James and a two-point conversion pass to Wayne.

Pittsburgh was forced to punt on its next series, but with 1:20 remaining, the befuddled Manning was sacked for the fifth time, on fourth down at his 2.

Game over, right?

Not on your life. The sure-handed Bettis fumbled when popped by linebacker Gary Brackett. Nick Harper, whose knee was cut with a knife in an apparent domestic dispute with his wife, grabbed the ball and headed toward a highly improbable winning touchdown.

But Steelers quarterback Ben Roethlisberger, brilliant all game with his arm and head, tumbled, reached out a hand and made a saving tackle at the Indy 42.

"Once in a blue moon, Jerome fumbles," Roethlisberger said. "Once in a blue moon, I make a tackle. They just happened to be in the same game."

Two passes got the ball to the Pittsburgh 27, and Mike Vanderjagt lined up for a 46-yard field goal to send it to overtime.

Wide right.

Vanderjagt slammed his helmet to the turf, obviously forgetting how fortunate he was to have had the chance.

"It's extreme disbelief," Vanderjagt said. "From the Polamalu interception reversal to Jerome's fumble, everything seemed to be lined up in our favor. I guess the Lord forgot about the football team."

It was the first time the Steelers won two straight playoff road games. And this one should have been so much easier for Pittsburgh.

With wide-open passing, hardly their forte, and ferocious defense -- definitely the Steelers' style -- Bill Cowher showed why he has been among the league's top coaches since 1992. The Steelers, who won at Cincinnati last week while the AFC South champion Colts were off, built their lead thanks to a superb game plan they seemed to steal from Indy.

Pittsburgh has one of the league's most varied running attacks, but Cowher opted to open it up. Roethlisberger threw for two first-quarter touchdowns while Manning was wildly missing his first four passes and feeling pressure from everywhere.

When the Steelers needed to run, they turned to the speed of Willie Parker and the power of Bettis.

"The play-calling was aggressive," Ward said. "They thought all we can do is run the ball. We can pass the ball, too."

The Colts (14-3) were left to wonder where the magic went. They started 13-0, threatening the 1972 Dolphins' perfect season, only to drop three of their next four -- including the most meaningful game, Sunday's defeat.

It was a bitter loss for Manning, who has few major wins to go with his individual honors. Until the frenzied final minutes, he was mostly a non-factor.

"There is no question we were in good position with home field and having the bye," Manning said. "At this point, it is hard to swallow."

And it was a sad ending for Dungy, whose son died of an apparent suicide last month. Dungy's team clearly was the NFL's best for 13 weeks. But in the most important weeks, they faltered.

They certainly made it interesting, beginning with the challenge.

"I know they wanted Indy to win this game; the whole world loves Peyton Manning," Steelers LB Joey Porter said. "But come on, man, don't take the game away from us like that."

In the end, nobody took it away, even with the Steelers doing their best to give it away.

Antwaan Randle El's 6-yard TD reception for a 7-0 lead was his first since the season opener, hardly an impressive stat for a starting receiver. But it capped one of Pittsburgh's most impressive drives of the season, 84 yards in 10 plays, with seven passes, including 36- and 18-yarders to rookie tight end Heath Miller.

Quite a difference from the Steelers' previous trip to the RCA Dome, where the crowd noise caused several false starts and the Colts scored on an 80-yard pass to Harrison on their first offensive play.

Hines Ward broke two tackles on a 45-yard completion, leading to Roethlisberger's 7-yard TD pass to Miller to make it 14-0.

The Colts marched 96 yards in 15 plays, taking up nearly 10 minutes of the second period, but their best drive, on which Manning went 6 for 6, ended with only Vanderjagt's 20-yard field goal.

Deflating.

It didn't get better early in the second half. Manning saw pressure from rush linebackers, ends, blitzing backs and even nose tackle Casey Hampton. He nearly was sacked for a safety late in the third period and was downed at the 1, which eventually led to Bettis' 1-yard drive for his 11th TD of the season.

Vanderjagt slammed his helmet to the turf, obviously forgetting how fortunate he was to have had the chance.

Not his day

INDIANAPOLIS -- Peyton Manning couldn't get comfortable against the Pittsburgh Steelers' defense Sunday. Then he had to squirm through the latest round of questions about another playoff failure.

Advertisement

After his Indianapolis Colts lost 21-18 to the Steelers, at home no less, Manning stared into the cameras and tried to explain the disappointment of knowing that another promising season had slipped away without a trip to the Super Bowl.

"All I know is to keep working, to come back next year and be a better quarterback, a better leader," he said. "You get tired of saying that after every playoff loss because pretty soon, you start running out of years."

Clearly, this loss was more frustrating to Manning, now 3-6 in the postseason. It was a blown chance, perhaps his best yet of reaching the Super Bowl.

Manning and the Colts opened 13-0 to earn the AFC's top seed and home-field advantage throughout the playoffs. And with New England already eliminated, the two-time MVP finally seemed primed to take Indianapolis all the way.

Three weeks of rest were also supposed to make Manning stronger, and the Colts healthier.

But Indy (14-3) didn't play well, and Manning hardly looked like himself until he nearly rallied the Colts in the fourth quarter.

The sharp, accurate passes that have defined Manning's career were missing early. Instead, he was plagued by overthrows, wide throws and heavy pressure. He finished 22-of-38 for 290 yards with one touchdown, five sacks and several hurries. Afterward, he grudgingly accepted it for what it was -- another season of failing to meet expectations.

"I couldn't tell you how much I studied these guys over the last two weeks," Manning said. "It's disappointing we didn't win the game. But I'm going to keep trying, that's all I can say."

The Colts' high-scoring offense opened the game with four consecutive punts. They managed one first down -- on a one-handed catch by Marvin Harrison -- and only 25 total yards in the first quarter. As the Steelers continued bringing pressure, things got worse.

"They blitzed and that's their style," Colts coach Tony Dungy said. "We made some throws against the blitz in the fourth quarter, but not enough. They made the plays."

To Manning, it's become an all-too-common refrain.

He lost his first three playoff games, including an embarrassing 41-0 defeat to the New York Jets in January 2003. Then came back-to-back losses the last two years at New England in the rain, snow and ice. After those losses, some contended the only way for Manning and the Colts to reach the Super Bowl was to stay indoors.

Their 13-game winning streak assured them of that much, but the Steelers' defense destroyed any chance of it this season.

It wasn't all Manning's fault, to be sure. Tarik Glenn was called for two false starts, one that cost Indianapolis a touchdown. Mike Vanderjagt, the NFL's most accurate kicker, missed a 46-yard field goal that would have forced overtime after a gift fumble by Jerome Bettis.

Receivers broke routes off short when Manning expected them to run deeper. Edgerrin James was held mostly in check, and Pittsburgh rattled the Colts' defense with two early touchdown drives.

"I'm looking for a safe word here, I don't want to be a bad teammate," Manning said when asked about Indianapolis' blown blocking assignments. "Pittsburgh gave us trouble and put us in some situations we're not usually in."

But, as often happens, the burden fell to Manning, and he couldn't save his team.

"We just didn't play well enough today," Dungy said. "They played better than we did, they deserved to win the game. We played hard and gave ourselves a chance but didn't quite make enough plays."

Manning did stabilize the Colts by leading them on a 96-yard drive in the second quarter, but they settled for a 20-yard field goal after Glenn's miscue on third-and-goal from the 1 cost them a TD. He hooked up with Dallas Clark on a nifty, 50-yard TD pass early in the fourth quarter to make it 21-10.

Manning delivered again with a six-play, 80-yard drive after an interception call was curiously reversed. James eventually ran 3 yards for the TD and Manning threw to Reggie Wayne on a 2-point conversion to make it 21-18.

Then, with the season on the line, Manning drove the Colts to the Pittsburgh 28 but missed Wayne on two consecutive throws. Manning figured Vanderjagt would force overtime.

"When you're down three and you get to that distance, you feel like it's a safe field-goal distance, so you try to go for the win," Manning said. "You try to be aggressive and try to win the game."

But Vanderjagt pushed it wide right as Manning winced on the sideline.

"The reality is when you see it going right, you know the season is over," Manning said. "It's a hard feeling to swallow."

Notes: The potent Colts had all of 123 yards at halftime, 74 in the air, and trailed by 11. ... Bettis has nine TDs since the Steelers' 26-7 loss here on Nov. 28. ... The Steelers haven't lost since falling here and now have a shot at their first Super Bowl trip in 10 years. They lost to Dallas after the 1995 season.

Steelers KO Palmer, Bengals later

2006-01-09T13:22:00.000-05:00

The Steelers defeated the Bengals, advancing to take on the Colts in the divisional playoffs

The Bengals quarterback Carlson Palmer suffers a torn ligament in his first throw in his first NFL playoffs appearance, causing him to leave the game early and to call it a season. Get well soon Palmer.

วันหยุดปีใหม่ ไปช่วยลุงสร้างบ้านบนภูเขา (1)

2005-12-31T19:50:00.000-05:00

สวัสดีปีใหม่ครับ วันหยุดปีใหม่นี้ผมไปช่วยคุณลุงผมสร้างบ้านมา ลุงผมคนนี้เดินทางมาที่สหรัฐอเมริกาเมื่อสามสิบกว่าปีมาเเล้ว แต่งงานมีครอบครัวกับคนอเมริกันที่นี่ ถือว่าเป็นคนไทยคนที่สองที่ผมรู้จักที่มีภรรยาเป็นคนฝรั่ง นอกจากอาจารย์ป๋วย

ลุงผมคนนี้ถือว่าเป็นคนที่สู้ชีวิตมากคนหนึ่ง มาอเมริกาแบบเสื่อผืนหมอนใบ บวกกีตาร์อีกหนึ่งตัว เรียนหนังสือ ทำงานหาเงิน มีผู้หญิงมาชอบหลายคน สุดท้ายก็ลงเอยกับคุณป้าคนอเมริกันของผม กว่าจะแต่งงานได้ก็ผจญกับปัญหามากมาย หลังแต่งงานก็มีปัญหามาก ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเงิน รายละเอียดมีมาก แต่ไม่เหมาะสมที่จะเอามาเล่า หลังจากศึกษาชีวิตของคุณลุงผมแล้วรู้เลยว่าคนไทยส่วนใหญ่ที่ตั้งรกรากอยู่ที่สหรัฐอเมริกานี้ต้องต่อสู้อย่างมากมายกว่าที่จะมีชิวิตที่สามารถเรียกได้ว่ามั่นคง ถึงแม้หลายคนอาจจะคิดว่าคนไทยในสหรัฐอเมริกาส่วนใหญ่มีชีวิตสะดวกสบาย

คนไทยในสหรัฐอเมริกานั้นมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนคนไทยที่เมืองไทย คือพวกเขาต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด นี่เป็นลักษณะของประเทศที่เจริญแล้ว ที่ค่าแรงคนงานแพงหูฉี่ แต่เครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆราคาถูกโดยเปรียบเทียบกับค่าจ้าง และเครื่องมือต่างๆก็มีให้เลือกมากมายและสามารถอำนวยความสะดวกได้อย่างเหลือเชื่อ ดังนั้นหลายๆท่านลองสังเกตดูว่าถึงแม้บ้านคนอเมริกันส่วนใหญ่จะมีที่จอดรถที่มีที่ปิดเปิด แต่ส่วนใหญ่ก็ยังต้องจอดรถข้างนอกตากแดดตากฝนอยู่ดี เพราะในที่จอดรถนั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์และเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆเต็มไปหมด

ลุงผมคนนี้กำลังสร้างบ้าน เป็นบ้านหลังที่สองของเขาอยู่ที่เวอร์จิเนีย อยู่บนภูเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเล 2700 เมตร ที่เป็นส่วนหนึ่งของ Appalachian mountain range ที่ทอดยาวมาตั้งแต่ Kentucky, West Virginia, Virginia, North Carolina, และ Tennessee เทือกเขานี้จึงถือเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา ที่เป็นที่ทำงานของคนงานเหมืองถ่านหิน เป็นแหล่งกำเนิดของดนตรี Blue grass และเป็นบ้านของเหล่า redneck ทั้งหลาย

บ้านของลุงผมนั้นเป็น log home ที่เขาออกแบบเอง log home นั้นถือเป็นบ้านที่ถือว่าสวยที่สุดในบรรดารูปแบบบ้านต่างๆ ถือว่าดีกว่าบ้านไม้ อิฐ หิน และคอนกรีต แต่ก็ถือว่าต้องเสียค่าใช้จ่ายมากเช่นกัน ทั้งในการสร้าง และที่สำคัญคือการบำรุงรักษา รูปแบบและเนื้อที่นั้นบ่งบอกให้เห็นว่าผู้สร้างต้องการหลีกหนีจากความวุ่นวายในเมืองมาหาความสงบจากธรรมชาติ อากาศดีๆ วิวสวยบนภูเขา และสามารถปิกนิค ล่องเรือ และล่าสัตว์ได้ในพื้นที่ใกล้เคียง

ไม่ต้องบอกก็คงจะทราบว่า ที่ดินเหล่านั้นกำลังถูกจับจองจากคนพอมีฐานะที่อยากสร้างบ้านพักผ่อนหลังที่สอง ทำให้ราคาที่ดินค่อยสูงขึ้น คนท้องถิ่นที่เป็น redneck ต่างๆ ที่บรรพบุรุษทิ้งที่ดินมาให้ก็ไม่ค่อยจะพิสมัยเท่าที่ควร ส่วนหนึ่งมาจากภาษีที่ดินที่ต้องจ่ายมากขึ้น เนื่องจากราคาที่ดินสูงขึ้น แต่ถึงแม้ว่าราคาที่ดินจะสูงขึ้น แต่คนเหล่านี้ก็ยังยืนหยัดไม่ขายที่ดิน เนื่องจากเป็นทรัพย์สินของพี่ๆน้องๆ ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ

เรื่องการสร้างบ้านนั้น ลุงผมตัดสินใจจ้างคนงานท้องถิ่นมาสร้างโครงบ้านให้ เมืองที่ลุงผมสร้างบ้านนั้นสมัยก่อนเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงทางด้านการผลิตเฟอร์นิเจอร์มาก ต่อมาถูกเฟอร์นิเจอร์จากเมืองจีนตีตลาด และรัฐบาลอเมริกันก็ไม่ได้ช่วยเหลือ ก็เลยทำให้อุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์ของเมืองนี้ล้มหายตายจากไป เพราะฉะนั้นลุงผมจึงสามารถหาช่างไม้ฝีมือดีๆมาได้

ช่างไม้ที่ลุงจ้างมานั้น ทั้งหมดเป็นสมาชิกครอบครัวJenkinsประกอบด้วยพี่น้องสามคนประกอบด้วย Sam Rodney และTim ตัวคุณพ่อชื่อ Philip ซึ่งอายุ 81ปีแล้ว แต่ยังทำงานไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว น่าทึ่งมาก นอกจากนี้ยังมี Jeremy ซึ่งเป็นลูกของ Tim มาช่วยงานด้วย

รถไฟฟ้า ความฝัน หรือ ความจริง バンコクの電車、幻か現実か

2005-12-24T12:32:00.000-05:00

กรุงเทพฯเป็นมหานครที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก เนื่องด้วยมีสถานที่สำคัญ สวยงาม เป็นแหล่งท่องเที่ยวมากมาย และเป็นเมืองเเรกของเมืองไทยที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะต้องเดินทางมา

นอกจากนี้กรุงเทพฯยังเป็นมหานครที่มีความเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจมากที่สุดของประเทศไทย มีประชากรอาศัยอยู่มากกว่าสิบล้านคน ผมคิดว่าสามารถเทียบชั้นศักดิ์ศรีกับมหานครโตเกียวหรือว่ามหานครใหญ่ๆทั่วโลกได้อย่างสบาย

มีศาสตราจารย์ทางสังคมวิทยาคนหนึ่งชาวญี่ปุ่นที่ชื่นชอบเมืองไทยมากเคยบอกผมว่ากรุงเทพฯมีจำนวนตึกสูงมากกว่านครโตเกียวเสียอีก สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผมภูมิใจในกรุงเทพฯเมืองฟ้าอมรของผม และก็เชื่อว่ากรุงเทพฯมีศักยภาพอย่างสูงในฐานะเมืองหลวงที่จะนำพาประเทศไทยให้เจริญก้าวหน้าได้

แต่เมื่อผมมาคิดดูดีๆ ก็คิดว่ากรุงเทพฯ จะไปเทียบเคียงกับมหานครโตเกียวได้อย่างไร เพราะกรุงเทพฯไม่มีลักษณะที่ดีประการหนึ่งของมหานครที่ดีควรจะมี นั่นก็คือ ระบบการขนส่งสาธารณะที่มีประสิทธิภาพ

จนกระทั่งเมื่อผมได้ยินว่ารัฐบาลใจปั้มจะลงทุนสร้างระบบขนส่งสาธารณะระบบรางทั้งๆที่เศรษฐกิจไทยตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงขาลง จะเป็นเพราะเหตุผลที่ว่าจะยึดเอาคะแนนเสียงจากชนชั้นกลางส่วนใหญ่ในกรุงเทพฯที่ไม่สนับสนุนพรรคไทยรักไทยหรืออาจจะตั้งโครงการเมกะโปรเจกต์นี้เพื่อจะให้เป็นโต๊ะจีนให้บุคคลในคณะรัฐบาลอันทรงเกียรติทั้งหลายมาร่วมดินเนอร์กันพร้อมหน้าหรืออย่างไรก็ตาม แต่ผมก็ยังคงคิดว่าถึงเวลาแล้วครับที่เราจะต้องมีระบบขนส่งมวลชนสาธารณะที่มีประสิทธิภาพ

เหตุผลสำคัญที่ผมสนับสนุนนโยบายนี้มีหลายประการ ดังนี้
1. ผมคิดว่าการสร้างถนนไม่สามารถช่วยบรรเทาปัญหาการจราจรได้อีกต่อไปแล้ว ถ้าจะเปรียบเทียบทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ง่ายๆก็คือการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจมหภาคภายใต้ข้อสมมุติการคาดหวังที่สมเหตุสมผล (rational expectations) การสร้างถนนเพิ่มก็เหมือนกับการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจแบบขยายตัวโดยที่นโยบายนั้นสามารถถูกคาดการณ์ (anticipated) ได้จากประชาชน ซึ่งจะทำให้นโยบายเศรษฐกิจแบบขยายตัวนั้นไม่มีประสิทธิภาพ และแน่นอนว่าประชาชนสามารถคาดการณ์ได้ว่าถนนจะถูกสร้าง ทำให้ประชาชนซื้อรถยนต์มากขึ้นด้วยความหวังที่ว่ารถจะติดน้อยลง ในที่สุดในระยะเวลาอันสั้นรถก็จะกลับมาติดเหมือนเดิม เหตุผลนี้สามารถถูกพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีจากนโยบายแก้ไขปัญหาจราจรระยะสั้นด้วยการสร้างและตัดถนนเพิ่ม การสร้างสะพานข้ามทางแยกและอุโมงค์ลอดสี่แยกต่างๆตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ที่ไม่สามารถแก้ปัญหาการจราจรได้ในระดับที่น่าพอใจและสภาพการจราจรก็กลับมาคับคั่งเหมือนเดิม

แต่อย่างไรก็ตาม การสร้างถนนในที่ที่ควรสร้างก็จะก่อให้เกิดประโยชน์ และก่อให้เกิดการพัฒนาของสองข้างทางที่ถนนตัดผ่าน กรุงเทพฯนั้นถือว่ามีอัตราพื้นที่ถนนต่อพื้นที่ของทั้งเมืองต่ำอยู่ เท่าที่ผมจำได้ ประมาณไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ในขณะที่กรุงนิวยอร์คมีถึง 25% กรุงโตเกียวมี 14% โดยประมาณ โปรดสังเกตด้วยว่าเมืองสองเมืองนี้มีระบบขนส่งรถไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพ และครอบคลุมทั้งเมืองอยู่แล้ว ยังมีอัตราพื้นที่ถนนต่อพื้นที่เมืองสูงกว่ากรุงเทพฯเสียอีก สิ่งนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่ากรุงเทพฯยังมีพื้นที่ที่สามารถสร้างถนนหนทางได้อีกพอสมควร โดยเฉพาะฝั่งธนบุรี ที่มีถนนสายหลักอยู่ไม่กี่สาย ส่วนใหญ่จะเป็นซอยเล็กซอยน้อยเสียมาก ดังนั้นถึงเวลาที่เราจะต้องวางระบบผังเมือง และวางแผนสร้างถนนให้เป็นระบบเสียตั้งแต่ตอนนี้ เพราะถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป เมื่อกรุงเทพฯเจริญเติบโตขึ้นอย่างไม่เป็นระบบแล้วอาจจะสายเกินไป

2. ที่ดินควรจะถูกเอาไปทำประโยชน์อย่างอื่นมากกว่าที่จะเอาไปทำที่จอดรถ ที่ดินถือเป็นปัจจัยการผลิตที่มีจำกัดที่สุดในบรรดาปัจจัยการผลิตด้วยกัน ถึงแม้จะมีการสร้างที่ดินเทียมเพิ่มขึ้นมาเช่นการสร้างตึกสูง แต่ก็ต้องใช้เวลาในการสร้างนาน ทุกวันนี้รถยนต์ได้กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองโดยที่เราไม่ได้สังเกต ในประเทศสหรัฐอเมริกา รถยนต์ครอบครองเนื้อที่ถึงเกือบ 1 ใน 3 ของเมือง เมื่อจำนวนรถมาก จำนวนที่จอดรถก็ต้องมากขึ้นเป็นเงาตามตัว ที่จอดรถอาจจะเป็นได้ทั้งอาคารใหญ่โตทันสมัยที่มีการวางระบบการเดินรถเป็นระเบียบ เช่นที่จอดรถใต้อาคารธรรมศาสตร์ ๖o ปี หรืออาจะเป็นลานจอดรถบนดินที่เปลืองพื้นที่โดยไม่จำเป็น อย่างเช่นที่ธนาคารแห่งประเทศไทย พื้นที่อาคารที่จอดรถกินพื้นที่มากกว่าครึ่งของพื้นที่ธนาคารทั้งหมด รวมทั้งพื้นที่ของสถานที่อื่นที่ทางธนาคารไปขอให้พนักงานนำรถเข้าไปจอดเพราะที่จอดรถของธนาคารมีไม่เพียงพอ จริงอยู่ที่ที่จอดรถเหล่านั้นถือเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกที่ขาดไม่ได้ในยุคปัจจุบัน และเราคงจะโทษการสร้างที่จอดรถไม่ได้ แต่ผมคิดว่ามันน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่งที่พื้นที่เหล่านั้นสามารถเอามาทำประโยชน์ได้อีกมาก ถ้าคนเราไม่มีรถมากขนาดนั้น เช่นเราสามารถสร้างสวนสาธารณะหรือสร้างห้องสมุดแทนได้ เป็นต้น

3. ประหยัดพลังงานและรักษาสิ่งแวดล้อม อันนี้คงไม่ต้องพูด เห็นๆกันอยู่แล้ว

4. การคมนาคมที่สะดวกเป็นหนึ่งในปัจจัยที่สำคัญที่สุดในการพัฒนาที่ดิน และก่อให้เกิดการจ้างงาน การลงทุน ซึ่งจะส่งผลดีต่อเศรษฐกิจของประเทศอย่างมากมายมหาศาล

เราจะสังเกตง่ายๆจากเกมซิมส์ซิตี้ ถ้าที่ดินไหนไม่มีถนนตัดผ่าน ก็จะไม่เจริญเสียที ในขณะที่ที่ดินข้างๆมีถนนตัดผ่าน จะเจริญข้ามหูข้ามตากันไปเลย

นอกจากนี้ เราสามารถเรียนรู้การใช้เส้นทางรถไฟเป็นตัวจักรในการพัฒนาที่ดินได้เป็นอย่างดีจากญี่ปุ่น คนญี่ปุ่นถือว่าเขามีชีวิตผูกพันกับรถไฟมาก แทบจะเรียกได้ว่าวันไหนไม่ได้นั่งรถไฟจะรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเลยทีเดียว และด้วยวันๆมีคนใช้รถไฟมากมายนี่เอง ที่ดินรอบๆสถานีรถไฟก็กลายเป็นทำเลทอง มีการสร้างห้างสรรพสินค้า อาคารสำนักงาน และสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายรอบๆสถานีรถไฟ โดยในสถานีใหญ่ๆนั้น บริษัทที่ดำเนินธุรกิจรถไฟจะเป็นผู้ลงทุนพัฒนาที่ดินด้วยตัวเอง มีการสร้างห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ โรงแรมหรูหรามากมายนอกจากนี้การตั้งราคาค่าเช่าอพาร์ทเมนต์ในญี่ปุ่นก็คำนวณกันจากระยะทางจากสถานีรถไฟนี่เอง

ในกรุงเทพฯสถานการณ์อาจจะเป็นตรงกันข้าม ที่ดินไหนใกล้สถานีรถไฟหรือใกล้รางรถไฟจะไม่มีใครไปอยู่กัน และก็จะมีชุมชนแออัดขึ้นโดยรอบ ทั้งนี้เพราะว่ารถไฟแทนที่จะให้ความสะดวก กลับก่อให้เกิดเสียงที่เป็นมลพิษเสียมากกว่า

อย่างไรก็ตาม เราจะได้เห็นความเปลี่ยนแปลงทางด้านการพัฒนาที่ดินในกรุงเทพฯขนานใหญ่เมื่อสนามบินสุวรรณภูมิสร้างเสร็จ และความเจริญจะเป็นทวีคูณเมื่อระบบรถไฟฟ้าเจ็ดเส้นทางเปิดใช้บริการอย่างสมบูรณ์

ในขณะนี้ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัดว่าจะจัดการอย่างไรกับบริเวณพื้นที่สนามบินสุวรรณภูมิดี บางคนถึงกับสนับสนุนให้สถาปนาเป็นเมืองใหม่เป็น “นครสุวรรณภูมิ”ในฐานะเขตเศรษฐกิจพิเศษเช่นเดียวกับพัทยาและภูเก็ตกันเลยทีเดียว บางคนสนับสนุนเลยเถิดไปถึงสถาปนาเป็น “จังหวัดที่77”ของประเทศไทยไปเลย เพื่อลดข้อจำกัดทางด้านการแก้กฏหมาย

แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร บริเวณสนามบินสุวรรณภูมิได้ถูกตีกรอบไว้แล้วว่าจะต้องเป็น “เมืองโลจิสติกส์”แน่นอน ซึ่งถือว่าเป็นทำเลทองที่นักธุรกิจจับจ้องไม่กระพริบตา ทั้งธุรกิจจัดสรร คลังสินค้า นิคมอุตสาหกรรม สนามกอล์ฟ ธุรกิจเกี่ยวเนื่องกับการขนส่งและการบิน รวมไปถึงค้าปลีกและธุรกิจความบันเทิง ซึ่งผมคิดว่าจะสร้างโอกาสทางธุรกิจอีกมากมายมหาศาล เกิดการจ้างงานเพิ่มขึ้นอีกมาก ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของประเทศไทยเลยก็ว่าได้ และรับรองได้ว่าผลบุญอันนี้จะต้องแพร่ไปยังเมืองรอบข้างที่มีศักยภาพแต่กำลังโหยกระหายระบบการจัดการขนส่งที่มีประสิทธิภาพ เช่นจังหวัดสมุทรปราการ ชลบุรี ระยอง ซึ่งมีนิคมอุตสาหกรรมมากมาย ท่าเรือแหลมฉบังและอีสเทิร์น ซีบอร์ด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอีก 2-3 ปีข้างหน้า ท่าเรือแหลมฉบังจะกลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางน้ำที่สำคัญที่สุดของประเทศทันที่ที่ท่าเรือคลองเตยย้ายเข้าไปรวมด้วย เกิดการรวมระบบขนส่งเป็นหนึ่งเดียว และผมคิดว่าจะส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจไทยเป็นอันมาก เนื่องด้วยประเทศไทยยังมีความต้องการสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานอย่างนี้เป็นจำนวนมาก คือเมืองไทยยังมีศักยภาพที่สูงมากอยู่นั่นเอง

ส่วนสนามบินสุวรรณภูมิเองนั้น จะกลายเป็นศูนย์กลางการบินเชิงพาณิชย์อย่างแท้จริง เพราะนอกจากจะมีการโยกย้ายธุรกิจการบินจากดอนเมืองมาทั้งหมดแล้ว ยังมีขนาดใหญ่กว่าเดิมถึง 6 เท่ารองรับธุรกิจขนส่งทางอากาศและธุรกิจเกี่ยวเนื่องอีกมากมายที่ได้กล่าวไปแล้ว

และที่สำคัญเมื่อระบบรถไฟฟ้าเจ็ดสายเปิดบริการเมือไหร่ เส้นทาง “ดิน น้ำ ฟ้า”ก็จะถูกเชื่อมเข้าด้วยกัน เมืองขนส่งสุวรรณภูมิ กรุงเทพฯ และศุนย์กลางอุตสาหกรรมภาคตะวันออกก็จะมีศักยภาพครบเครื่อง

สำหรับในตัวเมืองกรุงเทพฯเองนั้น ก็จะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล รถไฟฟ้าแต่ละสายจะมีจุดที่ถือว่าเป็น “แม่เหล็ก”ดึงดูดธุรกิจพัฒนาที่ดินเหมือนกรณีของประเทศญี่ปุ่นที่ผมได้กล่าวไปแล้ว ลองมาจินตนาการกันดูนะครับ สถานีบางซื่อ จะกลายเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแห่งใหม่ของกรุงเทพ เป็นชุมทางรถไฟแห่งใหม่แทนหัวลำโพง ผมคิดว่าสามารถเปรียบได้กับสถานีรถไฟโตเกียวของญี่ปุ่นเลยทีเดียวครับ สถานีบางเขนจะกลายเป็นศูนย์กลางการศึกษาและที่พักอาศัย สถานีหลักสี่ จะกลายเป็นศูนย์ราชการ สถานีดอนเมืองจะกลายเป็นศูนย์การค้านานาชาติ พื้นที่ส่งเสริมวัฒนธรรม และศูนย์นิทรรศการ สถานีรังสิต จะเป็นศูนย์ชุมชนสถานีชานเมือง สถานีตากสินกลายเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งสู่ภาคตะวันตก และสถานีหัวลำโพงจะกลายเป็นศูนย์กลางธุรกิจ สำนักงานห้างร้านต่างๆ

ในจำนวนนี้ “ศูนย์มักกะสัน”ถูกคาดการณ์ว่าจะเป็นแหล่งธุรกิจที่โดดเด่นที่สุด เพราะคาดกันว่าจะเป็นศูนย์รวมของทั้งธุรกิจ ที่พักอาศัย ธุรกิจบันเทิง ศูนย์รวมสินค้าโอท็อป ศูนย์แสดงสินค้า ศูนย์ประชุม และแหล่งช้อปปิ้ง ทั้งนี้เพราะสถานีมักกะสันนั้นถือเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางรถไฟแอร์พอร์ตลิงค์เชื่อมตัวเมืองกรุงเทพฯกับสนามบินสุวรรณภูมิ ศักดิ์ศรีเปรียบได้กับสถานีชินจุกุของมหานครโตเกียวเลยทีเดียว

ปล: จริงๆแล้วผมเขียนบทความนี้นานมาแล้ว สมัยที่รัฐบาลไทยยังไม่ถังแตกเหมือนปัจจุบันนี้ ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนเป็นยังไงบ้าง อย่างไรก็ตามผมก็ยังหวังว่าสิ่งที่ผมจินตนาการไว้ จะไม่ได้กลายเป็นแค่ความฝันไป

Surakiart for UN Sec Gen -- Should we quit?

2005-12-23T22:41:00.000-05:00

Source: The Nation
Author: Suwat
Date: 22 Dec 2548 20:14

Dear All;
Please check out the article below. Your tax baht at work. The Thai Ambassador to Washington has suggested that Surakiart Sathirathai's campaign to be the next UN Sec Gen was a waste of our tax baht. What do you think? (see The Nation's report below)

REPLACING KOFI ANNAN

Abandon UN race, Bangkok advised
Published on December 22, 2005

Embassy in US urged govt to end bid in Sept, citing ‘unresponsive’ Washington. Thailand should withdraw Deputy Prime Minister Surakiart Sathirathai’s candidacy for the post of UN secretary-general, the Thai Embassy in Washington recently advised the Foreign Ministry.

The embassy suggested the longer Thailand waited to exit the campaign, the greater the political damage it faced.

In a telex obtained by The Nation yesterday, the Foreign Ministry was advised that Surakiart’s bid to replace outgoing UN Secretary General Kofi Annan was in doubt, because the US did not support it.

The telex said the current and previous US secretaries of state appeared “unresponsive” to Thailand’s fielding of Surakiart and that it was “not too late” to withdraw his candidacy.

The telex said it would not be “embarrassing” to withdraw Surakiart’s candidacy at this time, but suggested a tactical withdrawal sooner rather than later.

The telex, dated September 30, 2005, and signed by then Thai ambassador to Washington Kasit Piromya, said US President George W Bush had implied Surakiart was not “a brand name” and “unmarketable” in the areas of human rights, democracy and leadership.

Support by the US is important for any candidate, since Washington, as one of the five permanent members of the Security Council, has the right to veto.

Surakiart claims to have the support of China and Russia, two of the five permanent members.

The telex said neither Secretary of State Condoleezza Rice or her predecessor Colin Powell had ever paid much attention to Surakiart’s candidacy.

In fact, they had been “unresponsive” and “unexcited” about Thailand’s bid to have its deputy prime minister replace Annan, the telex said.

The government was urged to assess Surakiart’s candidacy honestly, without bias or personal ambition, because the country had more important things to do with its money than spend it on Surakiart’s campaign.

It appears the Thai Embassy in Washington based its assessment on a series of dialogues between Thaksin and US President George W Bush, and Surakiart and US Defence Secretary Donald Rumsfeld, as well as lower-level discussions between Thai officials and their American counterparts.

The telex also pointed out that Rumsfeld did not appear satisfied with Surakiart’s answer when asked what kind of platform the Thai candidate was running on. Instead of explaining what he had in mind for UN reforms, Surakiart spoke of the importance of the US role in the world body, the telex said.

Former ambassador Kasit made headlines earlier this year when he turned down a proposal to hire a lobbying firm with ties to US Vice President Dick Cheney, reportedly at a price of Bt1.5 million a month, to help win US support for Surakiart.

Kasit, who recently retired from the foreign service, reportedly suggested Thailand use Clark Consultants to campaign for Surakiart, a firm then working on the Thai-US Free Trade Agreement.

A senior official at the Foreign Ministry said it remained government policy to mobilise all national resources necessary to help Surakiart snare the UN’s top job.

nice photos of the Pittsburgh Steelers

2005-12-23T15:03:00.000-05:00

How to appreciate Japanese temples and shrines 日本の神社仏閣の楽しみ方（終）

2005-12-23T14:53:00.000-05:00

Buddhist influence on shrine
The development of Shinto shrine may roughly be divided into two stages, namely, the straight-line period which is the purely native style of Japan before the advent of Buddhism. After the introduction of Buddhism from China and Korea in the middle of the sixth century (552 A.D.), Shinto shrines and Buddhist temples began to be integrated into the same architectural complex in the period called curved-line period. Today one can find Shinto elements in many Japanese Buddhist shrines; Chinese styles, imported with the new religion, likewise influenced the development of Shinto shrines. The Shinto shrine structure became more elaborate under the influence of the grander Chinese style of Buddhist temples. It seems that straight lines are in perfect harmony with plain or unpainted shrines, while curved or complicated lines with the shrines which are painted and decorated with carvings. The existing examples of the former one are Taisha style of Izumo shrine and Shinmei style of Ise shrine. The latter has a number of styles. For example, Kasuga（春日） style- kasuga shrine, Nagare(流れ) style, found in the country countless number of Shinto shrines and comparatively easy to build, but looks highly graceful as far as its external form. Its example is Kamo shrine in Kyoto and Meiji Jingu in Tokyo. Hachiman style, used for Hachiman, the god of war. Next is Gongen style, used for the shrines of deified humans. Its examples are Hachiman shrine in Kamakura and Nikko Toshogu. The rise of a powerful aristocracy in the Fujiwara clan also contributed to the changes. Shrines reflected family honor and noble families commissioned the designs and supported the building of many new magnificent shrines in Kyoto and Nara, cities where one may still find the most beautiful and elaborate shrines in Japan.

After the ninth century, Esoteric Buddhism made great headway in absorbing Shinto. These sects stressed that the Buddha deities-indeed all beings- were ultimately emanations of cosmic Buddha. Just as Amaterasu was identified with the cosmic Buddha, so all kami could be identified with appropriate Buddhist deities.
In Edo and Meiji period, various people attempted to reformulate Shinto as a separate, native tradition, and to place it above the foreign Buddhism. Therefore, the shrines constructed in this period were beautiful, monumental and dedicated to various figures mythical and historical, who had contributed to the greater glory of the imperial institution or the country. They were built in Shinmei style by bare wood and in vast spaces, supposedly untainted by Buddhist influence. They are usually called Jingu rather than Jinja. Its examples are Meiji Jingu, Yasukuni Jinja, Kashihara Jingu. Because of its close ties to the militarism that led to World War II, State Shinto organization was disestablished in 1945.

There are three main types of shrine. First, there are those of purely local significance, housing the kami of the locality (ujigami). Second, there are shrines of a particular recurrent type, such as the Inari Shrines(稲荷）, which are visited with a view to winning business success. These may be found in any part of the country. Third, there are shrines of great national and semi-political importance such as the Ise(伊勢), Izumo, Meiji Jingu, and Yasukuni Jinja (靖国神社)mentioned earlier. Other types of shrine that recur throughout the country include the Hachimangu(八幡宮) Shrines, dedicated to the kami of war and martial prowess, the Toshogu(東照宮) Shrines, sacred to the memory of the dictator-general Ieyasu (died 1616) and reflecting the colourful pomp of his mausoleum at Nikko, the Tenmangu Shrines where a loyal but wrongfully banished aristocrat is revered and believers pray for success in literature and study, Sumiyoshi（住吉）, which is dedicated to the kami of seafarers, Tenjin(天神), which is dedicated to the deified Heian-period scholar Sugawara no Michizane. The famous one is Kitano Tenman-gu in Kyoto.
Popular shrines
Besides those mentioned earlier, the important shrines which are worthwhile to visit include Fushimi Inari Taisha（伏見稲荷大社）, Heian Jingu(平安神宮), Kitano Tenman-gu(北野天満宮), Kibitsu Jinja(吉備津神社), Kotohira-gu(琴平宮), Oyamazumi Jinja(大山済み神社), Miyajima, Dazaifu Tenman-gu(宮島大宰府天満宮), and Takachino.

Bibliography

1. Robert S. Ellwood and Richard Pilgrim (1992), Japanese religion: a cultural perspective, Prentice Hall, USA.
2. June Kinoshita and Nicholas Palevsky (1998), Gateway to Japan, Kodansha, Japan.
3. Aisaburo Akiyama (1955), Shinto and its architecture, Tokyo News Service, Tokyo.
4. Dorling Kindersley (2000), Japan, London.
5. Minoru Oka (1973), Temples in Nara and their arts, John Weatherhill Inc., Japan.
6. Takaaki Sawa (1972), Arts in Japanese Esoteric Buddhism, John Weatherhill Inc., Japan.
7. http://ias.berkeley.edu/orias/visuals/japan_visuals/shinto.HTM
8. http://www.hope.edu/academic/religion/reader/japan.html
9. http://www.asahi-net.or.jp/~QM9T-KNDU/shintoism.htm

How to appreciate Japanese temples and shrines 日本の神社仏閣の楽しみ方（４）

2005-12-23T14:18:00.000-05:00

Shinto (神道) or The Way of the Kami.
Shinto is the national faith of Japan with its roots stretching back to 500 B.C., and is a poly-theistic one venerating almost any natural objects ranging from mountains, rivers, water, rocks, trees, to dead notables. Among the natural phenomena, the sun is most appealing to the Japanese and the Sun Goddess is regarded as the principal deity of Shinto, particularly by the Imperial Family. To most Japanese, Shinto is a part of the backdrop of daily life, a set of customs that are to be followed more or less, but not to be pondered deeply. Unlike more organized religions, Shinto is characterized not by scriptures and churches but by archaic myths, a concern for purity and defilement, and a chaotic amalgamation of shrines and rituals centered on the most primitive terms of survival. It revolves around the rites and festivals of the community, not of the individual.

Although Shinto is the national faith of Japan, what is remarkable about Shinto is not its nationally organized form, but the persistence of its local character Long before Yamato period, each village and clan has its own kami(神). Even today, it is local kami that are celebrated in a community’s most serious rituals. Unlike Buddhism, Shinto has had very few iconography; rather, the focus of Shinto practice in general, and of Shinto art specifically, is ritual, including shamanism, the ritual handling of such natural materials such as stone and wood, ritual dance and music, particularly Kagura which is dance and music designed to call forth kami, to entertain kami, and the ensure the benefits of the presence of kami.
What the Shinto shrine signifies is the meanings of a hollowed structure consecrated to the kami who are revered and worshipped by high and low without distinction of sex. The kami are numinous entities that govern natural forces or occupy natural places. Among natural places, mountain peaks, being closest to the sky, and being also source of live-giving water, are especially favored. Mt.Fuji is the most famous Japan’s innumerable sacred peaks. Originally, a sacred place was marked simply, with a rope or some other delimiter. Nowadays, there is usually a small shrine at the summit of the mountain, while the main shrine- the one which people normally pray- is at the base, near the community, preferably in a place of great natural beauty, especially Cryptomeria(杉) groves. The Shinto shrines often stand in sacred natural surroundings that are also beautiful and pure; they are places of natural awe and sacrality. Religious and aesthetic go hand in hand. Nature reveals sacrality and the aesthetic sensitivity to its beauty has religious significance. The erection of Shinto shrine is a mark to enlighten the thoughts of the nation, to refine the minds of the masses, and to unite the national spirits, and the various other objects to make the people happy and prosperous.
Purposes of shrines
The most obvious purpose is nature-worship, ranging from natural phenomena, natural places, animals, and inanimate things. Additionally, it is hero-worship. It resulted from the belief that men or women who have done some meritorious services to the State are deified as the kami. Next, it is ancestor-worship, which holds a high position in Shinto. Lastly, it is emperor-worship. The emperor of Japan is a legitimate descendant of the kami.
Spiritual symbol of the kami
In every Shinto shrine, there is always enshrined a sacred object called Shintai which means the Divine Body. It is spiritual symbol of a kami, and it is kept strictly secret. As a rule, its inspection is never permitted to the public but to the chief priest of a shrine in which it is installed, or only on a special occasion. Most Shintai are represented by a round mirror, jewel, sword, halberd, scepter, bow, arrow, or stone.
Visiting a shrine
Torii(鳥居). Every Shinto shrine is bound to be provided with one or more torii. Torii is an indispensable symbol of making the hallowed ground of the Shinto shrine, so that it is put up even in case of lacking of sanctuary. Koma-inu(狛犬) or Korean dog, the function of this animal is generally like Nio, whose object is to prevent the entry into the holy precincts of evil spirits. Ablutions, these are performed by rinsing hands and mouth from a stone basin of pure water before praying at a shrine. Shimenawa(注連縄), the straw rope is a sign to avert evil spirits and a demarcation against dirt or filth. In general, it is a symbol empowered to exclude anything that may soil the purity of Shinto. It is thought necessary that the straw be renewed as often as possible. The Shimenawa is woven of clean rice-straw leftward or sinistraly, from 7, 5, or 3 strips of straw are hung down at intervals. They represent the three primitive kami, the seven heavenly kami, and the five earthly kami. At the end of straw is never cut off and woven in, being left as it is, signifies simplicity and cleanliness according to the viewpoint of Shinto. It is often festooned with white paper strips, called gohei. Priests and shrine maidens, only large shrines have official priests. The shrine maidens are thought to originate from shamanesses of antiquity. Along with their other deities, they perform Kagura dance, a vestige of ancient trances in which shamanesses served as the kami’s mouthpiece. Oharai (お祓い), it is the most common rite which is purification by waving what looks like feather duster of shredded paper. This dusts away defilements.
Individual visitors to the shrine simply stand outside before the worship hall, toss a coin into the offerings box, pull on a dangling rope with a bell or clanger at the top, clap their hands twice, bow briefly in prayer, clap their hands again and leave. The sound of the clanger and of the handclap is intended to alert the kami to the believer's presence.
Original shrines
In the primitive ages, the kami were worshipped first in an isolated, natural wood, and then in a spot thoroughly purified, planted with trees and fenced with stone around. The earliest constructed Shinto shrines suggest the form of single dwelling houses in ancient times and were in fact intended to house ancestral spirits who would be given food offerings. This pre-historic Japanese ancestor worship was incorporated into the Shinto practice of enshrining deities named in the Kojiki（古事記） and historical heroes as kami. As Shinto became more established in Japanese society, people needed more convenient access to worshipping the kami, and shrine complexes were built within villages and cities. More convenient methods of conducting rituals were adopted and led to the introduction of the shrine complex with ceremonial buildings in addition to the hall enshrining the kami. On an early emperor’s dwellings, the Shinto architecture developed a shrine complex surrounded by a fence entered through a sacred arch or torii. The complex included a main hall for worshipers (haiden), a smaller kami hall (honden) and a ritual landscape. Worshippers in the haiden directed their prayers to the honden, which housed a specific kami symbolized by a sacred object from Japanese mythology such as a mirror or sword.
Ise(伊勢) shrine has been said to be a symbol of Japanese state and its ultra nationalistic ideology. According to Watanabe Yasutada , ‘I was stuck by delicate balance and harmony of proportion displayed by each building, and the unexpected radiance of shrine surprised me. The details created an overwhelming impression of abstract geometrical shapes, of circles, planes, and angels. The partial view of Shoden is tantalizing and invites one to imagine for himself the unseen portion of the inner shrine. The harmony and refined elegance achieved by the shrine architecture at Ise are intoxicating to lovers of beauty and draw one into the architecture itself.’
There are two shrines in Ise, the Naiku,内宮, (Inner shrine) of Amaterasu or the goddess of the sun, and Geku,外宮、 (outer shrine) of the grain deity. The Naiku at Ise also houses the sacred mirror, which forms a part of the imperial regalia, along with sword and jewel. These are symbols of divine authority. The high priest of Ise was traditionally an imperial princess, reflecting Japan’s early history of shamanesses, priestesses, and ruling empresses
In early recorded history, each new emperor had to build a new place- even a new capital- to avoid pollution from the death of his predecessor. Later in Nara period, it was rebuilt on an adjourning plot whenever a new emperor was installed. This practice had a parallel in shrines, which were periodically torn down and completely rebuilt on adjourning plots. Today, Ise is the only shrine to continue this practice. It is rebuilt every 20 years, a tradition that has continued almost uninterrupted for 1,300 years. The rebuilt of Ise is a long, complicated ritual involving the preparation of special timber, building a new shrine, transporting the kami, and dismantling the old shrine. The most recent rebuilding was in 1993.
Ise was built in Shinmei style, based on an emperor’s storehouse because of its function as the repository for the sacred mirror. The roof line was straight which was considered as a native feature without Buddhist influence.

Izumo (出雲)shrine
Izumo Taisha is the largest shrine hall in Japan. It is dedicated to Okuninushi-no-mikoto(大国主命), a deity who is closely associated with agriculture and medicine, as well as marriage. It is well known throughout Japan for the Izumo-Taisha style, is considered oldest, most revered and basic style of Shinto shrines in Japan. The shrine environs are sacred and therefore ecologically pristine, with towering Cryptomeria trees. Its 11 large torii are very impressive. Izumo shrines are enclosed by fences, which ordinary people cannot enter. The courtyard is covered with pebbles, giving it clean and bare appearance.

How to appreciate Japanese temples and shrines.日本の神社仏閣の楽しみ方（３）

2005-12-16T21:32:00.000-05:00

Nichiren (日蓮）sect, rejecting Amida and Zen, insisted that the only true teaching lay in the Tendai sect’s tenet, the Lotus Sutra. The Toho-to, as a symbol of Lotus Sutra, is common in Nichiren temples.
The famous deity in Kamakura period is Jizo bosatsu(地蔵菩薩). Jizo is a bosatsu assigned by Amida to save souls during the Mappo. He is depicted as a mendicant monk, with shaved head, dressed in simple robes, and carrying a pilgrim’s staff. He is especially beloved because of his power to save children and sinners from purgatory and hell. He is also a road guardian and often stands by the roadside in group of six, one for each of the six realms of reincarnation.

Zen(禅)
In contrast to the many exotic deities of Mahayana pantheon, Zen deities are humans called Rakan. Rakan statues are often seen in Zen temple. Rakan is believes to reached the state of enlightenment equal to that of Shaka. Moreover, the portraits of famous priests are often found in Zen temples. This reflects the simplicity of Zen.

Zen stresses monastic life, but unlike the esoteric sect, it does not reject ordinary humanity. Monk is trained to forswear the five desires (property, sex, food, reputation, and sleep) and live strictly regulated by a series of bells and gongs. Every activity, no matter how mundane must be done with utmost awareness. Unlike the Esoteric sects, which try to elevate humans to a pure state trough austerities, secret chants, and rituals, Zen stresses on simple everyday life-practicing zazen, walking, washing, eating, bathing, and excreting which affected Zen temple architecture: kitchens, bathhouses, and latrine were brought into the garan and be considered intrinsic to the organization of the temple.

Zen temple plans are arranged according to the formal, rectilinear plan favored by China. Important halls are aligned along north-south axis: main gate(山門), Buddha hall(仏殿), lecture hall(法堂), monk dormitory(僧堂), kitchen(食院), lavatory(東可), and baht hall(浴室).In many Zen temples, the symmetric garan is usually overwhelmed by an organic chaos of subtemples that have grown up around it. It became customary for important priests to establish small residential subtemples, called tatchu. Moreover, these subtemples were built to pursue various arts- calligraphy, gardening, tea ceremony- and thereby became rich repositories of Japanese culture. However, these arts are different from other kinds of Japanese arts. In Zen, art is less a symbol with obvious religious content designed to teach or point beyond itself than a natural expression of and adjunct discipline for seated meditation or zazen. One famous Zen art is the rock garden at Ryoan-ji. The garden creates a Zen religio-aesthetic atmosphere of quietude and stillness, and express Zen idea that ‘form is emptiness, emptiness is form.

The Zen temple compound is entered by a bridge over a pond or steam, symbolically crossing from the earthly world to that of Buddha. Buildings are beautiful but natural looking. Often of unpainted wood; they are intended to be conducive to emptying the mind of worldly illusions and facilitating enlightenment.

The best Zen temples include the five great Zen temples in Kita Kamakura （建長寺、円覚寺、Jochi-ji, 浄明寺（Jomyo-ji）,　重複時（Jufuku-ji), 大徳寺,　永平寺, and 南禅寺(in Kyoto).

What is more, most Japanese think of Buddhism in connection with funerals, therefore one often finds cemetery in many temples. In historic temples, one can find the tombs of important figures of the past; a gorin-to, a five-leveled stupa, indicates a person of high status. A tombstone shaped like the tip of a huge baseball bat marks the grave of an important priest.

In addition, many temples are historically associated with a nearby shrine or Okuno-in (Inner Sanctum), especially those which belong to Esoteric Buddhism which indicates the accommodation between this Buddhist sects and Shinto.

How to appreciate Japanese temples and shrines. 日本の神社仏閣の楽しみ方(２)

2005-12-16T21:15:00.000-05:00

Esoteric Buddhism（密教 or mikkyou）
Japanese early Buddhist period coincided with religion’s zenith of Korea and China. Temples, images, and all panoply of continental culture were imported wholesale into Japan. But whether the Japanese possessed a profound understanding of Buddhist teachings remains in doubt. Temples were built for the good of state and common people were drafted by the thousands to become monks or nuns, whether they had interest or not. Japanese Buddhism came to an age in the early ninth century with the arrival of Mikkyo (密教) or Esoteric Buddhism, which were brought from China by Saicho and Kukai(空海）. Saicho founded Tendai(天台） sect at Enryaku-ji (延暦寺）on Mt. Hiei(比叡山）. Kukai brought a purer form of mikkyo called Shingon(真言宗） sect whose headquarter is Kongobu-ji (金剛峰寺）on Mt.Koya(高野山）. It adopted the magical rituals and meditation practices of Indian Tantrism; Tantric influence can be seen in the fierce faces and multiple arms and heads of mikkyo iconography. Its teachings were conveyed to Diamond Mandala and Womb Mandala in which Dainichi nyorai(大日如来）, aspects of all other beings, sits and surrounded by four directional nyorai, four Dakini bosatsu, five Kokuzo bosatsu, the five Myo-o (明王）who are fierce manifestations of Dainichi and function as evil and illusion conquerors, and Ten (deva). This placement can be seen at the interior of lecture hall in To-ji(東寺）。

Since prehistoric times, the holiness of mountains has been an integral part of Shinto. As mikkyo became the dominant form of Buddhist during Heian period. Enlightenment became a personal quest, achieved through an intense spiritual ‘climb.’ Mountain, physically elevated and sacred, were the obvious place to build monasteries where aspiring monks would practice rituals and undergo austerities- much likes yamabushi of the syncretic Shugendo cult. Mountain sites made the ordered and symmetric garan impossible. Instead, temples were built to fit the natural terrain, with halls scattered on different levels and joined by basic mountain paths.

The mikkyo sects stresses gradual initiation into secret rites, and, for this reason, the main halls of mikkyo temples have a central barrier dividing the interior into the outer part for an uninitiated and an inner sanctum where there is an altar and, behind it, space for additional images. This style came to be known in Kamakura period as Wayo (和様), or Japanese style. A variant of Wayo, known as Setchuyo(折衷用）, or mixed style between the Wayo style’s basic plan and the features of the Zen style.

The mikkyo sects also introduced a new kind of pagoda, the two-storied Taho-to(多宝塔), alluding to the Lotus Sutra and is therefore favored by both Tendai and Nichren sects
The famous temples of these sects are　東寺、金剛峰寺（Kongobu-ji）,Kotoku-in, 延暦寺（Enryaku-ji）, 醍醐寺（Daigo-ji）, 神護寺（Jingo-ji）, 恩常時（Onjo-ji）, Saidai-ji, 大安寺, and 室生寺（Muro-ji）.

Amidism
Later Heian period, there was pessimism which partly motivated by the belief that the world was entering Mappo(末法) or a degenerate and dark epoch in which the Buddhist law would be in eclipse. During this time the social, political, and religious turmoil was seen as proof that life itself might be coming to an end or at least that impermanence (mujo), karmic retribution (inga), and mappo were seriously jeopardizing the human search for order, purity, and salvation. During the Mappo, even monastic austerities will not save a person who does not place his faith in Amida, the nyorai of Jodo, the Pure Land across the western ocean. The Amidist believes that was a compassionate being who would save earnest believers. Just as Amida will descend from the Pure Land to welcome souls, so the temples began to come down from their mountaintops.

Amida nyorai(阿弥陀如来) is usually portrayed in one of two poses: Amida presiding over Jodo, seated, with hands resting in the lap forming the meditation mudra. The examples are Amida Buddha in Byodo-in or the great Amida Buddha in Kamakura. The other is Amida in Raigo, descending to welcome souls, with one hand raised in the ‘do not fear’ mudra, and one hand extended downward in the giving mudra. Amida mandalas depict Amida in Jodo, seated in a palace surrounded by rejoicing attendants, dancers, and musicians. Before them is a pond representing the Western ocean. Amida often forms a trinity with the bosatsu Seihei and Kannon.

Konnon Bosatsu(観音菩薩) or goddess of mercy is a manifestation of Amida and highly venerated in his own right. Kannon has promised to appear in thirty-three forms to save humankind. The most popular are Sho-kannon, a graceful human-shaped being usually standing and holding a lotus and vial, Juichi-men kannon, with eleven faces, Senju Kannon, whose thousand arms are cast wide to save all beings. The Bato Kannon has a fierce face with a horse’s head in the crown. Whatever the form, a tiny of Amida is embedded in Kannon’s crown as a reminder that Kannon is Amida’s manifestation.

Amida scruptures are housed in Amida hall, which became the main structure in Amidist temples. The halls are three-dimensional Amida mandalas, depicting Amida paradise. The halls face east as Amida faces east from his Western paradise. The famous Amidist temples are Sanzen-ji, Byodo-in, Hokai-ji, Chuson-ji, and Jorori-ji.
In Kamakura period, the severe Gempei war led many people to conclude that the world had indeed entered Mappo, and out of this conviction arose new sects that promised salvation to all, even the common people. Jodo or Pure Land Sect which taught that salvation through Amida’s mercy could be achieved by endlessly reciting ‘Namu Amida Butsu. With this belief, there is a barrier between the ordinary, impure world and the pure land and early Jodo temples were built at the foot of mountains, the symbolic border between the profane and sacred. Jodo Shin or True Pure Land Sect believes that Amida will descend all the way into to world of mortals to save all believers, regardless of their state of degradation. The temples of this sect were built in ordinary communities and characterized by a large worship hall, capable of holding hundred of worshippers. The immense hall of Hongan-ji in Kyoto is a good example.

How to watch and enjoy Japanese temples- make the best use of your trips to Japanese temples and shrines(１)

2005-12-13T21:40:00.000-05:00

Buddhist temples in Japan are rich in history and romance. They contain many of the most exalted masterpieces of Japanese art and architecture. Temples dominate the average sightseer’s itinerary. Yet without the understanding of basic Buddhist beliefs or the development of sects, they can seem to be old and dark halls filled with many mysterious icons. The structure of temples and Buddha images reflects the basic tenets of each Japanese religion. Therefore, it is well worth the effort, for not only interested persons, but also all visitors, to learn to read temples and Buddhist images as a way to understand Japanese religion, and of course, Japanese culture.

During Buddhism’s long journey to Japan – through India, Central Asia, China, Korea- local gods and goddess were adopted. It consists of intricately ranked pantheon of deities, which conveniently mirrored the stratification of Japanese society. At the top were Nyorai(如来 or Buddha） and Bosatsu(菩薩 or Bodhisattva）. The enlightened Sakyamuni was known as Shaka (釈迦) which is one of ‘Nyorai’ or ‘enlightened one’. The Buddhist deities have relations with the sect and period in which they are particularly prominent; however, one will see most of these deities in all types of temples, and from all periods.

Mahayana Buddhism worships several nyorai (如来) besides the historical Buddha or Shaka. Each nyorai is a different aspect of the same ultimate truth, and the relationships between them are explained by complicated theories about reincarnations, different ‘worlds,’ and different era. This idea is somewhat similar to Hinayana Buddhism in which the Buddha was born in 550 worlds before being born to be the real historical Buddha. In sculpture, their identifying marks include simple monk’s robes devoid of ornamentation, hair composed of snail curls, lotus, and a flower that symbolizes the capacity of every living being to rise out of the slime of existence and achieve nirvana.

Bosatsu（菩薩）or Bodhisattva are compassionate beings which postpone their own nirvana in order to save all sentiment beings. At the same time, they are manifestation of nyorai, and do his work in the world at large. In sculpture, two bosatsu often flank an image of this nyorai, forming a trinity. They are princely figures, with long tresses and jeweled ornaments, because they need to impress ordinary people with Buddha’s wisdom. Because bosatsu do the ‘leg work,’ they are commonly portrayed in active and standing poses.

The arrival of Buddhism in the mid-sixth century precipitated a profound cultural transformation in Japan. Places dedicated to the worship of Buddha were constructed, their architectural forms originating in China and Korea. Shotoku Taishi (573-621), the crown prince and regent during this seminal period, sought to use Buddhism as a unifying ideology transcending the individual clan. He attempted to entrench Buddhism alongside Shinto as a pillar of Japanese belief system. He built the first true Buddhist temples in Japan. These temples also served as powerful magic to cure ailments more physical than spiritual. One such temple was Horyu-ji (法隆寺) which was built in the south of Nara in 607.

Horyu-ji is regarded as the cradle of Japanese Buddhism. In fact, there are other temples older and more important than Horyu-ji, such as Gango-ji in Asuka and Shitenno-ji in Osaka, but none of their original building has survived. It contains the oldest surviving wooden structures in the world. The exceptional works of arts, including ancient images of Buddha, are housed here.

Horyu-ji has a famous Shaka trinity. This sitting Shaka has his right hand raised in a ‘do not fear’ mudra, with his left palm extended downward to the worshipper in the attitude of giving a sermon. However, Shaka is often shown standing. His two bostasu attendants are usually Monju, who rides a lion, and Fugen, who rides an elephant.

Horyu-ji’ pagoda, which is one of Horyu-ji’s oldest building and the oldest one of its kind in Japan, houses a famous sculpted scene showing a prostrate, dying Shaka, surrounded by grieving disciples.

Horyu-ji was dedicated to Yakushi（薬師）, the nyorai of healing, to fulfill a vow made by Shotoku when his imperial sire became gravely ill. Yakushi also holds his right hand in a gesture of ‘do not fear’. His left hand usually holds a medicine jar; sometimes, instead he is seated on a rectangular dais, representing a medicine chest. He also often has seven little nyorai in his halo (for his seven manifestations) and is generally flanked by two bosatsu, Nikko（日光） and Gakko（月光）(Sunlight and Moonlight). He is also often surrounded by the Twelve Divine Generals, who are associated with the animals of the Chinese zodiac.

Horyu-ji also houses thousands of small Miroku（弥勒） who is a follower of Shaka, Miroku is promised to appear as a nyorai billions of years in the future to save all beings. He is portrayed as a youth sitting with one leg crossed over the other, a hand resting lightly on his cheek, deep in thought.

The ancient Yamato temples, for example,　法隆寺, 四天王寺, and 薬師寺are strikingly different from temples elsewhere in Japan. These early temples convey openness, grandeur, and clarity of plan. They are also rather stark, without that organic luxuriance that makes later temples, such as those in Kyoto so pleasant to roam. These early temples were built as divine worlds, where neither man nor nature impinges upon and ideal of perfection. Though it is often said the Japanese have an innate preference for asymmetry, these temples are symmetrical, in strict accordance with the Chinese pattern. The temple layout is called the Shichi-do garan (七堂伽藍), or temple court with seven halls- pagoda (塔), main hall (金堂or本堂), lecture hall (講堂), drum and bell tower (鼓楼or 鐘楼), sutra repository (経蔵), dormitories (僧房), dining hall (食堂). The temples in early Nara sects were laid out in flat, open areas, but were no more access for it; surrounded by cloisters, they were off limits to ordinary people who at that time knew little about Buddhism anyway.

Many deities which are ranked in the Ten (deva) category were also absorbed into Japan. They were appointed ‘defenders of the faith.’ From the very beginning of Japanese Buddhism Ten were placed as guardians around a temple’s principle image.

Nio(仁王）: Two important Hindu deities which are known in Japan as Bon-Ten. They are half-naked musclemen who guard the temple gates. One opens his mouth to pronounce ah, the other closes it for un (the first and the last letter of Sanskrit alphabet). These two sounds are alpha and Omega in Sanskrit alphabet, and thus represent eternity and completeness. The two famous pair of Nio called Taishaku-ten（帝釈天）are guarding the Todai-ji’s Hokke-do hall and the Refectory of Toshodai-ji.

Shi-tenno(四天王）: these four heavenly kings stand at the floor corners around the main image, guarding the cardinal directions. The most important is 毘沙門天guarding of the north (the dangerous direction) and holding a pagoda in his palm. The Shi-tenno usually stomp demons underfoot.
The important Yamato temples in early Nara period are Horyu-ji法隆寺, yakushi-ji薬師寺 Toshodai-ji, 東大寺, 元興寺(Gango-ji), and kofuku-ji興福寺.

To be continued
つづく

A must-read article from the Financial Times (不读不可这个金融时报的文章）

2005-12-10T00:03:00.000-05:00

Thaksin's Thailand

Thaksin Shinawatra, the tycoon and Thai prime minister who prides himself on his decisive, "CEO-style" of government, was happy to bask in public adulation when times were good. Now that he is faced with a more sluggish economy and a host of political challenges, he has become curiously shy, resorting to astrological excuses about the inauspicious alignment of the planet Mercury to explain his low profile.

Mr Thaksin needs to get a grip - not on his country, which he has already tried to do with authoritarian measures to sideline his opponents and curb press freedom - but on himself.

It is no surprise that Mr Thaksin is shocked by the sudden decline in his political fortunes. Less than a year ago, he led his Thai Rak Thai (Thais Love Thais) party to an overwhelming election victory and began a second term of office, an unprecedented achievement for an elected Thai prime minister. Today, his opinion poll ratings are sharply lower. He faces a fledgling "yellow revolution" in the form of public protests by middle-class Thais, who have been galvanised by Sondhi Limthongkul, a media magnate and disaffected former ally of Mr Thaksin.

These challenges are not the result of bad luck, and they were not written in the stars. They are a demonstration of the inbuilt weakness of populist, authoritarian leadership: it works well when there is plenty of gravy to dole out to supporters - Mr Thaksin first took power as Thailand was recovering from the 1997-98 financial crisis - but the government rapidly loses legitimacy if the gravy stops flowing.

Mr Thaksin has goaded the middle class into protests by stifling the liberal media and failing to fulfil his promise to fight corruption. His hardline approach to Muslim militants in the south has alienated Muslims and done nothing to end the violence there. King Bhumibol Adulyadej made a rare intervention in politics this week and obliged Mr Thaksin to drop an array of lawsuits against Mr Sondhi.

Government plans to boost the economy by spending more than $40bn (£23bn) on infrastructure in the next four years have been hobbled by a shortage of funds, a problem worsened by last month's court order suspending the partial privatisation of Egat, the state electricity generating company. Some economists say real economic growth may stick at a modest 4-5 per cent annually over the next few years in the absence of an economic liberalisation programme more ambitious than Mr Thaksin seems ready to adopt.

Mr Thaksin need not despair. He has a strong mandate as elected prime minister. Although Mr Sondhi has called a big rally in Bangkok for tomorrow, he is not the obvious focus for a popular opposition movement strong enough to oust the government. The going may be tough, but Mr Thaksin's job is to lead as vigorously in hard times as he did in happier days. That is what chief executives are paid to do.

Published: December 8 2005 02:00 | Last updated: December 8 2005 02:00

Japanese: the world most difficult-to-read language 日本語、世界一読みにくい言語であろう

2005-11-22T18:55:00.000-05:00

I have long been fascinated with how writing systems in the world are related. I am so glad I have found the book called "Ideogram: Chinese Characters and the Myth of Disembodied Meaning" by J. Marshall Unger which has one section dedicated to the comprison between cryptograms and pictograms. Interesting enough, what I can first and foremost conclude from this section is that the most difficult language to read is, in fact, Japanese.

Writing systems like Finnish and Spanish are considered nearly ideal phonographies. English and French, which have numerous "irregular spellings," are less perfectly phonographic. Arabic and Hebrew, which usually omit vowel signs, have fewer such regularities but require you to fill in a lot of phonographical information on the basis of your knowledge of the structure of the language; hence, they are even less phonographic. But all systems that use Chinese characters are ipso facto logographic to an extent that alphabetic or syllabic writing systems can never approach. In fact, Japanese is the most logographic writing system of all, because Chinese characters take different readings in Japanese writing depending on the context. Japanese happens to be more logographic than Chinese although some might feel that it should be reversed because Japanese writing also use kana, which are highly phonographic. This is, however, subject to subjective judgement.

According to the paragrapgh above, we can safely say that Japanese is the most difficult language in the world in term of reading.

มาดูอเมริกันฟุตบอลกันเถอะ

2005-11-13T01:13:00.000-05:00

สิ่งหนึ่งของชีวิตนักเรียนที่อเมริกาของผมที่แตกต่างกับชีวิตที่เมืองไทยก็คือการที่ผมได้มีโอกาสเล่นและติดตามกีฬามากขึ้น และกีฬานั้นคงจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจาก อเมริกันฟุตบอล

ตอนอยู่ที่เมืองไทยนั้น การติดตามดูอเมริกันฟุตบอลแบบสดๆนั้นไม่ต่างอะไรกับการเป็นนกฮูกอดหลับอดนอน เพราะเกมแรกที่ทางยูบีซีถ่ายทอดสดก็ปาเข้าไปตีหนึ่งของวันจันทร์ของทุกสัปดาห์ และจะถ่ายถึงสามคู่จนถึงช่วงสายวันจันทร์ และจะถ่ายอีกคู่นึงตอนเช้าวันอังคาร รวมทั้งหมดแล้วสัปดาห์ละสี่คู่ นับว่าถ้าสามารถอดหลับอดนอนได้แล้วหละก็ สามารถดูอเมริกันฟุตบอลได้เต็มอิ่มเลยทีเดียว

ประสบการณ์การดูอเมริกันครั้งแรกของผมคือการได้ดูการถ่ายทอดสดซูเปอร์โบวล์ครั้งที่สามสิบ โดยเป็นเกมที่ดัลลัส คาวบอยส์เจอกับพิตส์เบิร์ก สตีลเลอร์ สถานที่ที่ผมดูนั้นก็คือที่โรงอาหารของโรงเรียนเก่าของผม สวนกุหลาบวิทยาลัย

ผลของการแข่งขันนั้นหลายคนก็คงจะเดากันออกว่า ดัลลัสชนะตามระเบียบด้วยคะแนน 27-17 สมศักดิ์ศรีทีมฟุตบอลแห่งทตศรรษที่ 90s(1990-2000)

แต่เกมนั้นมันจุดประกายให้ผมชอบกีฬานี้มาตลอดจนถึงปัจจุบันนี้ และทีมที่ผมชอบก็คือทีมที่มีชื่อเหมือนกับบล๊อกนี้แหละครับ

หลายคนบอกว่าอเมริกันฟุตบอลเป็นกีฬาที่น่าเบื่อ เพราะการเล่นแต่ละครั้งไม่ต่อเนื่องกัน และมีกฎกติกาที่ซับซ้อน แต่ผมกลับคิดว่าข้อเสียที่หลายคนกล่าวอ้างนี้น่าจะกลายเป็นเสน่ห์ของกีฬานี้มากกว่า

เพราะการหยุดเล่นแต่ละครั้งนั้นเปรียบถึงการให้เวลาฝ่ายบุกให้คิดและเตรียมเล่นการเล่นครั้งต่อไป นอกจากนี้คนดูก็จะได้คิดและติดตามไปด้วยว่าฝ่ายบุกจะเล่นแผนยังไง โดยสามารถสังเกตง่ายๆจากการวางตัวตำแหน่งผู้เล่นของทีมบุก

นอกจากนี้สิ่งที่เป็นเสน่ห์ที่สุดของกีฬาชนิดนี้ก็คือกฎกติกาที่ซับซ้อนนี่เอง กติกาที่ซับซ้อนนี้สามารถสะท้อนให้เห็นถึงอุปนิสัยของคนอเมริกันได้นะครับ สังคมอเมริกันเป็นสังคมที่เปิดโอกาสให้คนในสังคม ใครใคร่ทำอะไรก็ทำได้ก็จริง แต่อีกทางหนึ่งก็คือ ใครอยากทำอะไรก็ได้แต่ต้องอยู่ในกฎกติกาของสังคม สังคมอเมริกาไม่ใช่สังคมอุปถัมป์เหมือนสังคมในเอเชีย และน้อยครั้งที่จะถือกฎหมู่เหนือกฎหมาย และกฎหมายต่างๆของอเมริกาในความคิดผมนั้นก็ยุ่งยากซับซ้อนและต้องเป็นลายลักษณ์อักษรที่แน่นอน

และกฎกติกาต่างๆที่ซับซ้อนในกีฬาอเมริกันฟุตบอลนั้นก็สมเหตุสมผลมากๆ กล่าวคือมีเหตุผลชัดเจนในการตั้งกฎขึ้นมา ไม่ได้ตั้งขึ้นมามั่วๆหรือเพื่อประโยชน์ของฝ่ายรับหรือฝ่ายบุกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เช่นก่อนการเล่นแต่ละครั้งทีมบุกจะไม่สามารถขยับตัวหลอกฝ่ายรับได้ เนื่องจากว่าลำพังทีมรับก็ต้องมีความยากลำบากในการเดาแผนการเล่นของทีมบุกอยู่แล้ว แล้วถ้าผู้เล่นทีมบุกทุกคนขยับตัวไปไหนมาไหนได้ละก็ ก็คงไม่ต้องตั้งรับกันละครับ เพราะคงเดาทางกันไม่ถูก หรืออย่างเช่นห้ามผู้เล่นดึง กระชากผู้เล่นอีกฝ่ายหนึ่งที่ไม่ได้ถือบอลอยู่ จะทำได้ก็เพียงแต่ผลักหรือกันทางเท่านั้นเพราะว่าถ้าดึงได้อีกฝ่ายหนึ่งก็ไม่ต้องไปไหนกันละครับ ต่อให้แข็งแรงกว่าแต่ถ้าหลุดหน่อยก็ถูกดึงหมด หรือการทีมเตะคิกออฟแต่ละครั้งหลังการทำคะแนนห้ามเตะลูกบอลออกนอกสนามนั้น ก็เพื่อให้โอกาสฝ่ายที่ถูกทำคะแนนมีโอกาสทำคะแนนโต้กลับบ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตอนเวลาใกล้หมด เช่นตอนที่เหลือเวลาไม่ถึงสิบวินาทีหรืออะไรประมาณนี้ เพราะถ้าเหลือเวลาซักห้าวินาที แล้วฝ่ายที่ทำคะแนนได้เตะคิกออฟออกนอกสนามไป เกมก็จบ ฝ่ายรับลูกก็ไม่สามารถวิ่งย้อนทำสกอร์ได้ นอกจากนี้กีฬาอเมริกันฟุตบอลยังเป็นกีฬาเดียวในโลก(เท่าที่รู้นะ) ที่อนุญาตให้โค้ชสามารถท้าทายคำตัดสินของกรรมการได้ โดยสามารถท้าได้ครึ่งละสองครั้ง และห้ามท้าหลังจากการเล่นครั้งต่อไปได้ถูกเล่นไปแล้ว และถ้ากรรมการไม่กลับคำตัดสิน ฝ่ายท้าก็จะต้องถูกปรับเวลานอกหนึ่งครั้ง ก็สมเหตุสมผลดี และหลายครั้งครับที่กรรมการกลับคำตัดสิน ทำให้เกมมีความยุติธรรมมากขึ้น กฎนี้พึ่งถูกคิดค้นขึ้นมาใหม่เมื่อไม่กี่ปีนี้เอง และนี่ก็สนับสนุนข้อดีของการเล่นแบบไม่ต่อเนื่องของกีฬานี้ เพราะสามารถอนุญาตให้กรรมการสามารถพิจารณาคำตัดสินใหม่ได้เมื่อถูกท้า

นอกจากนี้ยังมีอีกหลายกฎที่ดูเหมือนจะซับซ้อน แต่จริงๆเมื่อเราดูดีๆแล้ว มันเป็นกฎที่จำเป็นที่กีฬานี้จะขาดไม่ได้ เพราะมันมีเหตุผลในตัวของมันเอง

กีฬาอเมริกันฟุตบอลนี้ อาจจะถือได้ว่าเป็นกีฬาที่ไม่ต้องใช้ทักษะมาก ขอให้มีแรงมากๆ วิ่งเร็วก็สามารถเล่นได้แล้ว ทักษะที่สำคัญที่สุดก็คือทักษะการปาลูกของควอเตอร์แบ๊ก ที่จะต้องปาลูกให้ตรงเป้าหมายและลูกจะต้องหมุนเพื่อที่จะให้รับง่าย ด้วยเหตุที่เป็นกีฬาที่ไม่ต้องการทักษะอะไรมาก กีฬานี้จึงเป็นกีฬาที่ใครๆก็เล่นได้ ลองสังเกตดูก็ได้ว่าทำไมบางคนถึงไม่ชอบซ้อคเกอร์ ก็เพราะว่าเขาไม่มีทักษะเพียงพอในการเล่น ไม่สามารถเลี้ยงลูกได้ ไม่สามารถเปิดบอลยาวได้และอีกหลายอย่าง แต่ว่าปัญหานี้จะไม่มีในกีฬาอเมริกันฟุตบอลเพราะกีฬานี้ไม่ได้ใช้ทักษะส่วนตัวที่วูบวาบอะไรมาก และเป็นกีฬาเดียวในโลก(เท่าที่รู้อีกนั่นแหละ)ที่คนอ้วนยันคนผอมสามารถเล่นด้วยกันได้ เพราะกีฬานี้มีการแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบอย่างชัดเจนว่าใครทำอะไร และก็หมายความว่ามีหลากหลายตำแหน่งให้คนเลือกเล่นได้ ใครถนัดอะไรก็เล่นอย่างนั้น อ้วนหน่อยก็เล่นเป็นแนว วิ่งเร็วหน่อยก็เล่นเป็นปีกหรือตัวคุมปีก อ้วนหรือบึกหน่อยแต่ใหญ่ไม่พอที่จะเป็นแนวแต่ก็เร็วไม่พอที่จะเป็นตัวคุมปีก ก็สามารถเล่นเป็นไลน์แบ๊คเกอร์ได้

พูดถึงข้อดีมานาน ข้อเสียก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี กีฬานี้ถ้าจะเล่นแบบมือโปรจริงๆเล่นยากมาก เพราะต้องใช้อุปกรณ์เยอะ และใช้กรรมการมากมายหลายตำแหน่ง และนักกีฬาประเภทนี้จะมีความเสี่ยงสูงในการเจ็บตัวเพราะเป้นกีฬาที่ต้องใช้การปะทะสูง ด้วยเหตุนี้จึงได้มีการคิดค้นการเล่นอเมริกันฟุตบอลแบบสมัครเล่นขึ้นมาคือ flag footbal และ two-hand-tack football โดยที่ผู้เล่นไม่จำเป็นต้องเข้าปะทะตัว แค่ถึงธงหรือแตะด้วยสองมือก็เป็นอันว่าการเล่นเพลย์นั้นจบ

กีฬาอเมริกันฟุตบอลถือว่าเป้นกีฬาประจำชาติอเมริกา (ชื่อก็บอกอยู่แล้วนี่) เมื่อวันหยุดสุดสัปดาห์มาถึงเมื่อไหร่ ก็จะมีเกมฟุตบอลให้ดูตลอด จากฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัยถึงระดับชาติ ทั้งวันเสาร์และวันอาทิตย์ ทั้งวัน เอาเป็นว่าถ้าวันหยุดไม่มีธุระอะไรทำละก็ มีบอลให้ดูแน่นอน จะดูที่สนามก็ได้ หรือจะดูที่บ้านก็ไม่มีใครว่า

มหาวิทยาลัยดังๆที่นี่ก็จะมีทีมฟุตบอลเป็นของตัวเอง และทีมมหาลัยเหล่านี้ก็จะผลิตนักกีฬาป้อนสู่ลีกระดับชาติผ่านการดร้าฟตัวผู้เล่นที่จะมีทุกปี นักกีฬาระดับมหาลัยก็จะต้องพยายามโชว์ฝีมือตั้งแต่ตอนอยู่มหาลัย เพื่อจะได้ต้องตาทีมใน NFL และก็ทำให้การกีฬาในมหาวิทยาลัยเป็นที่นิยมของคนทั่วไป สำหรับการคัดเลือกตัวผู้เล่นนั้น ทีมในNFLที่สถิติไม่ดี ก็จะมีโอกาสเลือกผู้เล่นเก่งๆก่อน ถือเป็นการทำให้ช่องว่างระหว่างทีมเก่งกับทีมอ่อนไม่ห่างจนเกินไปนัก ระบบการจัดการกีฬาของอเมริกามีไม่เหมือนของทางยุโรปหลายอย่างซึ่งโดยส่วนตัวแล้วผมชอบระบบอเมริกันมากกว่า

กีฬาทางยุโรปส่วนใหญ่โดยเฉพาะซ๊อคเกอร์จะค่อนข้างเครียดและพยายามจะรักษาธรรมเนียมปฏิบัติมาแต่โบราณ เริ่มมาก็ร้องเพลงชาติ และก็เตะ ระหว่างพักครึ่งก็ไม่มีกิจกรรมอะไรเพื่อความบันเทิงของผู้ชม ผู้ชมก็ไม่ค่อยมีส่วนร่วมกับเกมนอกจากนักเครียดดูอยู่ข้างสนามและคอยตะโกนด่ากรรมการเวลาตัดสินไม่เข้าข้างทีมตัวเอง นอกจากนี้ทีมกีฬาเก่งๆรวยๆในยุโรปหลายทีม เก่งอย่างไงก็อย่างนั้น ทีมอ่อนก็อ่อนอยู่อย่างนั้น ไม่มีวันผุดหัวออกจากโคลนตมได้ ก็ด้วยความที่ทีมกีฬาหลายทีมมีประวัติความเป็นมาอันยาวนาน จำเป็นต้องรักษาสภาพความเก่งของทีมให้คงกระพันต่อไป ทีมอ่อนหรือทีมที่พึ่งเกิดใหม่ กี่ร้อยปีก็อ่อนอยู่อย่างนั้น อันนี้เป็นสิ่งที่สังเกตได้ง่ายๆ เพราะว่าทีมที่เราๆท่านๆเชียร์กันนั้นก็มีอยู่ไม่กี่ทีม และก็เป็นทีมที่เก่ากึกส์ทั้งนั้น ก็ไม่แปลกหรอกครับ เพราะทีมเหล่านี้เล่นดี ก็ต้องเชียร์ทีมพวกนี้อยู่แล้ว ทีมที่ดีขึ้นมาได้ก็ด้วยเงิน นักกีฬาซ๊อคเกอร์หลายคนที่ได้เงินรายสัปดาห์สูงๆก็คอยทำให้กีฬากลายเป็นธุรกิจไปโดยไม่รู้ตัว ผมว่าถึงเวลาที่น่าจะมีการปรับระบบการจัดการกีฬาทางยุโรปให้มีประสิทธิภาพกว่านี้ได้แล้ว เอ๊ะ พูดถึงอเมริกันฟุตบอลอยู่ดีๆ ไหงมาว่าฟุตบอลทางยุโรปได้เนี่ย ไม่รู้จะพูดจาขวางหูใครบ้างหรือเปล่า

以上私のアメフトでした

Chinese, Korean, and Japanese in comparison

2005-11-10T22:30:00.000-05:00

ในที่สุดผมก็เจอหนังสือที่หามานานจนได้ครับ ก็หนังสือที่โพสต์รูปไว้ข้างซ้ายนี่แหละ Writing and literary in Chinese, Korean, and Japanese

หนังสือแนวภาษาเปรียบเทียบนี้ผมว่าหาได้ไม่ง่ายนัก ส่วนใหญ่หนังสือภาษาก็จะเน้นแต่ภาษาใดภาษาหนึ่ง ซึ่งส่วนตัวแล้วผมคิดว่าเป็นวิธีการเรียนภาษาที่ไม่น่าจะดีที่สุด การเรียนภาษาควรจะเรียนแบบเปรียบเทียบ ให้เห็นถึงลักษณะที่เหมือนและแตกต่างกันของภาษาที่เราสนใจกับภาษาใกล้เคียง

หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่อธิบายลักษณะเด่น ข้อเหมือน ข้อแตกต่าง ในทุกแง่มุมทางภาษาศาสตร์โดยเฉพาะระบบการเขียนของภาษาของสามประเทศในเอเชียตะวันออก อันได้แก่ประเทศจีน เกาหลี (เหนือและใต้) และ ญี่ปุ่น และยังมีการเปรียบเทียบกับภาษาอังกฤษสำหรับกลุ่มผู้อ่านเป้าหมายของหนังสือเล่มนี้

ทำไมต้องมีการเปรียบเทียบภาษาของสามประเทศนี้ด้วย คำตอบก็คือว่าประเทศสามประเทศนี้ถ้าคนไหนรู้เพียงผิวเผินจะคิดว่าเป็นภาษาที่มีลักษณะคล้ายๆกัน เพราะกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกซึ่งถือว่ามีจีนเป็นแม่แบบนั้นถือว่ามีระบบความเชื่อ วัฒนธรรมคล้ายๆกัน เมื่อดูลักษณะเครื่องแต่งกายประจำชาติ สถาปัตยกรรม งานศิลปะ รวมทั้งความคิดและลักษณะภายนอกของคนทั้งสามประเทศนี้ ก็ไม่แปลกเลยที่จะทำให้คิดว่ามันเหมือนกัน ถ้าไม่ศึกษาให้ละเอียดก็คงไม่ทราบว่าจริงๆแล้วมันก็มีข้อแตกต่างปลีกย่อยมากมาย

และในบรรดาข้อแตกต่างปลีกย่อยเหล่านี้ สิ่งที่ถือว่าเป็นทั้งจุดเหมือนและจุดแตกต่างที่เด่นที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นภาษา โดยเฉพาะเมื่อเราพิจารณาว่ากลุ่มประเทศสามประเทศนี้เท่านั้นที่เป็นกลุ่มประเทศที่ใช้อักษรที่ถูกพัฒนามาจากภาพ หลายคนอาจจะบอกว่าประเทศเกาหลีไม่ได้ใช้อักษรจีนแล้ว แต่ระบบการเขียนของเกาหลีพึ่งมาเป็นที่นิยมกันเมื่อ 50-60 ปีที่ผ่านมาเท่านั้นเอง ช่วงเวลาก่อนหน้านั้นก็ใช้อักษรจีนมาโดยตลอด และช่วงหลังนี้เมื่อมีความพยายามที่จะยกเลิกการใช้อักษรจีน ญี่ปุ่นทำไม่สำเร็จ เกาหลีทำสำเร็จแต่ก็ต้องผ่านช่วงเวลาที่ใช้บ้างไม่ใช้บ้างมาหลายปี

นอกจากนี้เมื่อพิจารณาจากความแตกต่างทางไวยากรณ์ของภาษาเกาหลีและญี่ปุ่นกับภาษาจีนแล้วยิ่งทำให้น่าฉงนมากว่าทำไมระบบการเขียนของจีนและคำศัพท์ที่สองประเทศนี้ยืมมาจากภาษาจีนถึงได้ฝังรากลึกในระบบภาษาของทั้งเกาหลีและญี่ปุ่นได้ถึงเพียงนี้

ด้วยลักษณะที่เหมือนกันถึงเพียงนี้ ผมคิดว่าเราน่าจะเอาจุดเหมือนเหล่านี้มาแก้ไขปัญหาความขัดแย้งในภูมิภาคนี้ได้ โดยเฉพาะจุดร่วมที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตเหล่านี้

ถึงแม้ว่าในยุคร่วมสมัยนี้จะมีความขัดแข้งกันยังไง สุดท้ายแล้วก็หนีความเหมือนทางประวัติศาสตร์ไปไม่พ้น

Chinese, Japanese, South (and North) Koreans in East Asia have a long, intertwined and distinguished cultural history and have achieved, or are in the process of achieving, spectacular economic success. Together, these three peoples make up one quarter of the world population.

They use a variety of unique and fascinating writing systems: logographic Chinese characters of ancient origin, as well as phonetic systems of syllabaries and alphabets. The book describes, often in comparison with English, how the Chinese, Korean and Japanese writing systems originated and developed; how each relates to its spoken language; how it is learned or taught; how it can be computerized; and how it relates to the past and present literacy, education, and culture of its users.

Readers of the book will learn about the interrelated cultural histories of China, Korea and Japan, but mainly about the various writing systems, some exotic, some familar, some simple, some complex, but all fascinating.

To Paul Samuelson, one of the greatest economists of all times

2005-11-10T01:21:00.000-05:00

Perhaps more than anyone else, Paul A. Samuelson has personified mainstream economics in the second half of the twentieth century. The writer of the most successful principles textbook ever (1948), Paul Samuelson has been not unjustly considered the incarnation of the economics "establishment" - and as a result, has been both lauded and vilified for virtually everything right and wrong about it.

Samuelson's most famous piece of work, Foundations of Economic Analysis (1947), one of the grand tomes that helped revive Neoclassical economics and launched the era of the mathematization of economics. Samuelson was one of the progenitors of the Paretian revival in microeconomics and the Neo-Keynesian Synthesis in macroeconomics during the post-war period.

The wunderkind of the Harvard generation of 1930s, where he studied under Schumpeter and Leontief had a prodigious grasp of economic theory which has since become legendary (an unconfirmed anecdote has it that at the end of Samuelson's dissertation defense, Schumpeter turned to Leontief and asked, "Well, Wassily, have we passed?").

From http://cepa.newschool.edu/het/profiles/samuelson.htm

งานอดิเรกและการไม่อัพบล๊อก

2005-10-21T02:11:00.000-04:00

เนื่องด้วยกระผมได้ห่างหายจากการเขียนบล๊อกไปนานจนเป็นที่น่าสังเกต ทำให้ผมกลับมาเขียนอีกครั้งในวันนี้ เหตุผลที่ห่างหายไปก็คงจะเป็นเพราะว่าเรียนหนักอีกตามเคย แต่ผมก็มีอีกเหตุผลนึงครับ นั่นก็คือ ตั้งแต่ใช้ชีวิตเรียนหนังสือวิชาเศรษฐศาสตร์อย่างเจาะลึกหนักหน่วงอยู่ที่เมืองสงบและเรียบง่ายอย่างเมือง Chapel Hill นี้ โลกกว้างที่เคยได้พบได้ประสบก็ค่อยๆแคบลงวันแล้ววันเล่า และรอจนกระทั่งวันหนึ่งผมจะกลายเป็น specialist ไปอย่างสมบูรณ์

ยังหรอกครับ วันนั้นคงยังไม่มา แต่ถึงกระนั้น ผมก็ได้เตรียมการป้องกันเอาไว้เป็นที่เรียบร้อย (ไม่ถึงขนาดนั้น) เนื่องด้วยสภาพเพื่อนฝูงร่วมชั้นที่มีคนจีนอยู่มาก และด้วยผมรู้สึกว่าคนไทยกับคนจีนเข้ากันได้ง่ายมาก （中泰一家亲）และเนื่องจากการเรียนหลักสูตรปริญญาเอกก็หนักเอาการ ทำให้งานอดิเรกของผมจากการค้นคว้าหาความรู้เรื่องทั่วไปแบบจับฉ่าย กลายมาเป็นการอ่านภาษาจีนไปซะอย่างงั้น ยิ่งเรียนเครียดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความกระตือรือร้นในการอ่านภาษาจีนมากขึ้นเท่านั้น (ความรู้สึกเหมือนอยู่ตอนมัธยมยังไงอย่างงั้น)

และด้วยเหตุที่ว่า ผมไม่ได้อยู่เมืองจีน แต่อุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาเรียนถึงอเมริกา ทำให้ผมรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ทุกครั้งที่อ่านภาษาจีนว่า ทำไมเราไม่เอาเวลาไปพัฒนาภาษาอังกฤษให้มันดีกว่านี้

แต่สุดท้ายเราก็ห้ามใจตัวเองไว้ไม่พ้นหรอกครับ

แต่ ณ โอกาสนี้ ผมคงจะไม่พล่ามมากว่า ภาษาจีนมีบทบาทมากขึ้นเพียงไรในเวทีการเมือง เศรษฐกิจระหว่างประเทศ และยิ่งประเทศไทยกับประเทศจีนมีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นแบบไม่เคยปรากฏมาก่อนแบบนี้ด้วยแล้ว ท่านผู้อ่านก็คงจะทราบดีถึงความสำคัญของภาษาจีนอยู่แล้ว

นอกจากนี้ผมยังคิดว่าการเรียนภาษาเป็นการเปิดโลกทัศน์ที่ดีของเราที่ดีที่สุด นอกจากจะสามารถคุยกับเจ้าของภาษาได้อย่างสนิทใจมากยิ่งขึ้น เรายังสามารถรับรู้ข้อมูลต่างๆผ่านสื่อของภาษานั้นได้อีกด้วย

แต่คำถามก็มีต่อไปว่า ทำไมไม่เอาภาษาอังกฤษอย่างเดียว คำตอบก็คือภาษาอังกฤษไม่ใช่ภาษาเดียวที่มีบทบาทอยู่ในเวลาโลกตอนนี้ และการเรียนภาษานั้น ผมเชื่อว่ามันคงต้องมีจุดขีดสุดซักวันหนึ่ง คือเป็นวันที่เรารู้สึกว่าสิ่งที่เราเริ่มเรียนไปนั้นเริ่มห่างไกลกับชีวิตประจำวันของเราไปทุกทีๆ จนกระทั่งเราอยากไปหาความท้าทายใหม่ๆ

นอกจากนี้ การอ่านหนังสือภาษาเป็นงานอดิเรกควบคู่ไปกับการเรียนเศรษฐศาสตร์ที่เน้นคณิตศาสตร์ก็ดูจะเป็น perfect combination เลยทีเดียว ที่สามารถทำให้ชีวิตเราสมดุลได้เป็นอย่างดี คือไม่ห่างเหินจากโลกแห่งความเป็นจริงมากเกินไปนัก ในขณะที่ก็ได้เรียนรู้เทคนิคการวิเคราะห์ปัญหาต่างๆ ผ่านทางคณิตศาสตร์

และนี่คืองานอดิเรกของผมและข้ออ้างของการไม่ค่อยอัพบล๊อกตอนนี้ครับ
ปล：ยังไงก็จะหาเวลาเขียนบล๊อกอยู่นะครับ อย่าพึ่งทิ้งกันไปนะ ฮ่าฮ่า

เรียนไปบ่นไป

2005-09-16T23:37:00.000-04:00

จากสัปดาห์แรกผ่านมาถึงสัปดาห์ที่สามที่เปิดเทอม สรุปว่าเทอมนี้เรียนสี่ตัว คือไมโคร แม๊คโคร เศรษฐมิติ และภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนต่างชาติ และผมก็จัดการดร็อป Real Analysis ไปเรียบร้อยแล้ว เนื่องจากครุ่นคิดแล้วว่าเอาไม่อยู่แน่ ตอนแรกลองลงไปดูก่อนเพื่อน่าสนใจ และมันก็เป็นวิชาที่เราไม่เคยเรียนมาก่อน นอกจากนี้วิชานี้ถือว่าเป็นวิชาระดับปริญญาตรีแต่เปิดให้นักศึกษาระดับโทเอกลงได้ แต่ที่ไหนได้พอไปเรียนจริงๆกลับมีแต่นักศึกษาโทเอกทั้งนั้น อาจารย์ก็จบ math จาก MIT ไตร่ตรองแล้วเห็นว่าดร๊อปดีกว่า เรียนแค่สามสี่ตัวในคณะนี่แหละ เอาให้มันรอดก่อนดีกว่า

"แต่" พอมาเรียนในคณะจริงๆก็ยากพอดู เนื่องจากเนื้อหาส่วนใหญ่ไม่เคยเรียนมาก่อนหรือลืมไปหมดแล้ว แต่ตอนนี้คิดว่าสามารถตามในห้องทัน เพราะวิชาเหล่านี้จะมี Recitation ในวันศุกร์ซึ่ง TA ของแต่ละวิชาจะมาสรุปสิ่งที่อาจารย์สอนมาในสัปดาห์นั้นให้ฟัง ก็เลยเรียนค่อนข้างไม่เครียดมาก จริงๆเรียนที่นี่ถ้าไม่หวังทำเกรดละก็ พูดได้เลยว่า "สบาย" แต่ถ้าอยากให้เกรดดีก็พูดได้เลยว่า "หนักเอาการ" เนื่องจากอย่างที่บอกละครับ ระบบเกรดที่นี่มีแค่ ผ่านสูง(H) กับ ผ่าน(P)และครึ่งค่อนห้องก็จะได้ P

นอกจากนี้ในวิชาไมโครกับเศรษฐมิติ ก็จะมีนักเรียนจาก Business School มาเรียนด้วย แต่เพื่อนผมบอกว่า สบายพวกนี้จะมาเป็นฐานให้เรา ที่ไหนได้ เอา H กันเป็นแถว พวกเศรษฐศาสตร์อย่างเราเกือบตายกว่าจะรอดมาได้ อย่างว่าละครับ ผมคิดว่าเมื่อเทียบชั้นเชิงกันแล้วคณะเศรษฐศาสตร์ของ UNC ยังไม่สามารถดึงดูดนักเรียนหัวกะทิได้มากพอ อาจจะเป็นเพราะว่า ranking อาจจะไม่ดีนักเมื่อเทียบกับคณะอื่นของ UNC

จากสัปดาห์แรกถึงสัปดาห์ที่สาม สิ่งที่ยืนยงคงกระพันอย่างนึงก็คือ หลับในวิชา Prof. Froyen ทุกคาบ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ไม่ว่าจะพยายามถ่างตาขนาดไหน ก็หลับ แต่จริงๆก็คือสัปหงก เพราะถ้าหลับตลอดเวลาก็คงแย่มากๆ เห็นทีต้องกินกาแฟก่อนเรียน ชัวร์ป๊าด ท่านผู้อ่านคงทราบแล้วนะครับว่า ท่านอาจารย์ Froyen ท่านสอนเป็นยังไง แต่อย่างไรก็ตาม Prof. Froyen ดูป๊าปเดียวก็รู้เลยว่าใจดีมาก ก็ trade off กันนะครับ

以上

สัปดาห์แรกของการเรียน

2005-09-03T22:36:00.000-04:00

หายไปนาน มีอะไรอยากเขียนเยอะเหมือนกัน
อย่างแรกก็คือสอบไฟนั่ลเสร็จแล้ว เกรดก็ออกมาธรรมดาไม่ดีมาก แต่สิ่งที่คิดได้ก็คือระบบเกรดที่นี่ ออกแบบมาภายใต้ปรัชญาของมหาวิทยาลัยจริงๆ คือทางบัณฑิตวิทยาลัยไม่อยากให้นักเรียนแข่งขันกันมากจนเกินไป ไม่อยากให้นักเรียนบัณฑิตวิทยาลัยเครียดเรื่องในห้องมากเกินควร ก็เลยออกแบบระบบการคิดเกรดมาเป็น H P L F แทนที่ A B C D F และอยากให้นักศึกษาเน้นการทำงานร่วมกัน และเรียนรู้เรื่องนอกห้องเรียน รวมถึงเทคนิกกรทำวิจัยให้มากๆ และที่สำคัญก็คือ อยากให้นักศึกษาเน้นการสอบ compre มากกว่าเน้นทำเกรดให้ห้องเรียน เรื่องนี้ผมไม่ได้คิดเองนะครับ แต่เรียนมาทุกคลาส อาจารย์ทุกคนพูดเรื่องนี้ก่อนอื่นเลย ผมก็เลยเริ่มมีความเห็นคล้อยตามระบบนี้มากขึ้นทุกที แต่ผมก็ยังคิดว่าระบบนี้มีข้อเสียอยู่เหมือนกันที่ว่า แทนที่เด็กจะตั้งใจเรียน กลังว่าจะไม่ตั้งใจเรียน เพราะคิดว่ายังไงก็ได้ P อยู่แล้ว ก็จะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ แต่สุดท้าย คนที่คิดแบบนี้ก็ไม่รอด compre อยู่ดี
ที่จริงแล้วระบบนี้ก็มีดีอยุ่อย่างหนึ่ง คือนักศึกษาสามารถลงวิชาได้มากและกว้าง โดยไม่ต้องกังวลกับเกรดมากนัก ว่าเกรดจะแย่ ขอให้ได้ P ก็พอแล้ว ซึ่งผมชอบตรงจุดนี้ ถึงตรงนี้ยังคิดอย่างไปเทกคอร์สภาษาจีนเล่นเลย แต่น่าเสียดายที่เต็มไปแล้ว

ฝากถึงผู้อ่านหลายๆคนที่เคยอ่านหนังสือ Macroeconomics Theory and Policy ของ Froyen ซึ่งถือเป็นหนังสือแบบเรียนเศรษฐศาสตร์มหภาคยอดนิยมของเมืองไทย ว่าผมได้เรียนกับเขาแล้ว เป็นอย่างไรนะเหรอครับ ขอบอกว่าตรงข้ามกับที่คิดมาก คือ แกจะเสียงนุ่ม พูดค่อยๆ ไม่มีน้ำหนัก ชวนให้นอนฝันกลางวันเป็นอย่างยิ่ง

เปิดเทอมแล้ว เมือง chapel hill ที่ช่วงปิดเทอมเงียบมาก ตอนนี้กลับมีชีวิตชีวาแบบหน้ามือเป็นหลังมือ เนื่องจากน้องๆนักศึกษาปริญญาตรีที่กลับเข้ามาเรียน รวมทั้งนักศึกษาหน้าใหม่ก็ back to school กัน ทำให้เมืองมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ทำไปทำมาตอนช่วงเปลี่ยนคาบนี้ ดูเหมือนว่าคนจะเดินยั้วเยี้ยมากกว่าที่ธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ซะอีก

แต่ที่น่าสังเกตก็คือมหาวิทยาลัยนี้มีนักเรียนผู้หญิงมากกว่าผู้ชายอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นจึงได้ยินเสียงบ่นจากนักศึกษาสาวบ่อยๆว่า หาหนุ่มที่ถูกใจไม่ค่อยได้ (เขาไม่ได้บ่นให้ผมฟังหรอกนะครับ) ในขณะเดียวกัน หนุ่มๆที่นี่ก็พูดกันว่าหาสาวๆออกเดทได้ง่าย (อันนี้ผมไม่ได้พูดนะ) อันนี้ไม่รู้จะเป็นปัจจัยหนึ่งหรือเปล่าที่นักศึกษาหญิงที่นี่ แต่งตัวค่อนข้างจะวอกๆแวมๆมาก และเขาจะรักษารูปร่างมาก เพราะหนุ่มที่มหาวิทยาลัยนี้ส่วนใหญ่จะรูปร่างดี เพราะที่นี้เป็นมหาวิทยาลัยกีฬา นักศึกษาเล่นกีฬากันมาก เพราะฉะนั้นเปิดเทอมมานี่ มหาวิทยาลัยจึงมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
ช่วงนี้มีข่าวที่น่าสนใจอย่างหนึ่งก็คือทางรัฐนอร์ท คาโรไลน่า จะลดงบประมาณที่จัดสรรให้กับทาง unc ลง 6.3 ล้านเหรียญ ก็เลยมีการพูดกันว่าถ้าเป็นแบบนี้ก็เป็นการยากที่ทางมาหวิทยาลัยจะสามารถรักษาอันดับของตัวเองไว้ได้ ณ ตอนนี้ unc ถูกจัดอยู่ในอันดับ 5 ของมหาวิทยาลัยของรัฐ(ปริญญาตรีนะ ไม่รู่วาทาง graduate study จะเป็นยังไง) โดยมี UC Berkeley รั้งอันดับหนึ่ง U Virginia อันดับสอง U Michigan Ann Arbor และUCLA รั้งอันดับสามร่วม และถ้าเทียบกับมหาวิทยาลัยเอกชนด้วยแล้ย UNC อยู่อันดับ 27 ร่วมกับ Tufts และ Wake Forest U. โดย UC Berkeley ได้อันดับ 20 โดยปัจจัยที่การวัดนั้นมี class size, faculty compensation และ student faculty ratio รวมอยู่ด้วย ซึ่งผมคิดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่มหาวิทยาลัยพยายามรักษาเอาไว้ เช่น ที่UNC 54% ของคลาสทั้งหมด มีนักเรียนน้อยกว่า 20 คน เป็นที่สองรองจาก UC Berkeley เท่านั้นที่มี 58% แต่สิ่งเหล่านี้ต้องใช้ "เงิน"เป็นสิ่งรักษา เพราะฉะนั้นการตัดงบประมาณครั้งนี้จะส่งผลอะไรกันบ้าง ผมว่าน่าสนใจนะครับ แต่ขอบอกก่อนว่าการจัดอันดับต้องดูอย่างมีวิจารณญาณนะครับ

ปิดเทอม 3 วัน

2005-08-22T00:34:00.000-04:00

วันพฤหัสที่แล้ว การสอบครั้งแรกของชีวิตการเรียนที่สหรัฐอเมริกาครั้งแรกของผมก็สิ้นสุดลง เป็นการสอบกลางภาควิชาเลข หลังจากได้เรียนมาแล้ว 8 วัน ครับ แค่ 8 วันเองครับ และในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนสิงหานี้ ก็จะเป็นการสอบปลายภาค รวดเร็วปานกามนิต หนุ่มจริงๆครับ

การสอบก็ถือว่าพอไหวนะ เพราะว่าปีผมโชคดีที่เดียวที่เจ้าพ่อพรู๊ฟคนเก่าที่รับผิดชอบการสอนวิชานี้มาตลอด ดันติดธุระ อาจารย์ที่สอนไมโครปีนี้ก็เลยรับผิดชอบแทน ดังนั้นคอร์สเลขปีนี้จึงไม่ค่อยมีพรู๊ฟกันให้ยุ่งยากปวดหัว ค่อนข้างเอียงไปทางapplicationซะเยอะ
และก็เลยทำให้ผมคิดว่าการเรียนการสอนวิชาคณิตศาสตร์สำหรับนักเศรษฐศาสตร์ (Mathematics for economists) ปีนี้ ไม่ค่อยเหมือนที่ที่เขาจะมักจะสอนกัน เพราะที่นี่อาจารย์จะเน้น Implicit Function Theorem และ Optimization มาก และไม่ค่อยเน้นการพิสูจน์ต่างๆ อย่างน้อยก็ไม่ค่อยเหมือน math for economists ของอาจารย์ธเนศที่ M.A. Econ TU ที่ผมเรียนมาก่อนมาที่นี่

และเมื่อสอบเสร็จ ความรู้สึกมันเหมือนกับปิดเทอมย่อยๆเลยครับ ถึงแม้ว่าจะมีแค่สามวันเท่านั้น ก็เลยไปเที่ยวกันที่ Southpoint Mall ซึ่งเป็นศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดในย่าน research triangle นี้ ได้รองเท้ามา 1 คู่

เออ พึ่งรู้เหมือนกันครับว่าที่ UNC นี่มีวิธีคิดเกรดไม่เหมือนชาวบ้านเขา ปกติคนอื่นจะคิดเป็น A B C D บางที่มีประจุหรือไม่มีก็ว่ากันไป แต่ที่นี่คิดเป็น HP P LP F ย่อมาจาก High Pass, Pass, Low Pass, และ Fail ได้ยินมาว่าอาจารย์หลายคนก็มีการถกเถียงกันว่าจะเอายังไงกับระบบการคิดเกรด เขาก็เข้าใจถึงนักเรียนปริญญาโทที่มาเรียนที่นี่และจะไปต่อเอกที่อื่น แต่ถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ผมเองก็เป็นคนหนึ่งละที่ไม่สนับสนุนการคิดเกรดแบบนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะวัดผลได้ยังไง

Tar Heels, Blue devils, and Wolfpack

2005-08-20T23:19:00.000-04:00

สีฟ้าแรงฤทธิ์ UNC,Duke and NCSU

2005-08-11T01:31:00.000-04:00

เริ่มเปิดเรียนมาหนึ่งอาทิตย์แล้วครับ เรียนหนักหนาเอาการอยู่ จริงๆที่UNCนี่เปิดเทอมเหมือนมหาวิทยาลัยอเมริกันทั่วไปคือสิ้นเดือนสิงหาคม แต่ทางคณะผมชิงเปิดเทอมก่อน เนื่องจากนักศึกษาต้องเรียนเลขก่อนเข้าไปเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์จริงๆ แต่โดยทั่วไปแล้วคณะเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยอื่นๆ เขาก็มีเปิด math camp เหมือนกัน แต่เขาจะไม่คิดหน่วยกิต คือเรียนเหมือนปูพื้นมากกว่า แต่ที่ UNC นี่ไม่ ที่นี่เขาคิดหน่วยกิตกันตั้งแต่ต้นสิงหาเนี่ยแหละ ทำเอานักเรียนคณะเศรษฐศาสตร์ที่พึ่งย้ายเข้ามาที่ Chapel Hill หัววุ่นไปตามๆกัน เพราะนอกจากจะต้องหาอพาร์ตเมนต์อยู่ ซื้อข้าวซื้อของ ปรับตัวให้เข้ากับพื้นที่แล้ว ยังต้องมาปวดหัวกับโจทย์คณิตศาสตร์ยากๆด้วย

อยู่ที่ Chapel Hill มามากกว่าหนึ่งอาทิตย์ เริ่มปรับตัวได้มากขึ้น เหมือนที่กล่าวไว้ในข้อเขียนที่แล้ว ผู้คนที่นี่ก็ยังคง nice เหมือนเดิม สมกับที่ใครหลายคนบอกว่า เมือง Chapel Hill เป็นหนึ่งในเมืองที่น่าอยู่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา อันนี้ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่สำหรับบางคน โดยเฉพาะนักศึกษามหาวิทยาลัยดุ๊ก (Duke University) และ North Carolina State University คงจะเถียงหัวชนฝา เหตุผลไม่ใช่ว่าเมืองChapel Hill ไม่น่าอยู่หรอกครับ แต่เป็นเพราะว่า เมืองนี้มี UNC-Chapel Hill ตั้งอยู่ต่างหาก

ที่ผมกำลังจะบอกก็คือ นักศึกษาของทั้งมหาวิทยาลัยดุ๊ก และ NC State University ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยดังในย่านนี้ รวมหัวกัน "เกลียด" UNC (ไม่ใช่แค่ไม่ชอบ แต่เกลียดเลย) และถึงแม้ผมจะอยู่เมืองนี้มาแค่อาทิตย์กว่า แต่ผมก็สามารถรู้สึกถึงพลังเกลียดอันนี้ได้ และใช่ว่า UNC จะอยู่เฉยๆ UNC ก็พยายามโต้ตอบทั้งสองมหาวิทยาลัยด้วย แม้กระทั่งศาสตราจารย์ที่นี่ก็เอากับเขาด้วยเหมือนกัน

มีตัวอย่างให้เห็นเพื่อสนับสนุนคำพูดของผมข้างต้นเยอะพอสมควร ซึ่งทำให้คนที่พึ่งมาอยู่ Chapel Hill แวบเดียวอย่างผมสามารถสัมผัสได้

อันแรกก็คือที่ร้านขายเสื้อที่ระลึกของมหาวิทยาลัย ผมเดินดูก็มีเสื้อให้เลือกอยู่หลายแบบหลายลายจนลานตาไปหมด แม้กระทั่งชุดชั้นในหลายสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยก็ยังมี สมแล้วที่ไปไหนมาไหนก็ใส่แต่เสื้อสีฟ้า แต่ผมมาสะดุดกับเสื้อยืดสองสามตัว ตัวนึงเขียนว่า Friends don't let friends go to Duke! อีกตัวเป็นรูปเด็กชายคนนึงนั่งตรงกลางหอมแก้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งข้างขวาซึ่งใส่เสื้อยืดลาย UNC และมีเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่งใส่เสื้อยืดลายดุ๊ก นั่งอยู่ข้างซ้ายของเด็กผู้ชายคนนั้นอย่างโดดเดี่ยว พร้อมข้อความใต้ภาพว่า You picked the right one baby! อีกลายหนึ่งเป็นรูปเด็กนักเรียนในห้องเรียนกำลังยกมือกันอย่างพร้อมหน้า และมีข้อความข้างล่างภาพว่า OK Class... Who can't stand Duke?

นอกจากนี้ตอนที่ผมเรียนเลขอยู่ อาจารย์สอน production function ที่อิงกับ labor อย่างเดียว อาจารย์ยกตัวอย่างมี labor สองประเภทคือ บัณฑิตที่จบจาก UNC และบัณฑิตที่จบจาก Duke โดยสมมุติให้บัณฑิตที่จบจากดุ๊กมีผลิตภาพน้อยกว่า UNC ครึ่งหนึ่ง

วันนี้ผมพึ่งนัดเจอญาติชาวอเมริกันของผมซึ่งจบจาก NCSU คุยไปก็รู้ว่านอกจาก Duke แล้ว NCSU ก็เกลียด UNC เข้าไส้เหมือนกัน และวันนี้เขาเผลอใส่เสื้อสีฟ้าซึ่งเป็นสีของUNCมา ผมก็แซวเขา เขาก็บอกอย่างติดตลกว่าถ้ากลับบ้านไปแล้วจะเผาเสื้อนี้ทิ้งเลย และเขาก็บอกด้วยว่าการแข่งขันบาสเก็ตบอล และอเมริกันฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัยที่นี่สนุกสุดๆ เพราะทั้งสามโรงเรียนจะขับเคี่ยวกันอย่างเอาเป็นเอาตาย คล้ายๆกับฟุตบอลจตุรมิตรยังไงยังงั้น และปีนี้ที่ UNC ชนะได้แชมป์บาสเก็ตบอลระดับมหาวิทยาลัย (NCAA) ทางมหาวิทยาลัยจึงฉลองกันหลายวันหลายคืน นักกีฬาบาสจึงกลายเป็นฮีโร่ไปในชั่วพริบตา

นี่แหละครับประสบการณ์เศษเสี้ยวหนึ่งใน Chapel Hill ของผม

จดหมายฉบับแรกจาก Chapel Hill

2005-08-06T23:42:00.000-04:00

ในที่สุดการเดินทางอันยาวนานจากกรุงเทพโดยสายการบินไทยเที่ยวบินตรงจากกรุงเทพฯมาถึงนิวยอร์คและต่อ US Airways มาถึงเมือง Charlotte มาเจอคุณป้าผม และสุดท้ายเราก็ขับรถเกือบ 3 ชม.ขนของพะรุงพะรังมายังเมืองเงียบสงบแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า Chapel Hill ก็สิ้นสุดลง

แวบแรกที่เมือง Chapel Hill นั้นผมรู้สึกว่าเมืองนี้เป็นเมืองเงียบสงบโดยแท้ สองข้างทางที่ผมขับรถผ่านมานั้นมีแค่หมู่บ้านจัดสรรหรืออพาร์ทเมนต์ที่ปลูกอยู่กันห่างๆ

ไฮไลต์ของเมืองChapel Hill นั้นจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากมหาวิทยาลัย North Carolina at Chapel Hill ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยแห่งรัฐของสหรัฐอเมริกาแห่งเดียวที่ประศาสน์ปริญญาในช่วงเวลาศตวรรษที่ 18 เพราะเป็นมหาวิทยาลัยรัฐแห่งแรกที่ถูกก่อตั้งขึ้น คือเมื่อปี 1789

นอกจากนี้มหาวิทยาลัยนี้ยังมีชื่อเสียงในด้านความสวยงามของตัวมหาวิทยาลัย โดยถูกเลือกจาก American Society of Landscape Architects ให้เป็น the most beautifully landscaped spots ของประเทศสหรัฐอเมริกาในปี 1999 แต่ผมดวงไม่ดีเพราะว่าช่วงที่ผมมาถึงที่นี่เป็นช่วงที่กำลังมีการซ่อมแซมปรับปรุงอาคารหลายอาคารทำให้ทัศนียภาพไม่สู้จะดีนัก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลังซ่อมเสร็จแล้วจะสวยเหมือนกับเสียงลือเสียงเล่าอ้างหรือเปล่า

ไม่ใช่แค่ความสวยงามอย่างเดียว แต่ UNC ก็ยังมีชื่อเสียงทางด้านวิชาการด้วย ถึงแม้จะไม่สามารถสู้มหาวิทยาลัยเอกชนยักษ์ใหญ่หลายแห่งในสหรัฐอเมริกาได้ (#29 best national university)ซึ่งก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลเพราะมหาวิทยาลัยของรัฐในสหรัฐอเมริกานั้นยากที่จะสู้มหาวิทยาลัยเอกชนได้ ซึ่งตรงกันข้ามกับเมืองไทยพอสมควร แต่ UNC ก็ถูกจัดอันดับเป็นมหาวิทยาลัยของรัฐที่ดีที่สุดอันดับ 5 ของสหรัฐอเมริกา รองจาก UC Berkeley, U of Michigan-Ann Arbor, U of Virginia, และ UCLA อยู่เหนือมหาวิทยาลัยของรัฐหลายๆแห่งเช่น U Wisconsin-Madison, UCSD, UIUC, UT-Austin, UW, U 0f Maryland- College Park, และ U of Minnesota-Twin Cities และถึงแม้ว่าการจัดอันดับเหล่านี้จะเชื่อถือได้หรือไม่ แต่ผมก็ขอเชื่อไปซักพักก่อนก็แล้วกันครับ และนอกจากนี้ในความเห็นของผม คณะที่ทำชื่อเสียงให้ UNC มากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นคณะทางสาธารณสุขศาสตร์และ Kenan-Flagler Business School

หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ซักพัก ผมก็สังเกตเห็นได้ว่าผู้คนและนักศึกษาที่นี่เห่อมหาวิทยาลัยนี้มากๆ ผมมองไปทางไหนก็เห็นแต่คนใส่เสื้อสีฟ้าซึ่งเป็นสีประจำมหาวิทยาลัย และยิ่งทีมบาสเก็ตบอล UNC Tar Heels ชนะเลิศบาสเก็ตบอลระดับมหาวิทยาลัยของสหรัฐอเมริกา ก็ยิ่งทำให้กระแสบ้าเห่อนี้แรงยิ่งขึ้นไปอีก และพลอยทำให้ผมเห่อไปกับเขาด้วยเหมือนกัน

สิ่งที่ผมประทับใจมากอีกอย่างหนึ่งของที่นี่ก็คือผู้คนที่นี้ nice มากๆ (ขอโทษที่ใช้ภาษาอังกฤษแต่ผมไม่รู้จะใช้คำไทยคำไหนมาอธิบายคำว่า niceได้ เพราะความหมายมันค่อนข้างกว้าง) สาเหตุก็คงจะเป็นเพราะว่าเมืองนี้เป็นเมืองเงียบสงบ สวยงาม ปลอดภัย และเป็นเมืองการศึกษา ซึ่งนอกจากสามารถดึงดูดนักเรียนนักศึกษาจากทั่วโลกมาเรียน ยังสามารถดึงดูดคนเกษียณอายุใช้มาใช้ชีวิตหลังเกษียณที่เมืองนี้ได้มาก ทำให้เมืองนี้ปราศจากการแข่งขันทางธุรกิจที่รุนแรง และผู้สูงอายุเหล่านี้ส่วนใหญ่ก็จะเข้าร่วมกิจกรรมและสัมมนาต่างๆกับทางมหาวิทยาลัยซึ่งสามารถทำประโยชน์ให้กับมหาวิทยาลัยได้มากทั้งทางวิชาการและการสันทนาการ และเป็นการสร้างบรรยากาศที่ดีให้กับชุมชนอีกด้วย

นอกจากนี้ พื้นที่ระหว่าง UNC Duke และ NC State U ถูกเรียกว่าเป็นสามเหลี่ยมแห่งการวิจัย (Research Triangle) เพราะพื้นที่นี้มีสามารถผลิตดุษฎีบัณฑิตมากที่สุดต่อพื้นที่ 1 ตารางไมล์ ทำให้หลายๆบริษัทชั้นนำเข้ามาตั้งศูนย์วิจัยในพื้นที่แทบนี้กันมาก และด้วยเหตุที่พื้นที่มีคนมีการศึกษาอยู่อาศัยกันมาก ก็คงจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผู้คนที่นี้มีอัธยาศัยไมตรีดีงาม

แต่ข้อเสียอย่างเดียวที่ผมพบอยู่ตอนนี้ก็คือ ถ้าอยู่เมืองนี้แล้วไม่มีรถก็จะมีชีวิตอยู่ลำบากมาก ถึงแม้จะมีรถเมล์บริการฟรี แต่ก็ไม่สะดวกทันใจและรถเมล์ก็ไปไม่ได้ทุกที่

พูดชมมหาวิทยาลัยมามาก แต่คณะของผมนั้นกลับไม่ได้สร้างความประทับใจให้ผมเหมือนกับที่ผมหวังไว้ ทางวิชาการยังไม่ค่อยรู้มาก เพราะต้องลองเรียนดูก่อน แต่ที่แน่ๆคือสภาพบรรยากาศในคณะไม่ค่อยจะน่าประทับใจ ไม่ใช่ผู้คนไม่เป็นมิตร แต่สภาพภายในอาคารจะดูเก่าๆ ลิฟท์ก็ยังเป็นแบบใช้มือเลื่อนเปิดปิดประตูเอง office ของนักศึกษาก็ดูรกๆ หนังสือหนังหาวางเรียงกันไม่เป็นระเบียบ ไม่รู้เหมือนกันว่าคณะเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยอื่นๆจะมีสภาพเป็นยังไง แต่อย่างไรก็ตามความสำเร็จในการเรียนส่วนใหญ่ก็คงขึ้นอยู่กับตัวนักเรียนนั่นเอง

แค่นี้ก่อนดีกว่าครับ

ก่อนเดินทาง

2005-07-31T22:59:00.000-04:00

และแล้ววันที่ไม่อยากจะให้มาถึงก็มาถึงจนได้ วันนี้เป็นวันที่ผมต้องจากบ้านเกิดเมืองนอน ครอบครับ เพื่อนฝูงมิตรสหาย ไปร่ำเรียนต่อ ณ ประเทศสหรัฐอเมริกา ความรู้สึกตอนนี้นะเหรอ สุขปนเศร้าครับ สุขที่ได้มีโอกาสไปร่ำเรียนในสถานที่แปลกใหม่ และไปร่ำเรียนวิชาความรู้ประดับตนเพื่อมาทำงานต่อไป ในขณะที่ความเศร้านั้น คงไม่มีใครอธิบายได้ดีไปกว่าคุณ ottawarm ที่เขียนอธิบายความรู้สึกก่อนเดินทางไว้ได้อย่างถึงใจจริงๆ

จริงๆแล้วในรอบปีที่ผ่านมานี้ ผมเองก็เดินทางไปต่างประเทศเป็นว่าเล่นจนผมและเพื่อนๆหลายคนตกใจไปตามๆกัน ตอนแรกก็คิดเข้าข้างตัวเองเหมือนกันว่าไปอเมริการอบนี้ก็คงสบายบรื่อ แต่ช่วงก่อนหน้านี้ที่ไปญี่ปุ่นนั้น มันรู้สึกว่าไม่ห่างจากเมืองไทยมากนัก และไปถึงก็เจอคนเอเชียเหมือนกัน ไปอยู่ในสังคมที่มีวัฒนธรรมเดียว คือวัฒนธรรมญี่ปุ่น พูดภาษาญี่ปุ่นภาษาเดียว มันเลยรู้สึกว่ามีจุดมุ่งหมายในการไป แค่ปรับตัวให้เข้ากับคนญี่ปุ่นให้ได้ก็สบาย ซึ่งคนไทยสามารถปรับตัวให้เข้ากับสังคมญี่ปุ่นได้ไม่ยากอยู่แล้ว

นอกจากนี้ ตอนไปญี่ปุ่นปีที่แล้ว ไปถึงก็ยังไม่ได้เรียนเลย คือเรียนภาษาญี่ปุ่นก่อน แล้วค่อยสอบเข้าเรียนในระดับปริญญาโท เพราะฉะนั้นจึงมีเวลาปรับตัวอีกมาก และเจ้าหน้าที่ที่ญี่ปุ่นก็ดูแลนักศึกษาต่างชาติเป็นอย่างดีตามสไตล์คนญี่ปุ่นที่เรารู้ๆกันอยู่ ดังนั้นไปญี่ปุ่นครั้งที่แล้วจึงมีแต่เรื่องเกษมเปรมปรีย์เสียเป็นส่วนใหญ่

แต่คราวนี้นี่ไปทียังที่ที่เราไม่เคยไปเรียนมาก่อน ไปในสังคมที่มีคนหลากหลายเชื้อชาติศาสนา และมีคนผมทองซึ่งมีวัฒนธรรมความเชื่อแตกต่างจากคนเอเชียอย่างเรา นอกจากนี้ไปคราวนี้ก็ยังไปแล้วเรียนเลย เริ่มเรียนเอาเครดิตกันเลยตอนช่วงต้นสิงหานี่แหละ และคราวนี้ไปนานด้วย ยังไม่รู้อนาคตเลยว่าจะได้กลับมาเมืองไทยอีกเมื่อไหร่

เพราะฉะนั้นไปคราวนี้ ความรู้สึกไม่เหมือนคราวก่อนๆ

อย่างไรก็ตาม ก่อนเดินทางครั้งนี้ ผมอยากขอแสดงความขอบคุณต่อกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่มีส่วนอย่างมากในการสนับสนุนผมในเรื่องการเรียนต่อครั้งนี้

ก่อนอื่นต้องของขอบคุณอาจารย์สุพจน์ ผู้ที่คอยสอนและคอยผลักดันหลายสิ่งหลายอย่าง อาจารย์อารยะ อาจารย์จักรพงศ์ อาจารย์ธเนศ และอาจารย์อรวรรณที่ให้โอกาสผมไปนั่งเรียนในห้องเพื่อเตรียมตัวไปเรียนของจริงที่อเมริกา ซึ่งผมถือว่าเป็นช่วงเวลาที่คุ้มค่ามาก ถึงแม้ผมจะขี้เกียจไปซักหน่อย ขอขอบคุณแหนมที่คอยช่วยติวเลขให้อย่างตั้งอกตั้งใจ ขอบคุณพี่ปุ๋ยที่ติวไมโครให้ผม ขอบคุณพี่ต้นที่เป็นแบบอย่างนักศึกษาเศรษฐศาสตร์ที่ดี รวมทั้งนักศึกษาโครงการปริญญาโทเศรษฐศาสตร์ทุกคนที่ให้โอกาสผมได้พบปะพูดคุย ทั้งๆที่ผมไม่ได้เป็นนักศึกษาเลย ขออวยพรให้ทุกคนประสบความสำเร็จนะครับ

เออ แล้วฝากตองด้วยนะ (ฮา)

ไปละครับ

กลับมาแล้ว

2005-07-28T12:46:00.000-04:00

ในที่สุดผมก็กลับมาแล้วครับ กลับมาพร้อมกับความน้อยใจต่อบล๊อกของผมเล็กน้อย เนื่องจากมันไม่ยอมเก็บบทความเรื่องกิจกรรมสัมมนาของ MA Econ ธรรมศาสตร์และบทความเกี่ยวกับระบบขนส่งในกทม.ไว้เลย เคราะห์ดีครับที่ผมบันทึกบทความอันนั้นในคอมพิวเตอร์ไว้ เพราะเคยเจอเหตุการณ์นี้มาครั้งนึงแล้วตั้งแต่ตอนเขียนบล๊อกใหม่ๆ ดังนั้นผมก็เลยโพสต์บทความนั้นไปหลายครั้ง โดยเว้นช่วงเวลาหลายวันต่อการโพสต์หนึ่งครั้ง โดยหวังว่าจะต้องมีสักครั้งนึงที่มันยอมเอาบทความของผมลง
แต่ถึงแม้ผมจะทำอย่างนั้น มันก็ไม่ยอมเอาของผมลงซะที จนมาวันนึง น้องผมทำการ format คอมพิวเตอร์สมองกลของผม ก็เป็นอันว่าบทความเกี่ยวกับกิจกรรมสัมมนาก็อันตรธารหายไปโดยกู่ไม่กลับเป็นที่เรียบร้อยโรงเรียนบล๊อกสป็อตแล้วครับ
ประสบการณ์อันนี้ผมเชื่อว่ามีท่านนักเขียนหลายท่านได้เคยเจอะเจอมาบ้าง ว่างๆก็ช่วยสอนผมด้วยนะครับว่าต้องแก้อย่างไร
จบ

สุขสันต์วันเกิด มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง

2005-06-28T13:11:00.000-04:00

ณ วันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๔๗๗ ฤกษ์ ๑๕.00 นาฬิกาตรง ท่านผู้ประศาสน์การมหาวิทยาลัย ดร.ปรีดี พนมยงค์ได้กราบทูลรายงานการก่อตั้งมหาวิทยาลัยต่อพระเจ้าบรมวงศ์เธอ สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัติวงศ์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ซึ่งเสด็จมาเป็นประธานในพีธีเปิดมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง เพราะในขณะนั้นพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๗ ประทับอยู่ ณ ประเทศอังกฤษ ดังนี้

วันนี้เป็นวันมงคลดิถีบรรจบพบกัน ๒ ประการประการหนึ่ง วันที่ ๒๗ มิถุนายน นี้ เป็นวันพระราชทานรัฐธรรมนูญชั่วคราวแห่งพระราชอาณาจักรสยาม ประการที่สอง มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง ได้พยายามเร่งรัดดาร เพื่อดำเนินการสอนวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองตามพระราชบัญญัติที่ได้ประกาศตั้งมหาวิทยาลัยนี้ขึ้นให้ทันในวันที่ ๑ กรกฎาคม นี้

การตั้งสถานศึกษาตามลักษณะของมหาวิทยาลัยย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์และเป็นปัจจัยในการแสดงความก้าวหน้าของประเทศ ประชาชนชาวสยามจะเจริญในอารยธรรมการศึกษาอันดี ตั้งแต่ชั้นต่ำตลอดจนถึงการศึกษาชั้นสูง เพราะฉะนั้นในการที่จะอำนวยความประสงค์และประโยชน์ของราษฎรสมัยนี้จึงจำต้องมีการศึกษาให้ครบบริบูรณ์ทุกชั้น

มหาวิทยาลัยย่อมอุปมาดังบ่อน้ำ บำบัดความกระหายของราษฎรผู้สมัครแสวงหาความรู้อันเป็นสิทธิและโอกาสที่เขาควรมีควรได้ตามหลักแห่งเสรีภาพในการศึกษา รัฐบาลและสภาผู้เเทนราษฎรเห็นความจำเป็นในข้อนี้ จึงได้ตราพระราชบัญญัติจัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้น
ในปัจจุบัน ประเทศสยามมีความประสงค์อันยิ่งใหญ่ที่จะปรับระดับการศึกษาของราษฎรให้ถึงขนาดเหมาะแก่กาลสมัย ถ้าระดับการศึกษายังไม่เจริญถึงขนาดตราบใด ความก้าวหน้าของประเทศก็ยังจะเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นอีกนาน ยิ่งในสมัยที่ประเทศของเราดำเนินการปกครองระบอบรัฐธรรมนูญเช่นนี้เเล้ว เป็นการจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีมหาาวิทยาลัยสำหรับประศาสน์ความรู้ในวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองแก่พลเมืองให้มากที่สุดที่จะเป็นไปได้ เปิดโอกาสให้แก่พลเมืองที่จะใช้เสรีภาพในการศึกษากว้างขวางยิ่งขึ้นเพื่อประโยชน์ของประเทศชาติสืบไป

นับแต่มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองได้ตั้งขึ้นแล้ว ปรากฏว่าได้รับความนิยมของมหาชนเกินความคาดหมาย โดยมีผู้สมัครเข้าเรียนในชั้นนี้ถึง ๗,o๙๔ คน แม้ผู้ที่ได้ละทิ้งการศึกษามานานแล้ว ก็กลับเริ่มศึกษาในฐานะเป็นนักเรียนของมหาวิทยาลัย นับได้ว่าบรรลุผลชั้นต้นของความมุ่งหมายที่จะได้เรียนรู้วิชาธรรมศาสตร์และการเมืองกันอย่างแพร่หลาย

บัดนี้ กิจการของมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองได้ดำเนินมาโดยเรียบร้อย เตรียมพร้อมที่จะเปิดทำการประศาสน์วิชาให้สมกับความประสงค์ของพระราชบัญญัติเเล้ว ข้าพระพุทธเจ้าขอกราบทูลอัญเชิญฝ่าละอองธุลีพระบาท ได้ทรงเปิดมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองเป็นปฐมฤกษ์เพื่อความสวัสดิมงคลให้บังเกิดความวัฒนาถาวรแก่มหาวิทยาลัยนี้สืบไป
ควรมิควรแล้วแต่จะกรุณาโปรดเกล้าฯ

เมื่อผู้ประศาสน์การกล่าวคำกราบทูลจบลง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัติวงศ์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ได้ทรงกล่าวตอบดังต่อไปนี้

ข้าพเจ้ามีความยินดีที่ได้เห็นมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองตั้งขึ้นเป็นปึกแผ่นแน่นหนา รัฐบาลนี้เเละสภาผู้แทนราษฎรมีความคิดเห็นอันถูกต้องในการที่จัดตั้งมหาวิทยาลัยแห่งนี้ขึ้น ข้าพเจ้าเห็นสอดคล้องด้วยถ้อยคำที่ท่านกล่าวมาว่า ในสมัยนี้ประเทศของเราจะต้องเผยแพร่วิชาธรรมศาสตร์และการเมืองให้แพร่หลายเพื่อปวงชนจะได้รับทราบความเป็นไปในบ้านเมืองที่ทุกคนเป็นเจ้าของ

ข้าพเจ้ารู้สึกปิติ ที่ได้รับว่ามหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองได้รับความนิยมของมหาชน จนมีนักศึกษามากหลายดังที่ได้กล่าวมาแล้ว ข้าพเจ้ามีความหวังอย่างมั่นคงว่า มหาวิทยาลัยนี้จะดำรงถาวร และดำเนินการโดยสมความปรารถนาทุกประการ
ข้าพเจ้าของเปิดมหาวิทยาลัยนี้ ด้วยสัจจาธิษฐาน ขออำนาจพระศรีรัตนตรัยให้คุ้มครองมหาวิทยาลัยวิชาธรรมสาสตรร์และการเมือง พร้อมทั้งอาจารย์และนักศึกษาทั้งหลาย ตลอดจนเจ้าหน้าที่ดำเนินการ ขอให้มหาวิทยาลัยนี้มั่นคงถาวรยืนนานบรรลุถึงความสำเร็จอย่างไพศาลสมบูรณ์ ขอให้มหาวิทยาลัยนี้จงเป็นที่เกื้อกูลวิชาการเมือง ให้นักศึกษามีความเจริญรุ่งเรือง สามารถจะกระทำกิจอันเป็นประโยชน์แก่ชาติและประเทศต่อไปข้างหน้า เทอญ

และมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองก็ได้ถูกสถาปนาขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ วันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๔๗๗ นี่เอง

หน้าที่ของนักเรียนนอก

2005-06-25T03:46:00.000-04:00

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสดูรายการ “เมืองไทยรายสัปดาห์” คุณสนธิได้ใช้เวลาเกือบค่อนรายการพูดถึงความคิดของเขาที่ว่า “สังคมไทยได้ล่มสลายลงไปแล้ว” คุณสนธิเน้นว่าตอนนี้สังคมไทยได้สูญเสียจิตวิญญาณความเป็นไทยไปหมดเเล้ว โดยจะเห็นได้จากตอนนี้ที่มีข่าวการคอรัปชั่นกันทุกรูปแบบ โกงกันเป็นชีวิตประจำวัน ข่าวการจับบ่อนการพนันครั้งใหญ่ และยังมีข่าวรุ่นพี่ทรมานรุ่นน้องในการรับน้อง สิ่งต่างๆเหล่านี้มันแสดงให้เห็นว่าสังคมไทยถึงจุดวิกฤต เป็นสังคมที่ไม่มีความพอเพียงอีกต่อไป

ผมนั่งฟังไปฟังมา ผมก็ได้ข้อสรุปว่า “ผมเห็นด้วยกับคุณสนธิ” ครับ และผมก็เชื่อว่ามีท่านผู้อ่านหลายท่านก็มีความคิดเห็นเช่นเดียวกัน

ผมย้อนคิดเปรียบเทียบเวลาปัจจุบันกับเวลาเมื่อผมยังอยู่ที่ญี่ปุ่น ตอนผมอยู่ญี่ปุ่นนั้น แม้ผมจะอยู่ที่ญี่ปุ่นครั้งล่าสุดเพียงแค่หนึ่งปี ยอมรับว่าผมไม่ค่อยได้ติดตามข่าวคราวเมืองไทยมากนัก เวลาที่ผมใช้ส่วนใหญ่จะเป็นการท่องเที่ยว สังเกต และศึกษาขนบ ธรรมเนียม วัฒนธรรมของญี่ปุ่นเสียมากกว่า และผมก็รู้สึกว่าผมมีความสุขดี โดยหารู้ไม่ว่า ณ ขณะนั้นประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของผมกำลังเผชิญกับปัญหามากมาย

แต่เมื่อกลับมาเมืองไทยและอยู่เมืองไทยอย่างถาวรมาประมาณหนึ่งเดือนเศษ ผมเริ่มรู้สึกว่าเมืองไทยนั้นมีปัญหาอยู่มากมายจริงๆ เริ่มรู้สึกว่าประเทศไทยยังล้าหลังประเทศพัฒนาเหล่านั้นอีกมาก ไม่เพียงแค่ทางวัตถุเท่านั้น ทางจิตใจก็ด้วย ผมเกิดคำถามในใจมากมายเช่นว่า ทำไมเจ้าหน้าที่สนามบินดอนเมืองถึงได้หน้าบึงตึงอยู่ตลอดเวลา ช่างแตกต่างจากที่ญี่ปุ่นยิ่งนัก ทำไมเมืองไทยถึงสกปรก ไม่เป็นระเบียบ แผงลอยข้างถนนก็ยังคงขายกีดขวางทางสัญจรของคนเดินเท้าอยู่อย่างนั้น เพียงแค่อ้างว่า “ขายมานานแล้ว” ทำไมรถเมล์เมืองไทยถึงเก่ากึกส์ สกปรก เวลามาป้ายไม่มีมาตรฐาน ทำไมนักการเมืองถึงไม่ลด ละ หรือเลิกคอรัปชั่นเสียที ทั้งๆที่ในหลวง พระองค์ก็ทรงว่ากล่าวตักเตือนมาตลอด ทำไมนโยบายประหยัดพลังงานถึงใช้ไม่ได้ผล ประสบความล้มเหลวอย่างสมบูรณ์แบบ ทำไมช่วงเวลาน้ำมันแพงอย่างนี้ ไม่มีผู้ประกอบการคนใดเสียสละตรึงราคาสินค้าของตนเลย ทั้งๆที่ก็รู้ว่าทุกคนในประเทศโดยเฉพาะคนจนกำลังลำบากมาก ฯลฯ

ในฐานะที่ผมเคยไปศึกษาต่างประเทศมาบ้าง ผมคิดว่านักเรียนนอกน่าจะแบ่งเป็นสองประเภท ประเภทแรกนั้นเป็นประเภทนักเรียนนอกหัวสูง ที่คอยที่จะว่าแต่เมืองไทย หาว่าเมืองไทยดักดาน หาส่วนดีไม่ได้ ไม่น่าอยู่ แล้วคอยแต่ชมฝรั่ง ชมประเทศที่พัฒนาแล้วอย่างโน้นอย่างนี้ พูดง่ายๆว่าคือพวกวัวลืมตีนนี่เอง

กับอีกประเภทหนึ่งเป็นนักเรียนนอกที่มีอาการที่ศาสตราจารย์เบเนดิก แอนเดอสันนิยามว่า “ปิศาจเปรียบเทียบหลอน (specter of comparisons)”

กลุ่มคนที่มีแนวโน้มที่จะมีอาการปีศาจเปรียบเทียบหลอน ส่วนใหญ่แล้วคือหมู่นักเรียนนอกจากประเทศกำลังพัฒนาทั้งหลายที่เคยไปใช้ชีวิตอยู่ในประเทศพัฒนาที่เจริญแล้ว ได้ไปเห็นความเจริญก้าวหน้า เทคโนโลยีที่ทันสมัย สภาพสังคมที่สงบสุข ก็เลยเกิดการเปรียบเทียบประเทศที่ตนได้ศึกษาเล่าเรียนมากับประเทศบ้านเกิด เกิดการเปรียบเทียบว่าประเทศที่ตนได้เล่าเรียนมานั้นเป็นดินแดนศิวิไลซ์ เจริญก้าวหน้า อากาศดี ผู้คนมีคุณภาพ ในขณะที่เกิดคำถามว่าทำไมประเทศไทยถึงไม่เจริญก้าวหน้า ไม่เพียงแค่ทางวัตถุอย่างเดียว ทางจิตใจก็ยังไม่เจริญอีกด้วย และก็คิดต่อไปได้ว่าปัญหาก็คือพวกชนชั้นปกครองที่คอยคิดที่จะโกงกิน คิดแต่จะโกยผลประโยชน์เข้าสู่กระเป๋า และนี่ก็เป็นที่มาของความเสียสละ ความเป็นชาตินิยม ความรู้สึกที่ต้องการจะฟื้นฟู หรือสร้างชาติของตนขึ้นมา ซึ่งแตกต่างกับนักเรียนนอกในกรณีเเรก

เราจะเห็นนักชาตินิยมประเภทนี้ได้มากมาย เอาแค่ในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เราสามารถรับรู้ได้จากประวัติ ผลงานของนักต่อสู้หลายท่านเช่นอองซาน ซูจี ในพม่าซึ่งมีอายุครบ 60 ปีไปหมาดๆ โฮจิมินท์ในเวียตนาม ซูการ์โนในอินโดนีเซีย นอกจากนี้ในประเทศไทยของเราเองก็เช่น อาจารย์ปรีดี พนมยงค์และกลุ่มคณะราษฎร์ เป็นต้น

ท่านทั้งหลายเหล่านั้นต่างได้รับการศึกษาจากต่างประเทศ หรือไม่ก็ได้รับการศึกษาจากฝรั่ง และเมื่อร่ำเรียนสำเร็จแล้วก็กลับมารับใช้ชาติบ้านเมืองของตนเองอย่างเต็มความสามารถ สำเร็จบ้าง ล้มลุกคลุกคลานบ้าง แต่อย่างน้อยท่านทั้งหลายเหล่านี้ก็ได้ทำ “หน้าที่ของนักเรียนนอก” ของตนเองได้สมบูรณ์แบบ สมควรที่จะเป็นแบบอย่างของนักเรียนนอก ณ ตอนนี้อย่างยิ่งครับ

การปฐมนิเทศนักเรียนทุนรัฐบาล

2005-06-18T13:36:00.000-04:00

ตามที่ผมได้เกริ่นไปในบทความที่แล้วเกี่ยวกับกิจกรรมปฐมนิเทศนักเรียนทุนรัฐบาลเมื่อวันที่ 31 พ.ค.ถึง 2 มิ.ย. ผมคิดว่าโอกาสที่จะไปฟังการปฐมนิเทศนี้มีแค่ครั้งเดียวในชีวิต และมันก็มีสิ่งที่น่าสนใจมากมาย สมควรที่ผมจะนำมาบอกเล่า90กับท่านผู้อ่านที่เคารพรักทุกท่าน

แรกเริ่มเมื่อดูกำหนดการต่างๆของการปฐมนิเทศนี้แล้ว ผมก็คิดว่าน่าสนใจครับ เพราะส่วนใหญ่เขาเชิญผู้หลักผู้ใหญ่ของ ก.พ.และบุคคลที่มีชื่อเสียงมาให้โอวาทและถ่ายทอดประสบการณ์ต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการเป็นนักเรียนทุนรัฐบาลที่เขาเน้นย้ำเป็นพิเศษว่า การเป็นนักเรียนทุนรัฐบาลไม่ได้รับประกันการประสบความสำเร็จเสมอไป

นอกจากนี้ยังมีที่กิจกรรมการสร้างเครือข่ายนักเรียนทุนรัฐบาล การบรรยายโดยคุณพะนอม แก้วกำเนิด เรื่องการเป็นข้าราชการที่ดีภายใต้เบื้องพระยุคลบาท (อาจจะฟังชื่อดูแล้วน่าเบื่อ แต่จริงๆแล้วสนุกสุดๆๆๆๆๆๆๆๆ)และการบรรยายโดยดร.สุวิทย์ ยอดมณี เรื่องเกี่ยวกับเอกลักษณ์ของชาติ สรุปแล้วการปฐมนิเทศครั้งนี้มีเนื้อหาที่สามารถแบ่งได้เป็น 2 หัวข้อง่ายๆ คือ

1. การไม่ประสบความสำเร็จของนักเรียนทุนรัฐบาล
2. การประสบความสำเร็จของนักเรียนทุนรัฐบาล

เป็นไง หัวข้อที่ผมแบ่ง ง่ายเกินไปมั้ย ผมคิดว่าไฮไลท์ของการปฐมนิเทศครั้งนี้ก็อยู่ที่การไม่ประสบความสำเร็จของ นรท.เนี่ยแหละครับ ทั้งตอนระหว่างเรียนอยู่กับตอนกลับมาทำงานแล้ว

มี นรท.หลายคนครับที่ไม่ประสบความสำเร็จในการเรียน สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ คนไม่ประสบความสำเร็จส่วนใหญ่จะมีความมั่นใจในตัวเองสูง คิดว่าตัวเองเก่ง คิดว่าข้าแน่ ข้าเป็นที่หนึ่งของประเทศ แพ้ใครไม่เป็น สิ่งที่คนพวกนี้ลืมไปก็คือ จริงอยู่ที่เขาอาจจะเก่งมากในเมืองไทย แต่เมื่อเขาออกไปเผชิญโลกกว้าง ได้ไปพบกับคนเก่งจากหลากหลายประเทศทั่วโลกเมื่อคราวไปเรียนต่อ เขาจะไม่ใช่คนเก่งที่สุดอีกต่อไป สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ทาง ก.พ.เน้นเป็นพิเศษครับ มีนักเรียนทุนเล่าเรียนหลวง 2-3 คนที่เป็นแบบนี้ สุดท้ายก็เรียนไม่รอด ต้องกลับมาเรียนปริญญาตรีที่เมืองไทยครับ

ดังนั้นเมื่อคิดได้แล้วว่าเราไม่ใช่คนเก่งที่สุดเสมอไป สิ่งที่ก.พ. เน้นเป็นพิเศษอีกก็คือ อย่าเรียนอย่างเดียว ต้องเข้าสังคม ต้องทำกิจกรรมต่างๆด้วย ส่วนใหญ่นักเรียนที่คิดว่าข้าเก่ง มักจะทำอะไรทำคนเดียว อ่านหนังสือก็อ่านคนเดียว ทำการบ้านก็ทำคนเดียว สุดท้ายเกรดสู้คนหัวดีน้อยกว่าไม่ได้ หัวดีสำคัญครับ แต่สำคัญน้อยกว่าความร่วมมือกันระหว่างเพื่อนร่วมเรียน

สิ่งสำคัญต่อมาที่ทำให้ นรท.ไม่ประสบความสำเร็จก็คือ ความเหงาครับ มีนรท.คนหนึ่งไปอยู่อเมริกา ที่ลองไอแลนด์ เมืองไม่มีคนไทยอยู่เลย นักเรียนคนนี้จะเป็นคนที่ตื่นตระหนก กระวนกระวายง่ายมาก เพราะจะคิดอยู่เสมอว่ามีคนตามหลังเขามา เขาไม่รู้จะทำอย่างไร ก็ได้แต่ส่งอีเมล์ และโทรศัพท์มาหาสำนักงานผู้ดูแลนักเรียนไทยในอเมริกาวันละสองสามครั้ง ทุกวันจนนักเรียนไทยคนนี้ไม่เชื่อใครอีกต่อไปแล้วนอกจากพี่คนหนึ่งที่สำนักงานผู้ดูแลนักเรียนคนที่คอยบอกและให้กำลังใจเขาตลอดเวลาว่าต้องทำอย่างไรบ้าง สุดท้ายรู้สึกว่าเด็กคนนี้จะเรียนไม่จบ ต้องกลับมาเมืองไทยครับ

อีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันที่ทางก.พ.เล่ามาก็คือ พวกฝรั่งเขาจะมีโรคอยู่โรคหนึ่งครับ ผมจำชื่อภาษาอังกฤษไม่ได้ แต่อาการของมันคือ คนที่เป็นโรคนี้อยู่ๆก็จะอารมณ์เสียง่าย อยู่ๆก็หัวเสีย ด่าทอคนอื่นเสียๆหายๆ โดยที่สาเหตุนั้นอาจจะไม่มีอะไรเลย ที่สำคัญก็คือมีเด็กไทยบางคนเมื่อไปอยู่อเมริกาแล้ว เกิดติดโรคนี้ขึ้นมา ทำอาหารไทยแล้วอยู่ก็ชักมีดไล่ฟันเพื่อนเข้าซะอย่างงั้น เดชะบุญที่ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น(คิดเองนะ)

เรื่องทางจิตใจผ่านไปแล้ว มาถึงเรื่องทางกายบ้าง นักเรียนไทยเมื่อไปอยู่ต่างชาติต่างภาษา ย่อมจะต้องเพิ่มความระมัดระวังเรื่องอุบัติเหตุให้มาก มีอุทาหรณ์อยู่เรื่องหนึ่งครับ พึ่งเกิดมาประมาณเดือนเดียวเอง เรื่องคือมีนักเรียนทุนรัฐบาลเรียนที่อยู่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ชอบการขี่จักรยานเป็นชีวิตจิตใจ ที่น่าเศร้าก็คือวันหนึ่งเขาขี่จักรยานข้ามถนน แต่ไม่ดูให้รอบคอบ รถเมล์สองชั้นขับเลี้ยวซ้ายมาพอดี ถูกรถเมล์ทับเสียชีวิตคาที่เลย เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ได้เป็นอย่างดี สำหรับนักเรียนไทยทุกคนที่อยู่ต่างประเทศนะครับ

เรื่องความสัมพันธ์กับอาจารย์ที่ปรึกษาก็สำคัญครับ มีนักศึกษาไทยอยู่คนหนึ่งเรียนที่อังกฤษมาหกปีแล้ว ยังไม่จบเลย เพราะเขาไม่สามารถหาหัวข้อวิจัยได้ แต่แทนที่เขาจะไปปรึกษาอาจารย์ที่ปรึกษาเขา เขากลับพยายามหนี หลบหน้า ไม่ยอมเจออาจารย์เขาเลย คงจะเป็นเพราะอาย ไม่กล้าสู้หน้าเพราะตัวเองทำวิจัยไปไม่ถึงไหนกระมัง แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้อนาคตท่าทางจะแย่ซะแล้ว

เรื่องความคาดหวังของพ่อแม่ญาติพี่น้อง นี่ก็เป็นปัญหาสำคัญครับ เรื่องนักเรียนทุนหนึ่งอำเภอหนึ่งทุนกระโดดตึกฆ่าตัวตายที่เยอรมันลืมไปหรือยังครับ เรื่องนี้ผมได้ยินมาว่าไม่กี่คืนก่อนกระโดดตึกนั้น เขาได้โทรมาหาพ่อแม่เขาที่เมืองไทย บอกว่าไม่ไหวแล้ว อยากกลับเมืองไทยมาก แต่ด้วยความที่พ่อแม่ของเขาอายคนรู้จักที่ว่าลูกตัวเองเรียนไม่จบกลับมาเมืองไทย ก็เลยขอร้องแกมบังคับให้ลูกอยู่ต่อ ผลก็เลยเป็นแบบนี้แหละครับ เนื่องจากคงไม่มีพ่อแม่คนไหนอ่านบทความของผมตรงนี้ ดังนั้นผมจึงอยากให้เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ต่อท่านผู้อ่านทั้งหลายที่กำลังเป็นนักเรียนอยู่ตอนนี้ครับ

นอกจากระหว่างเรียนอยู่แล้ว ก็ไม่ใช่นักเรียนทุนทุกคนที่เรียนจบกลับมา จะสามารถประสบความสำเร็จกันทุกคน สิ่งหนึ่งที่สำคัญมากก็คือความทรนงตน คิดว่าตนเองเป็นนักเรียนนอก หัวก้าวหน้า เมื่อกลับมาแล้วก็จะพยายามเปลี่ยนโน่นเปลี่ยนนี่ในหน่วยงาน ไม่พอใจอะไรซักอย่างเดียว สิ่งนี้ผมว่าสำคัญมากๆครับ และสิ่งนี้นี่เองครับที่เป็นตัวถ่วงที่สำคัญที่จะทำให้นักเรียนนอกไม่สามารถทำงานให้ประสบความสำเร็จให้กับตนเอง หน่วยงาน สังคมและประเทศชาติได้สมตามความมุ่งหมายดั้งเดิมของก.พ. เมื่อกลับมาเมืองไทยแล้วนอกจากจะมีความทรนงตนแล้ว ยังมีการแบ่งพรรคแบ่งพวกว่าจบมาจากประเทศไหน สิ่งพวกนี้มันเป็นสิ่งที่ควบคุมยากนะครับ ดังนั้นผมคิดว่านอกจากนักเรียนนอกจะต้องเรียนรู้ทางวิชาการแล้ว ยังต้องพยายามเรียนรู้การทำงานเข้ากับผู้อื่นโดยเฉพาะผู้ที่ดูแล้วมี "ความอาวุโสทางการศึกษา" น้อยกว่า

นอกจากนี้สิ่งที่ผมเห็นด้วยกับทางก.พ.อีกข้อหนึ่งก็คือไม่ว่านักเรีบนจะอยู่ประเทศไหน สิ่งสำคัญคือต้องพยายามคบนักเรียนไทยไว้บ้าง ไม่ใช่ว่าจะเรียนภาษา หาประสบการณ์อย่างเดียว ยามเรามีปัญหา ไม่มีใครที่ไหนจะมาช่วยเราหรอกครับ นักเรียนไทยด้วยกันนี่แหละครับจะเป็นที่พึ่งได้ดีที่สุด สมาคมนักเรียนไทยต้องมีนโยบายที่พยายามทำให้นักเรียนไทยเกาะกลุ่มกันไว้ แต่ไม่ต้องแน่นมาก ที่สำคัญที่ควรจะเน้นกว่าความสนุกสนานของกิจกรรมที่จัดเพื่อกระชับมิตร ก็คือยามใดที่นักเรียนไทยคนใดคนหนึ่งมีปัญหา นักเรียนไทยกลุ่มใหญ่จะสามารถช่วยเหลือเขาได้อย่างไร ผมคิดว่าสิ่งนี้สำคัญกว่ามากครับ

ขึ้นชื่อว่านักเรียนทุนรัฐบาลย่อมเป็นกลุ่มคนที่มีเกียรติ ถือเป็นตัวแทนของประเทศไทยที่จะต้องทำตนเป็นตัวอย่างที่ดีของนักเรียนไทยด้วยกัน เมื่อกลับมาแล้วต้องตั้งใจปฏิบัติหน้าที่การงานให้ลุล่วงไปได้ด้วยดี การประสบความสำเร็จที่ผมพูดถึงนั้นไม่ใช่เป็นความก้าวหน้าในการงาน มีเงินเดือนสูงๆ มีอำนาจมากๆ แต่มันคือการที่เราจะสามารถนำความรู้และประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้มาจากต่างประเทศมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดภายใต้พื้นฐานของความสามัคคีได้อย่างไร

大阪大学留学生センター平成16年度春学期日本語研修コース中間発表：タイが尊敬するものとタイ社会のタブー

2005-06-18T13:26:00.000-04:00

タイの国旗は赤が国民と国家、中央の青がタイ王室、白が仏教への信仰を象徴(しょうちょう)しています。タイの国旗をご覧いただくと、タイ人は何を非常に尊敬しているかをすぐわかります。

国王

タイ人にとって国王は神聖な存在なので、国王または王族に対して、非常に強い尊敬と敬愛を持っています。タイの国王は昔、武士と統治者でした。スコータイ時代から国王は国民のことを思う王なので、国民が父と呼んで敬愛していました。明治天皇の同じ時代のタイの国王ラーマ５世は奴隷(どれい)制度を廃止して、教育制度などを整備して、タイの近代化を図って(はかって)、優れた外交政策を用いて、タイの独立国家としての地位を保ってきました。現在の国王のプーミポン国王は即位(そくい)後全国を視察して回って、貧しい(まずしい)国民の生活向上のために２千以上のキングプロジェクトを発案して、貧困と戦う農業王として敬愛されています。ですから、外国人でも、王族の悪口などを侮辱するような言動をすることは許しません。法律的にも禁止しています。

また、タイの映画館では上映開始前に必ず、王様の映像とともに国王賛歌が流されるため、全員起立しなければなりません。朝８時と夕方(ゆうがた)６時には毎日、公共の場、テレビやラジオで、国家が流れる。この時は、歩いていても、全員立ち止って起立しなければなりません。バンコクでは一部ですが、田舎に行くと、全ての車がその時にその場に停まってしまいます。国王の写真、国旗、王室の旗、お札にも尊敬を持って扱うことが通常のことになっています。お札に関しては、たたむ場合に国王の御顔がある側を外側にします。

仏教

タイでは憲法で仏教の国教化を規定していますが、信教の自由を保障しています。それでも、国民の約90％が仏教徒で、どこの町にもお寺がたくさんあります。僧侶は特別な存在として崇拝(すうはい)・尊敬されています。早朝には、托鉢(たくはつ)の僧(そう)に、進んでタムブンする市民もたくさん見られます。タムブンとはよくて望ましい状態になるための行為をなすことです。タイでは、今でも男性の多くが一生に一度は僧侶として出家するという伝統があります。バスでも僧侶のために、出入り口近くの優先席が設けられて、一般の人はその隣に座ってはいけません。ここに書いてあるのはお坊さん専用座席です。僧侶は国民の尊敬を受けるべき者ですから、もし話す機会があったらその対応には注意すべきです。高僧ともなれば、国王さえ頭を下げる存在です。僧侶ではないのに僧服を着ると、犯罪になります。

僧侶や王族の写真と仏像

タイでは職場や公共の場、一般の家などにも、よく王族の写真や仏様の写真や仏像が高いところに掲げ(かかげ)て、飾られています。職場の場合、朝出社したとき、夕方退社するときなどに、この写真に向かって、ワイをする職員も結構います。タイ人の多くは、やはり信仰と尊敬の対象として敬って(うやまって)いるため、そういった写真を低いところに置いてはいけない。たとえ、掃除などで外す場合でも、床などに無造作に置いたりすることは禁物です。

タイ人は以上の写真、お寺、仏像を大切に敬っていますので、外国人が芸術的精神からでも、これらを背景にしたヌード写真など取ったり、仏像によじ登り記念写真を撮ったりすることは禁物です。

頭

タイでは頭は最も尊い(とうとい)ものと考えられています。日本では、よく気軽いに子供を愛するのに頭を撫で(なで)たりしますが、タイでは日本と同じように見知らぬ子供の頭を不用意に触ったり、撫でたりしないほうがいいです。

タイ社会のタブー

タイと日本では、環境も違うし、習慣も違います。おなじ人間なんですけど、その考え方や行動にも違いがあります。しかし、タイ人と日本人との間に経済的な格差以外な差はありません。

女性の身体に触れる

タイでは、女性の役割が日本よりも重要視されているのがはっきりと見て取れます。公務員や官庁でも、民間企業でも、どのような職業でも、女性がたくさん活躍していて、社会的にも評価されています。タイ人の男性部下も、上司が女性であることに対しては、まったく普通のことと考えています。何らについて、疑問を感じたりすることはなく、当然のことと受け止めています(思います)。私の経済学部にも女性教授がたくさん活躍しています。タイで女性について基本的に注意すべきことは特別な場所以外では男性が女性の手や身体を触ったり、肩(かた)をたたいたりすることは、昔から日本よりも厳しいです。素人の女性に気軽に触れて凄い(こわい)顔されて驚きます。

服装

女性で短パン、ノースリーブ、ミニスカート、タンクトップ、スパッツ、男性で短パン等肌を露わ(あらわ)にする格好では観光出来ない場所が多いです。露出(ろしゅつ)度の多い服装などラフな格好は避けて、正装を心がけるようにすべきです。また、女性の場合はスカートが正装で、ロングスカートを着用していたほうがいいです。

足でモノや人を指す

タイでは、足は不浄なものとされて、足を机のうえにのせたり、足を使って、物を指したり，蹴ったり(けったり)、足の裏を相手に向けたりするのは、かなり侮辱的なものです。これらの行為については、日本人以上に、タイ人は敏感(びんかん)）なので、注意すべきです。国技のムエタイだけは別ものです。（笑）

タイ族系では東北部のラオス系、北部のタイルー系、東北の南部のクメール系、中央のタイ系、モン系,カレン系、ビルマ系、中国系のタイ人を見ても、その出身地などで潮州(しおしゅう),広東(かんとん)、福(ふっ)建(けん)、海南(かいなん)、客家(はっか)、台湾と分かれている。インド系も不動産・繊維（せんい）産業に従事（じゅうじ）するシーク教徒、豆売りのタミール系、ロティ売りのベンガル系とさまざまな人種の人々がタイ国籍を持って、国王を敬愛して、タイ語を使っています。現在のタイ人は、西洋人や日本人に対して、とても暖かく,慣れています。タイ人の中には、機会があれば、西洋人や日本人と親しくなりたいと思っている積極的な人も多いようで、タブーについてはあまり気にしないところがあります。

หมายเหตุ: เนื้อหาของการนำเสนอนี้มาจากหนังสือ "รู้จักไทย เข้าใจญี่ปุ่น" ของสมาคมส่งเสริมเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น

バブル崩壊後の日本と景気対策: Japanese Bubble Burst and the Countermeasures

2005-06-18T13:21:00.000-04:00

皆さんものには適正な価格があるとご存知ですか。例えば、CDのアルバムは一枚大体いくらくらいですか。大体3000円ぐらいで売られていますね。この価格は普通のCDの適正価格です。

もし、急に普通のｃｄが一枚15万円で売られるとしたら、皆さんは買いますか。どなたもお買わないでしょう。

土地や株についても同様に適正な価格があります。土地は本来、家などを建てるためにありますから、「その場所に家を建てるとどのくらい便利で快適か」などをチェックすることによって、その土地の適正な価格が決まります。

80年代の後半から土地の価格は必ず上がり続けるという土地神話が広く信じられるようになり、みんなが競うように土地や株を買っていて、！土地や株の価格はどんどん高くなり、適正な価格からどんどん外れて、異常なくらいに上がってしまっていました。！このときに、バブルが発生するようになりました。

その結果、みんなが持っている土地や株の価格は何倍も上がっていったので、みんながお金持ちになった気分になって、何億円もする超豪華な家を建てたり、何億円もする絵画を買ったり、ものすごく高いブランド品を買ったりしました。！このようにして得た富はいわばシャボン玉のようなものです。実際はとても小さい物なのに、価格が上がっていってから、！シャボン玉のように実体からかけ離れて実際の何倍も大きくなります。

グラフをご覧いただくと80年代の後半の日経平均価格と！市街地価格指数がどんどん上がっていく傾向がありました。

土地や株の価格が上昇するのを防ぐために日本政府や日銀が何とか景気を抑えるようにしました。

その結果、お金回りが悪くなり、人々が貧乏になり、土地や株を買う人がどんどんいなくなり、土地の価格がどんどん下がっていきました。

そして、一度価格が大きく下がり始まると、できるだけ損失を少なくするために早めに争うように土地や株を売るようになってしまいました。まさに膨らんだシャボン玉が一気に弾けるように、膨れ上がっていた土地や株の価格は急速に下がっていきました。つまり、バブルが崩壊しました。そして、人々は貧乏になったと思って、消費を減少しました。そこで、物が売れなくなり、倒産した会社が増えて、失業率は高くなって、日本経済は不況になりました。

株式市場の事情を見てみましょう。株価は75.8％下落しました。1989 年　最高値は38,915 円で、バブル崩壊後　2002 年最安値の9,420 円に下落しました。地価も，株価のように土地神話は完全に崩壊しました。国内の土地評価額の減少は約　670 兆円。日本経済新聞の調べによりますと、バブルによって消滅した土地や株などの資産総額は1000 兆円～1200　兆円。

景気対策

まず、減税と言うのは税金を減らすことです。国が減税すると、人々は普段よりもお金を使うようになります。しかし、実現的に減税はなかなかこのようにうまくいかないです。少子高齢化などの将来に対する社会的な不安があまりにも強いために、多くの人たちはその減税分のお金を使わないで将来に備えて預金してしまいます。

次は、公共事業です。まず公共と言うのはみんなのと言う意味で、事業と言う言葉は、社会のために行う大きな仕事と言う意味です。つまり、公共事業というのは国が我々の生活のため道路や橋や公園などを作ることです。それをインフラストラクチャあるいはインフラともいいます。

公共事業では国が自分でお金を使うので、確実にお金回りに影響を与えることができると考えられます。しかし、残念ながら、最近の公共事業の中にはお金の無駄遣いになった公共事業もたくさんあります。例を挙げると、北海道で港を作ろうとしたけれども、1600兆円もかけた釣堀になってしまいました。笑っちゃうくらいものすごいお金の無駄遣いです。

さらに、現在においては、国が公共事業や減税などの景気対策を行うために、国債を大量に発行します。つまり、国は国民からお金を借ります。しかし、2003年の時点で日本が抱えている借金は地方の分も合わせて700兆円以上もあります。しかも、その700兆円以上の借金にかかる利子は、たったの1分間で3000万円以上も増え、たったの1時間で約20億円も増えます。大量の国債を発行したのに、それがお金の無駄遣いになってしまって、結局、日本の不況が続いています。

最近、日本経済はよくなってきています。グラフをご覧いただくと、重要な経済指標がよくなる傾向が見られます。

最後の言いたいのは純ちゃんががんばってください

ご清聴ありがとうございました。
以上

日本経済の不況の原因

2005-06-18T13:17:00.000-04:00

日本経済はバブル崩壊後の1990年代から今も長期不況に陥っている。その長期不況を解決するために、日本政府はゼロ金利政策、赤字財政政策などの景気対策をとっているが、日本経済はまだ回復していない。その対策をさらに効果的に実施するためには、その不成功の原因は調べておくことは必要ではないか。そこで、この章ではその不況の原因が総需要の問題と総供給の問題であるとする2つの仮説を立てる。

まず、長期不況の原因は総供給だとしよう。このところ、日本社会に老齢化が進んでいる。この老齢化は経済的な影響をもたらしている。まず、老齢化が進んでいるために、日本経済の労働力が不足になっている。したがって、財∙サービスの供給が不足になっている。そのため、日本経済は輸入に依存するところがますます大きくなっている。そこで、貿易収支は赤字になった。この結果、安い商品が外国から日本に入り、内外価格差が大きいため、デフレの問題が発生したと考えられる。

次は総需要の問題であるとする考え方である。90年代の初めから地価や株価といった資本価格が急落した。こうしたバブルの崩壊は、実体経済へ大きな影響を及ぼした。バブル崩壊後は、不良債権、景気の長期低迷、製造業や金融の空洞化の影響で日本経済は以前のように安定していない。国民は経済の不安定さを感じれば感じるほど、さらに貯金する。つまり、消費が減少するのである。また、物価が下がるにつれて、国民の資産は急に減少した。それで、消費も投資も低下し、日本経済は経済後退に陥ることになった。それに対して、日本政府は日本経済の景気を良くするために、財政事情が急速に悪化するほど減税や財政支出増などの景気対策を行った。しかしながら、その景気政策は有効ではないと思われている。1995年度末の国債の発行残高は220兆円を超えた。

以上、日本経済の不況の原因についての仮説である。どちらが主な原因か、また実際に作用しあっているかどうかを、さらに調べなければならない。

Self-introduction in Japanese

2005-06-18T13:13:00.000-04:00

私は、タンパニッチュ・ナットです。現在、大阪大学経済学部研究科に在籍しています。国籍はタイ王国で、先祖は中国広州出身の華僑です。24歳で干支は酉（十二支はタイも同じ）なので、今年（05年）は当たり年です。　昨年4月、タイ駐在日本大使館推薦の留学生として来日しました。

私が留学先として日本を選んだ理由は、昔から日本とタイとは皇室も含めて友好関係が続いていること、経済大国として世界をリードしている日本人の考え方や日本文化を勉強したかったからです。

　日本語については、３年前に交換留学生として国際キリスト教大学で10ヶ月程学び、今回の来日以来、大阪大学で４ヶ月間日本語研修コースを履修しました。

　この研修コースでの最終報告会（8月初）で私の選んだ発表テーマは、「バブル崩壊後の日本と景気対策」でした。

日本経済は、いわゆる土地神話の崩壊によってバブルが崩壊した後の90年代から現在に至るまで、依然として長期不況に陥っています。景気が回復しない主な原因の一つは、銀行の「不良債権処理」の遅れと考えられます。

政府は、銀行に対して、「公的資金」を注入し、また、景気対策として減税と公共事業を柱とする施策を講じました。日銀は、ゼロ金利政策、(金融機関への供給資金の)量的緩和を行いました。一方、少子高齢化の傾向が進み、労働力不足↓財・サービスの供給不足↓輸入依存↓貿易収支赤字↓内外価格差によるデフレの発生という問題が生じました。政府は、歳入減と歳出増に対処するために国債を発行していますが、その発行残高は220兆円を越えました。この様な次第で、景気対策は成功とはいえませんが、最近の経済指標では良くなる兆しも見えて来ていると思います。

　報告会の前に、ホスト・ファミリーの川口夫妻から、冒頭の切り出し方、言葉遣い、時間配分等についてアドバイスを受けました。

発表後の指導教官の講評は「日本経済について、聞き手にとってわかりやすい発表です」ということでほっとしました。

私は、現在奨学金として、月17万５千円程支給されています。タイの法定最低賃金は、１日170バーツ（約500円）ですから、奨学金としては随分恵まれていると思います。

　宿舎は留学生会館（吹田市）で、自炊しています。スーパーでブタ肉、トリ肉、魚介類、野菜等を買っていますが、店員さんは親切で愛想がいいと思います。

　買ってきた食材をフライパンで炒め、タイのピリ辛ソースやナンプラー(魚醤油)をかけて食べます。昼食用の弁当も作ります。

　日本食では、すしが一番口に合いますが、わさびが苦手なので取り除いて食べます。

来日して感じたことは、日本人は勤勉で、公共道徳心が高いということです。タイ人は、米、野菜、果物等に恵まれているためか、あまり熱心に働かないように思います。また、時間を守らないし、公徳心にも欠けています。例えば、電車の中で大声で話したり、町中の道路にはイヌの糞が転んでいたりします。

　しかし、女性の社会進出とか男女平等といった点では、タイは案外進んでいると思います。タイでは、大学の学部長等にも多くの女性が就任しているし、家庭では男性がよく家事に協力をしています。

日本の歴史では、平安時代がすばらしい。奈良時代は中国の模倣でしたが、平安時代に「かな」文字が発明されて、日本独自の文化が開化したと思います。それで、私は、奈良よりも京都の寺院のほうが好きです。特に東寺の菩薩像等を見ると心が安らぎます。

　先日の大晦日に初めて実際に雪を見て寒さを忘れました。夜中から元日にかけて、京都の八坂神社へ初詣に行きました。

　タイの正月は４月ですが、初詣の習慣はありません。ただ、九つのお寺巡りをする人達がいます。タイでは「９」という数字は縁起が良くて、「前進・発展」を意味します。日本の七福神巡りと似ていますね。

　ところで、タイでは、僧侶の社会的地位が高く、王様でも僧侶には頭を下げます。そして、一般市民（男性のみ）も、得度式を経て数ヶ月間僧侶として読経や托鉢等の修行をする風習があります。この修行をすると一人前と認められ、親孝行にもなるとされています。

それで、私も今年の春休みを利用して、父と同じお寺で得度式を受けて、お釈迦様の教えを学びたいと思っています。

　実は、今年の後半からアメリカへ留学する予定になっています。今度はタイ政府から奨学金を貰います。研究テーマは「タイ経済における貿易の役割」です。　

　アメリカから帰国後は、少なくとも四年間は公務員になることが義務付けられていますが、日本とアメリカの良いところを取り入れて仕事をしていきたいと思っています。

คิดถึงญี่ปุ่น

2005-06-12T11:57:00.000-04:00

ได้ฤกษ์เสียที่ครับในการอัพบล๊อกของผม ก็ต้องขอโทษคนที่รออ่านบล๊อกของผม(ที่มีอยู่น้อยนิด)ด้วยนะครับ ที่ผมหายหน้าหายตาไปนานสิบกว่าวัน เป็นสิบวันที่ค่อนข้างยุ่งมากครับ เพราะต้องทำอะไรหลายอย่างนับตั้งแต่ทำวีซ่าอเมริกา ปฐมนิเทศนักเรียนทุนรัฐบาล เข้าไปนั่งฟังเลคเชอร์โครงการปริญญาโทเศรษฐศาสตร์ภาคภาษาอังกฤษ ม.ธ. และพาโฮสต์คนญี่ปุ่นไปเที่ยว

สิบวันที่ผ่านไปนี้ มีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้นมากมายครับ ทำวีซ่าอเมริกาเหนื่อยมาก ไปสถานฑูตมาสี่ครั้งแล้ว เหลืออีกสองครั้งถึงจะได้วีซ่า ปฐมนิเทศนักเรียนทุนรัฐบาลก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะ เรียน M.A. ที่ธรรมศาสตร์ก็ยากแสนเข็น แต่สิ่งที่ผมประทับใจที่สุดในช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ก็คงจะหนีไม่พ้น การที่ได้มีโอกาสเจอคนญี่ปุ่นอีกครั้ง

คนญี่ปุ่นที่มาเมืองไทยครั้งนี้เป็นผู้ที่มีบุญคุณกับผมมากตอนที่ผมอยู่ที่ญี่ปุ่น ผมเจอเขาผ่านทางการสมัครโครงการแลกเปลี่ยนระหว่างชาวญี่ปุ่นกับนักศึกษาต่างชาติของมหาวิทยาลัยโอซาก้า ผมคิดว่าคงมีนักเรียนต่างชาติไม่กี่คนที่โชคดีเหมือนผมที่ได้เจอโฮสต์ดีมากแบบนี้ ทั้งนี้เพราะโฮสต์ของผมคนนี้ยิ้มเก่ง(เก่งกว่าคนไทยมาก) หัวเราะตลอด ชอบคุยเรื่องน่าสนใจ เป็นต้นว่าสังคม วัฒนธรรม และก็เคยพาผมไปที่น่าสนในหลายแห่ง เขายังเคยพาผมไปเข้าร่วมสังเกตการณ์การพิพากษาคดีในศาลชั้นต้นของนครโอซาก้าเลย ดังนั้นในการเจอเขาอีกครั้งจึงทำให้ผมคิดถึงญี่ปุ่นอยู่ไม่น้อย คิดถึงคนญี่ปุ่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่น่าศึกษาเป็นอย่างยิ่ง

หลายคนบอกว่าชาวญี่ปุ่นชาตินิยม ไม่ค่อยให้ความสนในเรื่องต่างประเทศ อันนี้ก็เห็นจะจริง ผมไปอยู่ญี่ปุ่น ได้มีโอกาสปฎิสันถารกับคนญี่ปุ่นบ้าง ถ้าไม่นับอาจารย์และนักศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย (ไม่ใช่ระดับปริญญาตรีนะครับ) บางคน ผมว่าคนญี่ปุ่นเป็นคนโลกแคบทีเดียว

ผมคิดว่าสาเหตุสำคัญที่ประการหนึ่งที่เป็นเหมือนกำแพงกั้นระหว่างคนญี่ปุ่นกับชนชาติอื่นๆคือภาษาญี่ปุ่น ที่จริงแล้วภาษาญี่ปุ่นก็มีส่วนคล้ายกับภาษาอื่นอยู่มาก เช่นมีการใช้ตัวอักษรคันจิเหมือนภาษาจีน แต่ถ้าพิจารณาแง่โครงสร้างภาษาแล้ว นับว่าแตกต่างจากภาษาจีนมากมายเหลือเกิน แต่ดันไปคล้ายกับโครงสร้างภาษาเกาหลี แต่เมื่อพิจารณาด้านคำศัพท์ คำที่คล้ายๆกับภาษาเกาหลีจริงๆมีจำนวนนับได้เลย จุดสำคัญอีกประการหนึ่งก็คือเสียงในภาษาทั้งสองที่คล้ายกันก็มีไม่พอขนาดที่จะกล่าวได้ว่ามาจากภาษาตระกูลเดียวกัน (มองแดนซากุระ:ศ.ดร.ปรียา อิงคาภิรมย์ โฮะริเอะ,2545) ดังนั้นผมจึงคิดว่าภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะของตัวเองอย่างแท้จริง ถ้าจะให้พูดก็คงจะสาธยายไม่หมด แต่พูดได้ประโยคเดียวว่า ถ้าผู้ใดไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่น อย่าหวังว่าเขาจะเข้าใจลักษณะนิสัยของคนญี่ปุ่นได้เลย

เดี๋ยวจะหาว่าไปว่าชาวญี่ปุ่น แต่นิยาม "โลกแคบ" ของผมนั้นไม่ได้หมายความถึงการปฏิเสธการเรียนรู้วัฒนธรรมต่างประเทศเนื่องด้วยการดูถูกคนต่างชาติต่างภาษาว่าเป็นคนต่ำชั้นกว่า แต่คนญี่ปุ่นมีนิสัยโลกแคบมาเพราะเขาไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆที่เกี่ยวกับต่างประเทศโดยเฉพาะอย่างยิ่งของประเทศในทวีปเอเชียด้วยกัน ประเทศเขา สังคมเขาเป็นสังคมที่เจริญเเล้ว มีสิ่งดีๆมากมาย หลายคนบอกว่าประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศเดียวที่คนเอเชียเอาไปอวดฝรั่งได้ เพราะเป็นประเทศเอเชียเพียงประเทศเดียวที่มีความเจริญรอบด้าน

ก็อาจจะจริงครับ แต่บางทีคนญี่ปุ่นอาจจะไม่เห็นด้วย ไม่ใช่ไม่เห็นด้วยเพราะประเทศเขาไม่เจริญหรืออย่างไรนะครับ แต่เป็นเพราะว่าคนญี่ปุ่นไม่ได้ถือว่าประเทศญี่ปุ่นอยู่ในทวีปเอเชีย แต่เป็นประเทศหนึ่งที่เจริญก้าวหน้าทั้งทางด้านเศรษฐกิจ วัฒนธรรม และเทคโนโลยีเกินกว่าที่จะนับรวมกับประเทศด้อยพัฒนาต่างๆในทวีปเอเชียได้

เป็นที่น่าสังเกตมากว่า ครั้งหนึ่งผู้ผลิตสกีของฝรั่งเศสพยายามจะส่งสกีมาขายในญี่ปุ่นเมื่อหลายสิบปีก่อน รัฐบาลญี่ปุ่นในขณะนั้นถึงกับประกาศว่า สกีฝรั่งเศสไม่เหมาะกับหิมะที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของประเทศญี่ปุ่น (ฮา) ต่อมาในปลายปี 1980 เมื่อครั้งที่ผู้ส่งออกเนื้อสหรัฐพยายามจะเปิดตลาดญี่ปุ่น ทางกระทรวงเกษตรญี่ปุ่นถึงกับประกาศว่ามีเเต่เนื้อในญี่ปุ่นเท่านั้นที่เหมาะกับระบบการย่อยอาหารที่ไม่เหมือนใครของชาวญี่ปุ่น (เอาเข้าไป) และในราวปี 1990 นักวิจัยที่มีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยในญี่ปุ่นอ้างว่าคนญี่ปุ่นมีพันธุกรรมที่โดดเด่นมากทางด้านการฟัง และสามารถชื่นชมเสียงของธรรมชาติได้มากกว่าชาติใดๆ (หน้าต่างสู่โลกกว้าง:ญี่ปุ่น)

เพราะฉะนั้นผมจึงคิดว่าคนญี่ปุ่นส่วนใหญ่ไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกคนต่างชาติต่างภาษา แต่เพราะว่าเขาคิดว่าเขาเป็นชาติพันธุ์ที่ไม่เหมือนใครในโลกมากกว่า　ดังนั้นจึงไม่ใช่คนญี่ปุ่นที่จะต้องปรับตัวเข้าหาคนต่างชาติ แม้แต่ในทวีปเอเชียด้วยดันเอง แต่คนเอเชียประเทศอื่นๆจะต้องเป็นฝ่ายปรับตัวเข้าหาคนญี่ปุ่น นอกจากนี้ประเทศญี่ปุ่นยังเป็นเพียงประเทศพัฒนาแล้วที่เป็นมหาอำนาจเพียงประเทศเดียวที่อยู่ในทวีปเอเชีย ไม่เหมือนประเทศพัฒนาแล้วในทวีปยุโรปหรืออเมริกาที่มีความคล้ายคลึงทางวัฒนธรรมสูง ประเทศญี่ปุ่นจึงมีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก และกล้าคิดได้แม้ขนาดที่ว่าประเทศตัวเองไม่ได้อยู่ในเอเชีย

แต่ปัจจุบันนี้ โลกเราได้เปลี่ยนแปลงไป และมันบังคับให้คนญี่ปุ่นต้องเปิดกว้างมากขึ้น มีชาวญี่ปุ่นจำนวนไม่น้อยที่มีความกระตือรือล้นในการเปิดโลกให้กับตัวเอง โฮสต์ของผมอายุหกสิบกว่าปีแล้วยังไปเรียนสนทนาภาษาอังกฤษอยู่เลย

ทุกครั้งผมเข้าไปในร้านหนังสือที่ญี่ปุ่น มุมที่ผมจะเข้าไปเป็นมุมเเรกเลยคือมุมหนังสือสอนภาษาอังกฤษ มีหนังสือสอนภาษาอังกฤษมากมายเหลือคณานับในญี่ปุ่น และที่สำคัญคือมีมากมายหลายเล่มที่ดี มีวิธีการสอนน่าสนใจ และมีคำอธิบายอย่างกระจ่างชนิดที่สามารถพูดได้ว่าไม่รู้จะกระจ่างมากกว่านี้ได้ยังไงแล้ว เพราะฉะนั้นก่อนกลับมาเมืองไทย ผมเลยซื้อหนังสือภาษาอังกฤษดีๆกลับมาหลายเล่มทีเดียว

หลังจากที่เศรษฐกิจญี่ปุ่นที่เคยรุ่งเรืองอย่างมากช่วงก่อนศตวรรษที่ 90 ถึงยุกตกต่ำ ประเทศญี่ปุ่นจึงเข้าสู่ยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ คนญี่ปุ่นเริ่มรู้สึกถึงความไม่มั่นคง ถ้าตัวเองยังคงโลกแคบอยู่อย่างนี้ มีความจำเป็นที่จะต้องเปิดกว้างมากขึ้น ผมคิดว่าพลวัตในสังคมญี่ปุ่นนี้น่าจับตาอย่างยิ่งครับ

ธรรมเนียมริมจอกชา

2005-06-03T05:15:00.000-04:00

ประเทศจีนและประเทศไทยนั้นมีความสัมพันธ์อันดีมาช้านาน ไม่เคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกันจนเสียเลือดเนื้อ คนไทยกับคนจีนจึงเปรียบเสมือนพี่น้องกัน

ถึงแม้วัฒนธรรมไทยจะได้รับอิทธิพลจากอินเดียมามากกว่าจากจีน แต่ขนบธรรมเนียมของจีนดูเหมือนจะมีลักษณะใกล้เคียงกับของไทยมาก ถึงแม้อาจจะมีความแตกต่างกันบ้าง แต่ก็สามารถทำความเข้าใจกันได้โดยไม่ยาก

ดังนั้นจึงเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง ที่เราๆท่านๆพึงจะศึกษาขนบธรรมเนียมประเพณีจีนไว้บ้าง นอกจากเหตุผลทางเศรษฐกิจแล้ว ผมคิดว่าท่านผู้อ่านร้อยทั้งร้อยต้องรู้จักคนจีนบ้าง ทั้งเพื่อนร่วมงานหรือเพื่อนในมหาวิทยาลัย หรือแม้กระทั่งคนที่กำลังจีบสาวจีนอยู่ การเรียนรู้วิถีแบบจีนไว้จักเป็นประโยชน์มาก ใช่หรือเปล่าครับคุณ kazamatsuri

ผมคงไม่ไปค้นคว้าอะไรเป็นพิเศษ เพราะว่ามีบทความดีๆหลายอันที่เกี่ยวข้องกับขนบธรรมเนียมจีนเขียนโดยนักเขียนที่มีชื่อเสียงหลายท่าน ผมจึงขออนุญาตนำบางส่วนของบทความเรื่อง “ธรรมเนียมริมจอกชา” เขียนโดยคุณหลิน วริษฐ์ หรือคุณวริษฐ์ ลิ้มทองกุล จากคอลัมน์จากโลกคนละซีกในหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันที่ 30 เมษายน 2546 มาให้ท่านผู้อ่านอ่านกัน
บทความมีดังนี้ครับ

สัปดาห์นี้ผมก็มีเรื่องธรรมเนียมของคนจีนมาเล่าสู่กันฟังเช่นกัน แต่แน่นอนว่าผมจะไม่เล่าว่า ต้องกล่าวทักทายด้วยคำว่า “หนีห่าว” ขอบคุณด้วยคำว่า “เซี่ยเซี่ย” หรือกล่าวคำอำลาด้วยคำว่า “ไจ้เจี้ยน” เพราะนั่นหาเอาที่ไหนก็ได้ แต่จะเล่าถึงเรื่องชีวิตประจำวันที่เรามักพบและได้ใช้ไปประจำ คือ “ธรรมเนียมการทักทายและรับแขกของชาวจีน

คนไทยทักทายกันด้วยการไหว้ คนญี่ปุ่นอาจจะเป็นการโค้ง โค้งแล้วโค้งอีก ส่วนคนจีนนั้นก็เหมือนกับชาวตะวันตก เป็นการเช็กแฮนด์ หรือจับมือ (โว่โส่ว)

อย่างไรก็ตามการจับมือแบบชาวจีนนั้นก็มีขนบ คือในการทักทายแบบปกติ ผู้ชายจะต้องให้ผู้หญิงยื่นมือมาก่อน ผู้ชายจึงจะยื่นมือไปจับได้ ขณะที่ผู้ที่มีคุณวุฒิหรือวัยวุฒิด้อยกว่า ก็ต้องรอให้ผู้ที่มีคุณวุฒิหรือวัยวุฒิสูงกว่ายื่นมือมาก่อน ขณะที่หากคุณเป็นเจ้าของบ้าน หากมีแขกมาก็ต้องยื่นมือไปจับมือแขกก่อน แต่เวลาแขกจะกลับ ก็ต้องรอให้แขกยื่นมือมาก่อน มิฉะนั้นจะเปรียบเสมือนว่า เป็นการไล่แขกให้รีบกลับได้

ส่วนที่เห็นเขาจับมือกันแนบแน่นสองมือ ก็เอาไว้ใช้เฉพาะเวลาเพื่อนสนิทกับเพื่อนสนิทพบกันเท่านั้น หากพึ่งรู้จักกัน หรือพึ่งพบหน้ากันครั้งแรก จับกันมือเดียวก็พอ

เมื่อจับมือกันแล้ว เชิญแขกเข้ามาในบ้านแล้ว คนจีนปกติจะ “เชียร์แขก” เอ๊ย “รับแขก” ด้วยเครื่องดื่มยอดนิยมเป็น “ชา” จะเป็นชาเขียว ชาแดง ชาดอกไม้ หรือชาอะไรก็แล้วแต่ฐานะ แต่ที่สำคัญก็คือ “วิธีการรินชา”

การรินชาให้แขกของชาวจีนนั้นจะต้องรินประมาณ “ค่อนจอก” การรินชาให้ “เต็มจอก” นั้นเป็นสัญญาณที่บอกว่าเจ้าบ้านไม่รับแขก เนื่องจากตามลักษณะของจอกชา หากรินให้เต็มจอกจะยากแก่การยกดื่ม แม้กระนั้นการรับแขกด้วยชาก็มิใช่เห็นว่าแขกอาจจะคอแห้ง เติมชาแล้วเติมชาอีก เพราะนั่นเป็นสัญญาณที่บอกว่า “รีบๆกลับไปได้แล้ว”

หากคนจีนเชิญแขกมาที่บ้านโดยปกติแล้วจะต้องมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เช่น เหล้า เบียร์ หรือทันยุคทันสมัยหน่อยก็อาจจะเป็นไวน์ตั้งอยู่บนโต๊ะด้วย

ธรรมเนียมการรินเหล้านั้น ควรจะรินให้เต็มแก้ว ตรงข้ามกับการตักข้าวให้แขก ที่ไม่ควรตักให้พูนถ้วยมากนัก เนื่องจากการตักให้พูนเกินไปนั้นอาจแปลความหมายได้ว่า ไม่อยากให้แขกเติมข้าวถ้วยที่สอง

โดยมากแล้ว ในการเตรียมกับข้าวรับแขกของชาวจีน เจ้าบ้านมักจะเตรียมให้บนโต๊ะมีกับข้าวที่หลากหลาย ทั้งเนื้อ ผัก และมีรสชาติที่สมดุล คือมีทั้งรสจัด-ไม่จัด เปรี้ยว-หวาน และที่สำคัญคือควรมีกับข้าวเป็นจาน “ปลา” อย่างน้อย 1 จาน และถ้าหากโต๊ะกินข้าวไม่ใช่โต๊ะจีนกลมมีถาดหมุนอยู่ตรงกลาง เจ้าบ้านมักจะหันหัวปลาเข้าหาแขก

แม้ปักกิ่งหรือในแถบเมืองที่ไม่ติดแม่น้ำ ติดทะเล แม้ปลาจะราคาแพง แต่ถ้าไปงานเลี้ยงก็มักจะพบกับอาหารปลาวางอยู่บนโต๊ะอาหารเสมอ เนื่องจากปลา ในภาษาจีนออกเสียงว่า “อวี๋（魚）” ซึ่งไปพ้องเสียงกับคำว่า เหลือกินเหลือใช้…（余 และเป็นแซ่ของผมเองครับ ภาษาญี่ปุ่นอ่านว่า อะมะรุ)* ทั้งนี้เจ้าบ้านก็ต้องจำไว้ด้วยว่า ห้ามกินเสร็จก่อนแขก หรือปล่อยให้แขกโซ้ยอยู่อย่างเดียวดาย

จบพิธีการสนทนาควบคู่ไปกับการเติมท้องให้อิ่ม ถึงเวลาแขกกลับบ้าน คนจีนตั้งแต่สมัยโบราณ หากใครอ่านนิยายกำลังภายใน คงจำได้ว่าเวลาเหล่าจอมยุทธ์ส่งแขก บางทีอาจเดินไปส่งกันเป็น 5 ลี้ 10 ลี้ (แล้วใช้วิชาตัวเบา เหาะกลับบ้าน)

นิยายก็บ่งชี้ธรรมเนียมของขาวจีนได้เช่นกันคือ ต้องส่งให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้คนธรรมดาอย่างเราๆ คงไม่ต้องถึงขนาดเดินส่งกันขนาดนั้น (เพราะคงไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี) แต่หากเป็นผู้สูงอายุ หรือคนสำคัญก็ต้องไปส่งถึงประตูรถ อาจจะขึ้นรถแท็กซี่หรือรถประจำทางก็แล้วแต่ หรืออย่างน้อยๆ ก็ต้องส่งที่หน้าประตูบ้าน ทั้งนี้ต้องส่งให้แขกลับมุมตึก หรือลับสายตาไปเสียก่อน จึงจะปิดประตูเข้าบ้านได้

ดูจะจุกจิกหน่อย แต่ไม่ยากเลยใช่มั้ยครับ... ไว้วันหลังมีอะไรน่าสนใจผมก็จะเอามาฝากกันอีก

“ส่งแขก...!!!”

* ข้อความในวงเล็บนั้นผมเขียนเพิ่มเติมเอาเอง

ความรักของไอ้หนุ่มรถไฟ

2005-05-24T05:35:00.000-04:00

ทันทีที่รถไฟสายนัมโบคุแล่นเทียบชานชลาสถานีรถไฟอะกิฮะบะระ ศูนย์รวมสินค้าอิเล็กโทรนิกส์กลางกรุงโตเกียว ไอ้หนุ่มรถไฟขี้อายคนหนึ่งก็ได้ก้าวเท้าขึ้นรถเพื่อจะกลับบ้าน โดยที่เขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่า เรื่องที่จะเกิดขึ้นในรถไฟขบวนนี้และในตู้รถไฟนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิต(รัก)เขาไปทั้งชีวิต

หลังจากที่รถไฟขบวนนี้แล่นออกจากสถานี ไอ้หนุ่มรถไฟคนนี้ก็เหลือบมองเห็นข้างๆเขานั้นคือหญิงสาวน่ารัก ท่าทางใจดีนั่งอ่านหนังสืออยู่ เขารู้สึกประทับใจในบุคลิกภาพและท่าทางใจดีของผู้หญิงคนนี้ ก็เหมือนเราๆท่านๆที่เห็นคนไหนสวยคนไหนหล่อมีบุคลิกที่น่าประทับใจ ก็แอบรู้สึกนิยมชมชอบเขาคนนั้น

"เฮ้ย มึงมานั่งอะไรที่ของกู" คุณลุงที่ท่าทางเมาได้ที่พูดก่อกวนผู้โดยสารคุณป้ากลุ่มหนึ่งที่กำลังเม้ากันอย่างถึงพริกถึงขิง ไอ้หนุ่มรถไฟนั่งข้างๆคุณป้ากลุ่มนี้แหละ เขาก็รู้สึกกลัวและอาย ไม่รู้จะช่วยคุณป้ากลุ่มนี้จากคุณลุงขี้เมาคนนี้ได้อย่างไร แต่เมื่อคุณลุงไม่มีทีท่าที่จะยอมเลิกก่อกวน ไอ้หนุ่มคนนี้ก็รวบรวมความกล้าสุดชีวิต ตะโกนว่า "หยุดเดี๋ยวนี้นะ" ทุกคนในห้องโดยสารตกใจ ไม่นึกว่าเด็กผู้ชายท่าทางเขียมอายคนนี้จะกล้าตะโกนเช่นนั้น

คุณลุงขี้เมาเห็นดังนั้นก็โมโหขึ้นไปอีก พร้อมเหวี่ยงหมัดหวังจะต่อยไอ้หนุ่มรถไฟให้รู้สำนึกแก่ความโอหัง

แต่ด้วยความเมา หมัดนั้นหาได้มุ่งไปยังเป้าไม่ ไอ้หนุ่มรถไฟหลบหมดได้อย่างง่ายดาย หมัดนั้นได้แฉลบไปโดนหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ จนเธอเสียหลักล้มลงจากที่นั่ง ไอ้หนุ่มรถไฟเห็นดังนั้นก็รู้สึกฉุนขึ้นมาเหลือกำลัง ตรงเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับตาลุงคนนั้น จนเจ้าหน้าที่รถไฟร่างกายกำยำมาถึง ก็รวบตาลุงขี้เมาคนนั้นไว้ได้ ไอ้หนุ่มรถไฟที่รู้สึกกลัวและเหนื่อยก็นั่งหอบอยู่ข้างหญิงสาวคนนั้นนั่นเอง

แน่นอนว่าเหตุการณ์นี้ได้สร้างความประทับใจให้กับหญิงสาวและคุณป้ากลุ่มนั้นมาก และเหตุการณ์นี้เองที่ได้นำให้หญิงชายคู่นี้มาเจอกัน แต่น่าเสียดายที่แทนที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างน่าประทับใจ ไอ้หนุ่มรถไฟที่พึ่งต่อสู้กับลุงขี้เมาอย่างกล้าหาญกลับไม่มีความกล้าเพียงพอที่จะตอบรับคำขอบคุณและคุยกับหญิงสาวคนนั้น หลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้สนทนาอะไรกันอีกเลย ไอ้หนุ่มรถไฟรู้สึกเสียดายโอกาสและพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะคุยกับหญิงสาวคนนั้น แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จ

เหตุกาณ์เหมือนจะจบลง แต่คุณป้ากลุ่มนั้นและหญิงสาวคนนั้นได้ขอเบอรโทรศัพท์และที่อยู่ของไอ้หนุ่มรถไฟเพื่อที่จะส่งของขวัญขอบคุณไปให้ หลังจากแยกทางกันแล้ว ไอ้หนุ่มรถไฟถึงฉุดคิดได้ว่า "ทำไมกูไม่ขอเบอร์ผู้หญิงคนนั้นมาบ้างวะ"

สองวันถัดมามีพัสดุถูกส่งมาถึงบ้านของไอ้หนุ่มรถไฟ จ่าหน้าว่ามาจากหญิงสาวคนนั้น ในพัสดุนั้นมีถ้วยกาแฟราคาแพง บ่งบอกถึงฐานะของผู้ส่งได้เป็นอย่างดี แต่สิ่งนั้นไม่สำคัญเท่ากับที่จ่าหน้ากล่องพัสดุมีเบอร์โทรศัพท์ของหญิงสาวคนนั้นติดอยู่เพื่อให้บุรุษไปรษณีย์ติดด่อกลับในกรณีที่พัสดุถูกส่งไม่ถึงที่หมาย

ไอ้หนุ่มรถไฟขี้อายนั้นเมื่อทราบเบอร์ของหญิงสาวคนนั้นแล้วกลับรู้สึกว่าตนไม่มีน้ำยา(ความสามารถ)เพียงพอที่จะตัดสินใจว่าควรจะโทรศัพท์ไปหาเธอคนนั้นเพื่อแสดงความขอบคุณดีมั้ยและถ้าโทร จะพูดอย่างไร โชคดีที่เขาได้อาศัยอินเตอร์เน็ตแช็ตกับกลุ่มคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน และกลุ่มคนนี้เองที่ได้เป็นเพื่อน คอยให้กำลังใจ คำปรึกษาตลอดช่วงเวลาแห่งความตื่นเต้น สมหวัง ผิดหวังของไอ้หนุ่มรถไฟคนนี้

เรื่องราวของไอ้หนุ่มรถไฟที่ยอมทุ่มทุกอย่างเพื่อหญิงสาวคนนั้นแต่ไม่รู้แม้กระทั่งวิธีการชวนผู้หญิงออกเดทจะเป็นอย่างไร ไอ้หนุ่มรถไฟจะประสบความสำเร็จในความรักหรือไม่ คงต้องตามหาอ่านกันเอาเองนะครับในการ์ตูนเรื่องไอ้หนุ่มรถไฟ(ผมแปลเอง)หรือชื่อภาษาญี่ปุ่นว่า densha no otoko

ผมเองเป็นคนที่ไม่ค่อยอ่านการ์ตูนมากนัก แต่เมื่อก่อนกลับจากญี่ปุ่นหนึ่งวันผมก็ลองซื้อการ์ตูนเล่มนี้อ่านดูโดยคิดว่าลองอ่านหน้าปกแล้วน่าจะเป็นเรื่องคล้ายๆกับประสบการณ์ของผม การ์ตูนเรื่องนี้เคยถูกทำเป็นนิยายมาก่อน และนิยายเรื่องนี้ก็โด่งดังไปทั่วเกาะญี่ปุ่นครับ ผมอ่านแล้วก็รู้สึกว่าไม่ผิดหวังจริงๆครับ เนื้อหามันกินใจชวนให้นึกถึงความหลังครับ และผมก็เชื่อว่าน่าจะตรงกับประสบการณ์ทางด้านความรักของท่านผู้อ่านหลายๆคน ผมเองไม่ได้มีเจตนามาโฆษณาการ์ตูนเล่มนี้นะครับ (แต่มีขายที่คิโนะคุนิยะภาคภาษาญี่ปุ่นและหวังว่าคงจะมีการแปลเป็นภาษาไทยเร็วนี้)แต่เพียงแค่อยากจะมาถ่ายทอดความประทับใจของผมที่มีต่อการ์ตูนเรื่องหนึ่ง และหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ท่านผู้อ่านทุกท่านคงจะโชคดีทางด้านความรักนะครับ สำหรับท่านผู้อ่านที่ยังไม่ประสบความสำเร็จในด้านนี้ผมก็อยากจะให้มีความพยายามเหมือนไอ้หนุ่มรถไฟนี้ครับ โชคดีครับ

ความในใจหลังกลับจากญี่ปุ่น

2005-05-23T05:55:00.000-04:00

สวัสดีครับ หายหน้าหายตาไปซะนาน ลืมกันไปหรือยังครับ ผมไม่ได้อัพเดทบล๊อกไปนานก็เพราะว่าผมเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองไทยอยู่ครับ ตอนนี้ก็อยู่เมืองไทยเรียบร้อย อากาศไม่ได้ร้อนอย่างที่คิดไว้ กลับมาถึงก็ฟาดส้มตำ ไก่ย่าง สุกี้MK ไปเรียบร้อยและวันจันทร์ก็พึ่งไปกินโออิชิมาอีก นอกจากนี้ก่อนกลับจากญี่ปุ่นก็เดินสายงานเลี้ยงทุกวัน งานนี้โคเลสเตอรอลถามหาแน่ ก็เลยต้องวางแผนแก้เผ็ดด้วยการกินกระเทียมเยอะๆ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ วันที่25นี้ต้องไปตรวจร่างกายเพื่อไปทำวีซ่าครับ งานนี้เขาบอกว่าเขาจะเอาจริง ถ้าโคเลสเตอรอลเกินสองร้อยเมื่อไหร่ มีปัญหาแน่ ก็เลยต้องเตรียมตัวไว้ก่อนครับ

ครับ ผมอยู่ญี่ปุ่นมาหนึ่งปี ปีนี้ก็เป็นปีที่สอง แต่ปีแรกกับปีที่สองค่อนข้างจะแตกต่างกันมาก หนึ่งก็คืออยู่คนละเมืองกัน ปีแรกอยู่ที่โตเกียว ปีที่สองอยู่ที่โอซาก้า ก็ได้ประสบการณ์อะไรใหม่ๆมาเยอะ แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่ผมได้มาจากการไปอยู่ญี่ปุ่นปีที่สองนั้นค่อนข้างจะเหนือความคาดหมายไปซะมากครับ นั่นก็คือ ผมได้เรียนรู้การใช้ชีวิตร่วมกับคนไทยที่อาศัยอยู่มากมายที่โอซาก้า (แทนที่จะเป็นคนญี่ปุ่นกลับเป็นคนไทย)

ความจริงผมก็ไม่ได้เป็นคนกว้างขวางอะไรหรอกครับ แต่ผมคิดว่าไปญี่ปุ่นคราวนี้ได้รู้จักคนไทยที่โน่นเยอะพอสมควร สนิทบ้าง ไม่สนิทบ้าง คนไทยที่ผมรู้จักที่โน่นส่วนใหญ่ก็คือนักเรียนไทยที่มหาวิทยาลัยโอซาก้า นักเรียนไทยเหล่านี้ถือเป็นคนหัวกะทิที่ผมไม่เคยคิดว่าผมจะมีโอกาสรู้จักกันทั้งนั้นครับ ทั้งนักเรียนเหรียญทองแดงคณิตศาสตร์โอลิมปิกหัวก้าวหน้า นอกจากนี้ยังมีคุณหมอเก่งๆอีกหลายคน ทันตแพทย์สุดสวยอีกมาก วิศวกรอนาคตไกลอีกก็เยอะ นักเศรษฐศาสตร์ชั้นดีก็หลายคน นักวิจัยไบโอเทคฝีมือดีๆเยอะแยะ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาญี่ปุ่นอีกเพียบ และเภสัชกรชื่อดังอีกด้วย ทั้งนักเรียนทุนรัฐบาลไทยและทุนรัฐบาลญี่ปุ่น กลุ่มคนเหล่านี้ผมเชื่อมั่นว่าจะต้องกลับมาเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศไทยได้อย่างแน่นอน และผมก็อยากจะบอกพวกเขาว่าผมยินดีและรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ ที่ได้ใช้ชีวิต ร่วมทุกข์ร่วมสุข สนุกสนานเฮอาบ้างมีปัญหาบ้าง แต่อย่างน้อยผมก็คิดว่าเราคนไทยด้วยกันย่อมต้องมีความรักสามัคคีกันอยู่ในสายเลือดอยู่แล้ว

สุดท้ายนี้ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า พวกเขาเหล่านั้นสามารถเรียนจบกลับมาอย่างราบรื่นและใช้ชีวิตอยู่ในญี่ปุ่นอย่างมีความสุขครับ

อะไรทำให้รถไฟJRตกราง

2005-05-17T23:55:00.000-04:00

ท่านผู้อ่านที่เคารพรักทุกท่านคงทราบกันถึงเหตุการณ์รถไฟของบริษัท JR West ตกรางที่เมืองอะมะกะซะกิ จังหวัดเฮียวโกะ (เป็นจังหวัดที่อยู่ติดโอซาก้าที่ผมอยู่เลยครับ และในจังหวัดนี้มีเมืองที่มีชื่อเสียงมากของญี่ปุ่นคือเมืองโกเบนี่เอง) อุบัติเหตุนี้ ผมสามารถพูดได้คำเดียวครับว่า "ช๊อก" โดยเฉพาะสำหรับชาวญี่ปุ่นผู้ที่ภาคภูมิใจกับระบบขนส่งมวลชนด้วยรถไฟอันทันสมัยด้วยแล้ว เมื่อได้ยินข่าวนี้ก็แทบจะล้มทั้งยืนเลยครับ และเหตุการณ์นี้ยังถือได้ว่าเป็นอุบัติเหตุทางรถไฟที่ร้ายแรงที่สุดของญี่ปุ่นในรอบ 40 ปีเลยทีเดียว

สำหรับผู้ที่ทราบข่าวนี้เเล้วสามารถข้ามย่อหน้านี้ไปได้เลย แต่ถ้าอยากอ่านก็ไม่ว่ากัน แต่สำหรับผู้ที่ยังไม่ทราบ ผมจะขอกล่าวโดยสรุปดังนี้ครับ อุบัติเหตุรถไฟตกรางนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2005 เมื่อเวลาประมาณ 9.20 น. เมื่อรถไฟของบริษัท JR West สายทะกะระซึกะ （宝塚）หรือมีอีกชื่อเรียกว่า ฟุกุจิยะมะ　（福知山）ได้วิ่งมาด้วยความเร็วสูงกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงซึ่งสูงกว่าระดับความเร็วสูงสุดที่กำหนดไว้ที่ 70　กิโลเมตรต่อชั่วโมง และได้ตกรางแล้วพุ่งเข้าชนแมนชั่นที่อยู่ข้างรางรถไฟ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 106 คน บาดเจ็บ 540 คน (อ้างอิงจากหนังสือพิมพ์โยะมิอุริ ฉบับวันที่ 11 พฤษภาคม 2005)

ท่านผู้อ่านที่ได้ติดตามข่าวนี้อยู่บ้างก็คงจะพอทราบดีว่า สาเหตุหลักๆของอุบัติเหตุครั้งนี้เกิดจากการที่พนักงานขับรถไฟขับรถเร็วเกินกำหนด ผมคิดว่าเมื่อเราศึกษาสาเหตุอันนี้ดีจะสามารถพบถึงข้อเท็จจริงที่น่าสนใจมากที่นำไปสู่การเกิดอุบัติเหตุในครั้งนี้ ซึ่งผมคิดว่าสาเหตุที่ แท้จริงของอุบัติเหตุครั้งนี้ก็คือการแข่งขันกันอย่างรุนแรงจนแทบมองหน้ากันไม่ติดระหว่างบริษัทรถไฟ JR West และบริษัทรถไฟเอกชน

ในช่วงแรกที่ผมมาอยู่โอซาก้าใหม่ๆ ผมประทับใจมากกับระบบขนส่งมวลชนทางรถไฟอันทันสมัยของเมืองนี้ แทบจะเรียกได้ว่าสามารถแข่งกับมหานครโตเกียวได้สบายๆ (คนโอซาก้าคงบอกอย่างภูมิใจว่า "แน่นอนอยู่แล้ว") แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อผมอยู่เมืองนี้ไปซักพัก ผมก็เริ่มรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างระบบรถไฟที่นี่กับระบบรถไฟในเขตเมืองโตเกียว และเริ่มรู้สึกว่าระบบขนส่งด้วยรถไฟของโอซาก้าสู้โตเกียวไม่ได้ (ขอโทษคนโอซาก้าด้วยครับที่ต้องพูดแบบนี้)

ในเมืองโตเกียวนั้นบริษัทรถไฟ JR East กับบริษัทรถไฟเอกชนนั้น มีเส้นทางวิ่งร่วมกันหลายเส้นทาง บ่อยครั้งที่มีการใช้สถานีร่วมกัน เพื่อให้ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนขบวนรถไฟระหว่างบริษัทได้ นอกจากนี้ที่สถานีรถไฟชินจุกุซึ่งถือว่าเป็นสถานีรถไฟที่สำคัญมากของกรุงโตเกียว บริษัทรถไฟ JR Eastและบริษัทรถไฟเอกชนซึ่งมี2บริษัทคือ โอดะคิว （小田急）และเคอิโอ（京王）ก็ยังใช้ช่องเสียบตั๋วร่วมกัน คือผู้โดยสารไม่ต้องเสียเวลาคืนตั๋วและเดินทางไปอีกบริษัทเพื่อซื้อตั๋วและเสียบตั๋วเข้าสถานีใหม่ สถานีรถไฟเหล่านี้เชื่อมต่อกันเลยครับ สะดวกอย่างยิ่งสำหรับผู้โดยสารที่รีบร้อนไปทำธุระสำคัญ　และระหว่างบริษัทรถไ ฟด้วยกันนั้นก็ยังมีการก่อสร้างทางร่วมกัน มีการใช้เส้นทางเดินรถร่วมกันระหว่างบริษัท เช่นเมื่อรถไฟใต้ดินวิ่งขึ้นเหนือดินก็จะกลายเป็นการบริการของอีกบริษัทหนึ่งไป (เหมือนกับรถไฟฮันคิวกับรถไฟใต้ดินซะไกซึจิที่ไปเทนคะจะยะที่คนโอซาก้ารู้จักดี) นอกจากนี้ยังมีการสร้างระบบคิดอัตราค่าโดยสารร่วมกัน และระบบแลกเปลี่ยนพนักงานระหว่างบริษัท (อ้างอิงจากหนังสือ 徹底比較！関東人と関西人 หน้า 32) เรียกกันได้ว่าให้บริการผู้โดยสารกันอย่างเต็มที่

แต่ทว่าสิ่งที่ผมกล่าวมาบนย่อหน้าที่แล้วหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ในเขตคันไซ สถานีรถไฟ JR Osaka มีความยิ่งใหญ่และสำคัญพอๆกับสถานีชินจุกุในโตเกียว แต่สิ่งที่แตกต่างกันก็คือ เมื่อผู้โดยสารต้องการจะเปลี่ยนไปใช้รถไฟเอกชนต้องเดินอย่างน้อยสิบนาทีมาสถา นีรถไฟเอกชนเช่นฮันคิว（阪急）และฮันชิน（阪神） สำหรับคนไทยสิบนาทีอาจจะน้อย ไม่สำคัญอะไรมาก แต่สำหรับคนญี่ปุ่นโดยเฉพาะคนโอซาก้า สิบนาทีนั้นสำคัญเหลือเกิน นอกจากนี้ท่านผู้อ่านลองสังเกตดูนะครับว่าบริษัทรถไฟฮันคิวและฮันชินยังไม่ยอมตั้งชื่อสถานีตัวเองว่า โอซาก้าอีกต่างหาก แต่หันไปใช้ อุเมดะ （梅田）แทน ทั้งๆที่สถานที่ก็คือที่เดียวกัน เป็นที่น่าฉงนงงงวยสำหรับเราๆท่านๆเป็นอย่างยิ่ง และสำหรับนักท่องเที่ยวแล้วก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย แสดงให้เห็นว่าตอนเริ่มก่อสร้างสถานีใหม่ๆคงฟึดฟัดกับ JR น่าดู

นอกจากนี้บริษัทรถไฟทั้งสามข้างต้นยังเปิดบริการวิ่งรถระหว่างโอซาก้าและโกเบ ซึ่งเส้นทางวิ่งใกล้กันมาก แทบจะเรียกได้ว่าสามารถเห็นรถไฟต่างบริษัทวิ่งสวนกันเลย สถานีก็อยู่ในพื้นที่เดียวกัน แต่ดันตั้งชื่อสถานีไม่เหมือนกัน เช่นสถานีอะชิยะ （芦屋）ของ JR　และฮันชิน แต่ฮันคิวเรียกว่าอะชิยะกะวะ　（芦屋川）สถานีร๊อคโค　（六甲）ของฮันคิว JR เรียกของตัวเองว่า ร๊อคโคมิจิ （六甲道）และสถานีโอะกะโมะโตะ　（岡本） ของฮันคิว ซึ่งอยู่ห่างกับสถานีของ JR บล๊อกถนนเดียว แต่ JR ดันเรียกสถานีตัวเองว่า เซ็ทซึโมะโตะยะมะ （摂津本山）ผมเองก็ไม่รู้นะครับว่าสาเหตุที่เขาตั้งชื่อต่างกันเพราะอะไร แต่ผมตั้งข้อสังเกตุว่ามันอาจจะแสดงให้เห็นถึงความไม่ลงรอยกันของบริษัท JR กับบริษัทรถไฟเอกชนครับ ท่านผู้อ่านคิดว่ายังไงครับ

น่าสงสาร JR Westจริงๆครับที่ต้องมาทำธุรกิจรถไฟในดินแดนที่ได้ชื่อว่า สวรรค์ของรถไฟเอกชน（私鉄天国） อย่างคันไซ เพราะนอกจากฮันคิวและฮันชินแล้วยังมีบริษัทรถไฟเอกชนอีกมากในเขตคันไซเช่นเคอิฮัง （京阪）ที่วิ่งระหว่างเกียวโต-โอซาก้า ซันโย（山陽電鉄）ที่วิ่งไปฮิเมะจิ（姫路）คินเท็ทซึ （近畿日本鉄道）ที่วิ่งระหว่างโอซาก้ากับนะระ อิเซะ（伊勢） จนถึงนะโกะยะ　และนันไก（南海）ที่วิ่งระหว่างโอซาก้ากับวะกะยะมะ（和歌山）ทั้ง 4 บริษัทนี้รวมทั้ง JR ฮันคิวและฮันชิน รวมบริษัททั้งหมด 7 บริษัท ได้เปิดบริการเดินรถไฟครอบคลุมทั่วอาณาเขตคันไซเลยทีเดียว
ดังนั้นเมื่อสถานหารณ์เป็นดังนี้ ในขณะที่บริษัทรถไฟเอกชนใช้นโยบายราคาถูกมาแข่ง JR ได้หันมาใช้นโยบายแข่งขันโดยใช้ความเร็วเป็นตัวชูโรง JR West เปิดตัวรถเร็วแบบใหม่ （新快速）ที่วิ่งด้วยความเร็วถึง 130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ที่วิ่งเร็วรองแค่ชินกังเซ็น （新幹線）เท่านั้น และก็เป็นรถไฟชินไคโซะกุ（新快速）นี้แหละครับที่ประสบอุบัติเหตุตกราง ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมทางรถไฟที่รุนแรงที่สุดในรอบ 40 ปีของญี่ปุ่น

ว่าด้วยโตเกียวและโอซาก้า 東京と大阪について

2005-05-11T10:37:00.000-04:00

สวัสดีครับท่านผู้อ่าน ในฐานะที่ผมจะกลับเมืองไทยในวันที่21นี้ ผมอยากจะถือโอกาสนี้แสดงความคิดเห็น ในประเด็นที่เกี่ยวกับญี่ปุ่นที่ฮอตที่สุด สำหรับผมตอนนี้ ที่ว่าฮอตนี่ไม่ใช่หมายความว่าเป็นที่พูดคุยกันในหมู่ชาวญี่ปุ่นนะครับ แต่เป็นสิ่งที่ผมให้ความสนใจมากเป็นพิเศษในช่วงนี้ นั่นก็คือความแตกต่างระหว่างโตเกียวเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่นกับเมืองโอซาก้าครับ ผมคิดว่าข้อเขียนอันนี้น่าจะเป็นประโยชน์สำหรับคนที่ไม่เคยอยู่ญี่ปุ่น และเพื่อให้เพื่อนๆของผมในญี่ปุ่นมีโอกาสแสดงความคิดเห็นด้วย

ผมเคยอยู่ญี่ปุ่นมาปีนี้เป็นปีที่สอง สังเกตว่าประเทศญี่ปุ่นมีเมืองใหญ่หลายเมือง ซึ่งก็เป็นลักษณะของประเทศที่พัฒนา แล้วมีการกระจายความเจริญ ไปเกือบทุกส่วนของประเทศ ซึ่งต่างจากประเทศไทย ที่ทุกอย่างจะมารวมกับอยู่ที่กรุงเทพ ที่ว่าใหญ่ในที่นี่ไม่ได้รวมแค่จำนวนประชากรอย่างเดียว แต่รวมถึงความสำคัญในทางประวัติศาสตร์ การเมือง วัฒนธรรมและเศรษฐกิจด้วย เมืองใหญ่เหล่านี้ก็มีโตเกียว โยโกฮาม่า โอซาก้า นะโกย่า ฟุกุโอกะ ซัปโปโร เกียวโต และโกเบ และในบรรดาเมืองใหญ่เหล่านี้ เมืองที่ถือว่าเป็นคู่แข่งกันมาตั้งแต่หลายร้อยปีมาแล้วก็คือโตเกียว ซึ่งอีกชื่อหนึ่งก็คือเอะโดะ กับโอซาก้า (จริงๆต้องเขียนว่าโอซะกะแต่ผมจะเขียนว่าโอซาก้าเพื่อให้เข้ากับธรรมเนียมการอ่านของคนไทย) ในปีแรกที่ผมมาอยู่ญี่ปุ่นนั้นผมได้มีโอกาสไปอยู่โตเกียว ได้ยินได้เห็นอะไรมาพอสมควร ดังนั้นเมื่อมีโอกาสมาอยู่ญี่ปุ่นอีกเป็นคำรบที่สอง ผมก็ไม่ลังเลที่จะเลือกอยู่ที่โอซาก้า เพราะผมคิดอยู่เสมอว่าถ้าอยากจะรู้จักญี่ปุ่นอย่างแท้จริง อยู่โตเกียวไม่พอครับ ต้องมาอยู่ในดินแดนแถบคันไซที่มีโอซาก้าเป็นศูนย์กลางด้วย ถึงจะรู้จักญี่ปุ่นอย่างถึงกึ๋น ทีนี้คำถามก็คือทำไม ในความคิดของผม ตำตอบก็คือเมืองทั้งสองเมืองนี้มีความเหมือนที่อยู่ในความแตกต่างครับ

ที่ว่าความเหมือนนี้ก็คือเมืองทั้งสองนี้มีบทบาทที่สำคัญมากในพัฒนาการของประเทศญี่ปุ่น เมื่อเราไปโอซาก้าหรือโตเกียว เราจะพบว่าสภาพบ้านเมืองมีความเจริญ ตึกรามบ้านช่องสูงสง่า ใหญ่โต มีระบบการขนส่ง โดยเฉพาะระบบรางที่มีประสิทธิภาพ ซับซ้อน และคลอบคลุม มีท่าเรือใหญ่โต มีการถมที่ออกนอกทะเลเพื่อสร้างแผ่นดินเพิ่ม มีสนามบินที่ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งและสองของประเทศ ทั้งสองเมืองเป็นเสาหลักทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่น ในขณะที่โตเกียวจับตามองไปยังอเมริกา ยุโรป โอซาก้ากลับมองมายังจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และในขณะที่โตเกียวเป็นศูนย์กลางทางการเงิน โอซาก้ากลับเป็นศูนย์กลางทางอุตสาหกรรม โดยโอซาก้าทั้งจังหวัดมีผลิตภัณฑ์มวลรวมสูงกว่าทั้งประเทศแคนาดาเสียอีก (อ้างอิงจากหนังสือหน้าต่างสู่โลกกว้าง ฉบับประเทศญี่ปุ่น) โตเกียวมีดิสนีย์แลนด์ โอซาก้าก็มียูนิเวอร์แซล สตูดิโอ แต่ผมตั้งข้อสังเกตว่าโอซาก้าเป็นรองโตเกียวในเรื่องขนาดของเมืองและของระบบขนส่งมวลชน โดยที่โตเกียวจะมีระบบขนส่งขนาดใหญ่มากกว่า โตเกียวมีรถไฟใต้ดิน 12 สาย ส่วนโอซาก้ามี 7 สาย โตเกียวกับโอซาก้าเป็นเพียงเมืองสองเมืองของญี่ปุ่นที่มีรถไฟ JR วิ่งรอบเมืองเป็นวงกลม (環状線) โดยโตเกียวมีจำนวนสถานีบนสายรถไฟนี้ถึง29สถานี ในขณะที่ของโอซาก้ามีแค่ 19สถานีเท่านั้น แสดงให้เห็นว่าโตเกียวเป็นมหานครที่ใหญ่กว่าโอซาก้า และเมื่อเรามานับจำนวนชุมทางรถไฟที่สำคัญของเมืองแล้วปรากฏว่าโตเกียวมีชุมทางที่สำคัญ (ในความคิดของผม) ถึง 6 แห่งคือ Shinjuku Shibuya Shinagawa Tokyo Ueno และ Ikebukuro ในขณะที่โอซาก้ามี 4 แห่งคือ Osaka Namba Tennoji และ Shin-Osaka

อย่างไรก็ตาม โอซาก้านั้นนับได้ว่ามีบทบาทสำคัญมาก่อนโตเกียวซะอีก ในฐานะประตูสู่เกียวโตซึ่งมีฐานะเป็นเมืองหลวงของประเทศในสมัยก่อน สาเหตุก็เพราะว่ามีผู้คนมาอาศัยในดินแดนแถบที่ราบคันไซมาตั้งแต่ยุคโบราณและได้สร้างอารยธรรมขึ้นที่นี่เมื่อประมาณ 1500 ปีมาแล้ว ตอนนั้นดินแดนแทบที่ราบคันโตที่ที่โตเกียวอยู่นั้นยังเป็นป่าอยู่เลยครับ ทั้งๆที่ที่ราบคันโตมีขนาดใหญ่กว่าที่ราบคันไซมาก และโอซาก้ามาเข้าถึงยุคความรุ่งเรืองอย่างขีดสุดในสมัยที่โตะโยะโทะมิ ฮิเดะโยะชิสามารถรวมญี่ปุ่นเป็นหนึ่งเดียวได้ และได้ตั้งโอซาก้าเป็นศูนย์กลางในการปกครองประเทศ และสร้างประสาทโอซาก้าอันสวยงาม (ประสาทที่เห็นอยู่ในปัจจุบันนี้ถูกสร้างใหม่ในสมัยเอโดะ ถ้าผมจำไม่ผิด) โอซาก้าในสมัยนั้น เปรียบเสมือน "ครัว"ของญี่ปุ่นครับ เป็นแหล่งซื้อขายสินค้าของกินของใช้นานาชนิด เพื่อส่งป้อนให้กับเกียวโต ในขณะที่เกียวโต สงบเงียบ ลุ่มลึก และอ่อนช้อยสมกับเป็นเมืองที่ประทับของจักรพรรดิ โอซาก้ากลับมีชีวิตชีวาในฐานะเมืองการค้า และประวัติศาสตร์อันยาวนานอันนี้นี่เองก็เป็นสิ่งที่คนโอซาก้าภาคภูมิใจมาจนถึงทุกวันนี้ และก็สามารถพูดได้ว่าความเป็นคนโอซาก้านี้ดำรงมาได้ถึงปัจจุบัน ผมสามารถสังเกตได้ว่าโอซาก้าเป็นเมืองที่เร่าร้อน จริงใจ และมีชีวิตชีวา คนโอซาก้าจะเป็นคนจริงใจ ยิ้มแย้มแจ่มใส เร่งรีบและมีหัวการค้า ซึ่งเราสามารถสังเกตได้จากหลายๆอย่างครับ

1. คนโอซาก้าพูดภาษาญี่ปุ่นสำเนียงโอซาก้า (โอซาก้าเบน) ซึ่งผมพูดได้คำเดียวว่า "เหน่อ" คนโอซาก้าไม่ว่าจะไปที่ไหน เขาก็จะพูดภาษาญี่ปุ่นสำเนียงโอซาก้า ถึงแม้จะไปโตเกียวก็ตาม เปรียบเทียบได้กับคนอีสานพูดภาษาอีสานเมื่อเข้ามากรุงเทพซึ่งดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดู ภาษาโอซาก้าเบนนั้นยิ่งฟังยิ่งชวนให้หัวเราะครับ ไม่ใช่หัวเราะเพราะขำมุกหรือดูถูกความคิดเขานะครับ แต่หัวเราะเพราะภาษาของเขาน่ารัก ไม่เป็นทางการ ผิดกับภาษาญี่ปุ่นมาตรฐานที่โตเกียวที่ฟังดูแล้วดูเป็นทางการ ขนาดเปรียบเทียบคำพูดของผู้สูงอายุในโตเกียว ยังนับว่าฟังดูเป็นทางการอยู่มาก และในการนี้เองครับที่คนโตเกียวมักจะเอาจุดนี้มาดูถูกคนโอซาก้า เหมือนคนกรุงเทพดูถูกคนพูดภาษาอีสานยังไงยังงั้น นอกจากนี้ภาษาญี่ปุ่นแบบโอซาก้าไม่ได้แตกต่างกับภาษาญี่ปุ่นโตเกียวแค่สำเนียงอย่างเดียว แต่แตกต่างถึงไวยากรณ์บางอย่าง คำศัพท์ สำนวนบางคำ หนึ่งในข้อแตกต่างที่ผมประทับใจมากที่สุดก็คือ คนโอซาก้าจะเรียกผู้ชายที่อ่อนวัยกว่าว่า โอนี่จัง แปลว่า น้องชาย ถึงแม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ ไม่ถือตัวของคนโอซาก้าได้เป็นอย่างดี ที่โอซาก้า แม้แต่คนรุ่นคุณยายยังเรียกผมว่าโอนี่จังเลย ในขณะที่ตอนที่ผมอยู่โตเกียว ไม่มีใครเรียกผมอย่างนี้เเม้แต่ครั้งเดียว

2. ในขณะที่โอซาก้าเป็นเมืองการค้าที่ทุกอย่างต้องเร่งรีบ โตเกียวในสมัยก่อนกลับเป็นเมืองของนักรบ (ชนชั้นซามูไร) ที่ทรงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีและความสง่างาม สิ่งนี้ส่งผลต่อผู้คนของทั้งสองเมืองนี้ด้วย คนโอซาก้าจะเป็นคนรีบร้อน ในขณะที่คนโตเกียวเมื่อเปรียบเทียบกับโอซาก้าแล้วอาจดูช้ากว่า เคยมีคนทำสำรวจเกี่ยวกับความเร็วในการเดินของคนโอซาก้ากับโตเกียว ปรากฏว่าคนโอซาก้ามีระยะในการเดินต่อวินาทีสูงกว่าคนโตเกียว นอกจากนี้ผมยังสังเกตได้ว่าคนโอซาก้าไม่ค่อยชอบที่จะรอสัญญาณไฟเวลาข้ามถนน ซึ่งจะแตกต่างจากโตเกียวที่เคร่งครัดกว่า

3. เนื่องจากโอซาก้าเป็นเมืองการค้ามาแต่โบราณ คนโอซาก้าจะมีค่านิยมชอบของถูก ในขณะที่คนโตเกียวจะมีรสนิยมชอบของแพง （大阪は安い物自慢、東京は高い物自慢）หมายความว่าสมมุติมีหญิงชายคู่หนึ่งจะไปออกเดทกัน ถ้าทั้งคู่เป็นคนโอซาก้า พวกเขาจะไปเสาะ แสวงหาร้านอาหารราคาถูกและอร่อย และเขาก็จะภาคภูมิใจมากที่สามารถหาร้านที่ถูกและอร่อยได้ ในทางตรงกันข้าม ถ้าทั้งคู่เป็นคนโตเกียว ทั้งคู่จะมีค่านิยมที่ว่า ของดีของอร่อยต้อง "แพง" พวกเขาก็จะพยายามเสาะหาร้านแพงๆ บรรยากาศดีๆ ทีนี้ถ้าแต่ละฝ่ายเป็นคนโตเกียวกับโอซาก้าแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะออกเดทกันยังไง

ทุกครั้งที่ผมได้มีโอกาสคุยกับเพื่อนฝูงชาวญี่ปุ่นของผมซึ่งทุกคนอยู่ที่โตเกียว ผมจะถามเขาอยู่เสมอว่าโอซาก้าเป็นยังไง คำตอบส่วนใหญ่ก็คือพวกเขาไม่ค่อยรู้จักโอซาก้า แต่เขาจะมีภาพในหัวของเขาว่าโอซาก้ามีอะไรมากมายที่แตกต่างจากโตเกียว เพื่อนผมมาจากโตเกียวยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโอซาก้ามีย่านนัมบะและชินไซบาชิที่มีชื่อเสียง บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้คนที่โอซาก้ายืนบนบันไดเลื่อนทางขวา ซึ่งต่างกับโตเกียวซึ่งยืนทางซ้าย คนโตเกียวกับคนโอซาก้านั้นมองภาพเหมือนว่าตนเองนั้นอยู่คนละประเทศกัน ทั้งนี้เนื่องจากถึงแม้ประเทศญี่ปุ่นจะมีขนาดเล็กกว่าประเทศไทยแต่สภาพภูมิประเทศเป็นภูเขาสูง สลับซับซ้อน มีการเดินทางไปมาหาสู่กันลำบาก

ทุกวันนี้คนโตเกียวกำลังภาคภูมิใจบ้านเมืองตนเองในฐานะเมืองหลวงอันเป็นสัญลักษณ์ของประเทศ ถึงแม้ว่าโตเกียวจะเกิดหลังโอซาก้าก็ตาม สำหรับโอซาก้านั้น ดูเหมือนจะมีการพัฒนาด้วยความเร่งที่ช้าลง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับว่าอัตราการว่างงานในโอซาก้าซึ่งถือเป็นเมืองอุตสาหกรรม ชั้นนำนั้นสูงที่สุดในญี่ปุ่นคือประมาณ7%เลยทีเดียว ทางด้านการศึกษานั้นก็ดูเหมือนว่าคนญี่ปุ่นจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับโอซาก้ามาก มหาวิทยาลัยโตเกียวถือเป็นมหาวิทยาลัยของจักรวรรดิ (Imperial University) ถูกแต่งตั้งเป็นอันดับแรก มหาวิทยาลัยเกียวโตเป็นอันดับสอง ในขณะที่มหาวิทยาลัยโอซาก้าถูกสถาปนาเป็นอันดับหก ทุกวันนี้มหาวิทยาลัยโอซาก้าถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของญี่ปุ่น โดยถูกถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยของรัฐอันดับสาม แต่ดูเหมือนความมีชื่อเสียงจะเป็นรองมหาวิทยาลัยโตเกียวและเกียวโตอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราพิจารณาจากศิษย์เก่าที่มีบทบาทในภาคการเมืองและเศรษฐกิจของญี่ปุ่น ผมแทบจะไม่เห็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยโอซาก้าเลย

แต่อย่างไรก็ตามการพัฒนานั้นไม่มีวันสิ้นสุด ทุกวันนี้มีการเรียกร้องเพื่อที่จะกระตุ้นให้คนโอซาก้าร่วมมือร่วมใจกันพัฒนา บ้านเมืองเพื่อให้สามารถแข่งขันกับโตเกียวได้ ในสมัยที่โอซาก้าตามหลังโตเกียวมากๆ ได้มีการใช้วิธีทางไสยศาสตร์เลยทีเดียว คือคนโอซาก้าเปลี่ยนวิธีการเขียนชื่อของเมืองใหม่จาก 大坂 เป็น　大阪　ทั้งที่ตัวคันจิ　阪 ตัวนี้ไม่เคยถูกใช้ในญี่ปุ่นมาก่อน สาเหตุที่คนโอซาก้าพร้อมใจกันเปลี่ยนตัวอักษรคันจิของเมืองตนเองนั้นก็เนื่องจากว่าตัวคันจิตัวเดิมมีตัวอักษร 土 ที่เเปลว่าพื้นดินซึ่งมีความหมายในแง่ลบอยู่ ทุกวันนี้ผมพูดได้คำเดียวครับว่า คนโอซาก้าก็ยังเป็นคนโอซาก้าอยู่ ที่ยังรักษาสัญลักษณ์ของตัวเองเอาไว้อย่างเหนียวเเน่น และที่สำคัญคือพวกเขากำลังจับตามองโตเกียวอยู่ข้างหลังอย่างใกล้ชิดครับ

สบายๆสไตล์steelers

2005-05-10T12:49:00.000-04:00

วันนี้ก็เป็นวันแรกนะครับที่ผมๆได้มีโอกาสเขียนเว็บบล็อก ก็ถือโอกาสนี้ทักทายผู้อ่านที่มีอยู่น้อยนิด แล้วก็ฝากเนื้อฝากตัวก้นด้วยนะครับ ผมเองผมก็อยากจะมีส่วนร่วมกับชุมชนวิชาการนี้ อยากให้เราๆท่านๆสามารถแลกเปลี่ยนความคิดได้อย่างเสรี ไม่ถูกกำจัดโดยระยะทาง ผมเองก็ขอเริ่มต้นแบบสบายๆก่อนก็แล้วกันนะครับ โดยช่วงแรกๆนี้ก็จะถือโอกาสใช้เว็บบล็อกนี้เป็นไดอารี่ส่วนตัวไปก่อน ถ้าฝีมือแก่กล้าขึ้น ก็หวังว่าจะสามารถสอดแทรกสาระลงไปบ้างไม่มากก็น้อย

ครับ ในที่สุดวันนี้ผมก็ได้ทราบซะทีครับว่าผมสามารถกลับเมืองไทยได้เมื่อไหร่ ผมจะกลับเมืองไทยวันที่21เดือนห้านี้แล้วครับ ในที่สุดการเดือนทางอันทรหดครั้งที่เจ็ดก็ได้ถูกกำหนดแล้ว ที่ผมเรียกการเดินทางครั้งที่เจ็ดก็เพราะว่าตั้งแต่ผมมาญี่ปุ่นครั้งแรกเมื่อเดือนเมษาปี่ที่แล้ว รวมทั้งหมดแล้วเดินทางไปกลับเมืองไทยทั้งหมดหกครั้งแล้วครับ ครั้งนี้ก็คือครั้งที่เจ็ดนี่เอง เดือนทางไปกลับบ่อยจนเพื่อนที่มาส่งที่สนามบินตอนที่ผมเดินทางมาญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกนั้นบ่นอุกไปตามๆกันว่า ถ้ารู้ว่าอีกสองเดือนมันก็กลับมาแล้ว กูไม่น่ามาส่งมันเลย แต่ที่ผมกลับไปนั้นก็เนื่องด้วยเหตุผลที่จำเป็นนะครับ เพราะผมต้องบินกลับไปสัมภาษณ์และจัดการเรื่องทุนกพ รวมค่าเครื่องบินทั้งหมดก็เกือบแสนบาท

พูดถึงเรื่องเงินนี้ก็ต้องนึกถึงรัฐบาลญี่ปุ่นเขาละครับ ผมเป็นหนี้รัฐบาลญี่ปุ่นอยู่มากครับ ถึงตอนนี้ก็นึกถึงทุนที่ใจกว้างมากกว่าทุนรัฐบาลญี่ปุ่นไม่ได้ ตอนนี้ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ไม่หายที่ตัดสินใจรับทุนเขาแล้วแต่กลับไม่เรียนที่ญี่ปุ่น ถึงตอนนี้ก็คิดอยู่ในใจว่าอยากจะทำอะไร ตอบแทนรัฐบาลญี่ปุ่นบ้างในอนาคตและก็อยากจะให้รุ่นน้องที่ชอบที่จะเรียนที่ญี่ปุ่นจริงๆมาสมัครทุนรัฐบาลญี่ปุ่นกันมากๆ เพราะทุนเขามีข้อดีมากมาย ข้อแรกก็คือรัฐบาลญี่ปุ่นให้เงินเดือนมากจริงๆ ถ้าเทียบเป็นเงินไทยเเล้วประมาณ 65,000บาท เทียบกับเงินที่กพ ให้นักเรียนทุนรัฐบาลไทยที่อเมริกาไม่ได้เลยที่ ประมาณ 43,000บาท แต่จะมาเปรียบเทียบสถานะทางการเงินของรัฐบาลญี่ปุ่นกับรัฐบาลไทยได้ยังไงละครับ จริงมั้ย เอาเป็นว่านักเรียนทุนรัฐบาลญี่ปุ่นส่วนใหญ่ต่างก็อู้ฟู่และมีชีวิตที่สุขสบายไปตามๆกัน

สองก็คือที่ญี่ปุ่นนี่ทีมาตรฐานการครองชีพที่ดีมาก ชีวิตที่นี่พูดได้เต็มปากเลยว่า นอกจากเรื่องเรียนแล้ว ชีวิตที่นี่ไม่ลำบากเลย การคมนาคมสะดวก อันนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับระบบรถไฟอันสุดแสนจะสะดวกสบาย (ก็ไม่แน่นะ เพราะพึ่งมีอุบัติเหตุรถตกรางไปเอง) นอกจากนี้อาหารที่นี่ก็อร่อยและหากินได้ง่าย และก็สะอาด วางใจได้

และสามก็คือเราสามารถเรียนรู้อะไรจากคนญี่ปุ่นได้มากครับ ด้านหนึ่งเขาก็เป็นคนจริงจัง ทำอะไรต้องละเอียดอ่อน เน้นทั้งmeans และ ends อีกด้านหนึ่งเขาก็เป็นคนน่ารัก ใจดี และถ้าเราแสดงกริยาที่จริงใจ ยิ้มแย้ม และที่สำคัญต้องอ่อนน้อมถ่อมตน ผมว่าคนญี่ปุ่นเป็นคนที่คบด้วยไม่ยากครับ

สรุปแล้วนักเรียนทุนรัฐบาลญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะมีชีวิตที่ดีสุขสบายในระดับหนึ่ง แต่สำหรับผมเองนั้น ผมมีเหตุผลที่จะยกเลิกทุนนี้ครับ เหตุผลหลักก็คือเรื่องการเรียน ผมว่ามหาวิทยาลัยดังๆในญี่ปุ่นนั้นมีการเรียนการสอนที่เข้มข้นมากไม่แพ้ที่ไหนในโลก นักเรียนที่นี่เขาก็ตั้งใจเรียนกันมาก มากกว่าที่หลายคนพูดกัน แต่ปัญหามันอยู่ที่ภาษาญี่ปุ่นครับ ในห้องเรียนมีแต่ภาษาญี่ปุ่น นอกห้องเรียนก็มีแต่ภาษาญี่ปุ่น นอกจากนี้นักเรียนส่วนใหญ่ก็ยังเป็นคนญี่ปุ่น ในห้องเรียนอาจารย์สอนเป็นภาษาญี่ปุ่น คือแค่ภาษาอังกฤษก็แทบแย่อยู่แล้ว ยังต้องฟังเป็นภาษาญี่ปุ่นอีก ก็ใบ้กินละครับงานนี้ ส่วนนอกห้องเรียนก็เป็นภาษาญี่ปุ่น และนักเรียนส่วนใหญ่ก็เป็นคนญี่ปุ่น เหตุผลนี้มันทำให้เราไม่สามารถทำอะไรได้มากเท่าที่เราอยากทำครับ นักเรียนญี่ปุ่นเขาถกเถียงอะไรกันทางวิชาการ เราก็รู้สึกแปลกที่เราจะเข้าไปร่วม เพราะภาษาเราก็ไม่แข็งขนาดนั้น และผมก็คิดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่แตกต่างกับการเรียนระดับบัณฑิตวิทยาลัยที่อเมริกาที่มีความเป็นนานาชาติสูง นักเรียนมีสิทธิมีเสียงพอๆกัน (ไม่รู้ใช่หรือเปล่า แต่ผมคิดแบบนี้) เพราะฉะนั้นเราก็สามารถมีบทบาทอะไรได้มากขึ้น เพราะฉะนั้นผมคิดว่าการเรียนที่ญี่ปุ่นนี้ดีก็จริง แต่ดีก็กับชาวญี่ปุ่นด้วยกัน ไม่ค่อยเอื้อกับคนต่างชาติมากนัก แต่ตอนนี้รัฐบาลญี่ปุ่นเขาก็มีความพยายามเพิ่มความเป็นานาชาติให้กับมหาวิทยาลัยของญี่ปุ่นอยู่ ด้วนการให้ทุนนักศึกษาต่างชาติมาเรียนที่ประเทศของเขา แต่ถ้าจะให้ดี ผมอยากจะให้เขาช่วยปรับปรุงระบบอะไรให้มันเอื้อกับคนต่างชาติมากกว่านี้ แต่ผมคิดว่าก็ทำยากมากนะครับเพราะสังคมญี่ปุ่นมันเป็นแบบนี้ เป็นสังคมที่ค่อนข้างปิดอยู่แล้ว

นอกจากนี้ที่ผมตัดสินใจรับทุนกพก็เพราะความภูมิใจส่วนตัวที่อยากจะเป็นนักเรียนทุนรัฐบาลไทย อยากทำงานเป็นข้าราชการรับใช้ประเทศไทย ซึ่งผมหวังและคิดว่าผมน่าจะทำอะไรที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง

แค่นี้ก่อนละกันนะครับ เอาแค่เซิบๆไปก่อน พบกันครั้งหน้าครับ

こんにちは

2005-05-10T12:37:00.000-04:00

こんにちは